Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΩΣ ΕΓΓΎΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΆ ΕΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ.

 Ζούμε σε εποχές όπου η πίστη, τα ιδανικά, το όραμα και οι αρχές είναι παραγκωνισμένα και έρχονται σε συνεχείς ρήξεις και αντιπαραθέσεις.

 Αναρωτιέται κανείς αν η «Αρχή» του ενός, είναι το βασικό αξίωμα στην ικανότητα του ανθρώπου να χρησιμοποιήσει τη δράση του, το μυαλό του και εν γένει την υπόστασή του με τέτοιο τρόπο, ώστε κινούμενος για το κοινό καλό καταστήσει και εγκαινιάσει ένα νέο ξεκίνημα  για το λαό, ζητώντας του απλά κατανόηση και φρόνημα.

  Ο ένας πρέπει να επικεντρωθεί στην «Αρχή» όλων των πραγμάτων του χρόνου, του κόσμου, του ανθρώπου, ως συνείδηση, και να «εγγυηθεί» μέσα από την ίδια του τη δράση, ότι μπορεί να λειτουργήσει ένας «οργανισμός» υπό τη σκέπη του, η οποία θα γίνει σκέπη γι’ αυτούς που θέλουν να ακολουθήσουν το όραμά του.

Όραμα το οποίο ο ίδιος αλλά και ο καθένας χωριστά πρέπει να επωμιστούν των ευθυνών τους για να μεταφέρουν στον κόσμο την αλήθεια. Αυτοπρουπόθεση η καθημερινή υπενθύμιση και αφιέρωση του χρόνου της ενέργειάς μας, των πραγμάτων της ζωής και της εργασίας μας, που πραγματικά είναι σημαντική. Με άλλα λόγια δεν θα πρέπει απλά να δουλεύουμε , αλλά να κοπιάζουμε. Να μην φερόμαστε απλά έξυπνα, αλλά αποτελεσματικά.

Το να βοηθάς τους καλούς να γίνουν καλύτεροι είναι αποτελεσματικότερη αξιοποίηση χρόνου από το να βοηθάς τους καταπληκτικούς να γίνουν έξοχοι. Ο τρόπος που βλέπει κανείς τον κόσμο εξαρτάται απόλυτα απ’ το δικό του επίπεδο δονήσεων.

 Όταν η «Αρχή» του ενός μεταφέρει τη δική του δόνηση προς τους άλλους, τότε ολόκληρος ο κόσμος μπορεί να γίνει διαφορετικός και αυτή είναι η «εγγύηση» του μέλλοντος. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε αρκετά σημεία, αλλά με διαφορετικά πρόσωπα και πρωταγωνιστές, και σε αρκετά σημεία με άμεση αντιστοιχία πραγμάτων και καταστάσεων. Πιστεύουμε στην «Αρχή» του ενός ως επιστέγασμα ενός «οργανισμού» που θα έχει όραμα, πεποίθηση, προβλεψιμότητα, ρηξικέλευθες λύσεις και πολιτικές ανατροπές.

 Η «Αρχή» δεν έχει άλλο γνώμονα, παρά μονάχα την εξυπηρέτηση του συμφέροντος ενός κοινού καλού. Δεν λογαριάζει τίποτα, και πάνω απ’ όλα, το πολιτικό κόστος.

 Η «Αρχή» πρέπει να βάλει σαν «εγγύηση» τον ίδιο του τον εαυτό για αυτά που πρεσβεύει και είμαι σίγουρος ότι δεν θα επιτρέψει στο λαό, στην κοινωνία να παρασυρθεί από ανεύθυνους πολιτικούς ή τεχνοκράτες άντρες, ανιστόρητους δημαγωγούς, ασεβείς χαχόλους και υπόδουλους Ανθέλληνες που δεν επιδιώκουν τίποτε άλλο απ’ τον εθνικό μαρασμό. Μόνο υπό την επιρροή της «Αρχής» της «εγγύησης» και του «οργανισμού» μπορούμε να δούμε τα πράγματα ξεκάθαρα, πέρα από προβοκάτορες και τρομοκράτες της εθνικής ιδέας.

«Οργανισμός» σημαίνει ενότητα, σημαίνει πολυάριθμες φωνές απέναντι σε παθογενείς υλιστές, αλλά και σε θιασώτες συνθηκολόγους. Έτσι, όταν ο άνεμος του οργανισμού φτάσει στην αυλή μας, στην αυλή τους, να είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε πόρτες και παράθυρα για να βγει η παλιά μπόχα και να μυρίσει το σπιτικό μας Ελλάδα, έθνος, φυλή, ράτσα.

Όμως, η ράτσα, η φυλή, η πατρίδα και το έθνος είναι πολύ σπουδαία ιστορία και όταν μπαίνει κανείς στο δωμάτιο της ιστορίας από εκεί θα βγει νεκρός ή σοφός. Η πατρίδα έχει ανάγκη από πατριώτες Έλληνες και όχι από Νεοέλληνες  ξενόφερτης  κουλτούρας για να μην χαθεί και δεν θα χαθεί.

Η νεωτερική κρατική διανόηση των Ανθελλήνων και μιλώ ενδεικτικά για όλο το πολιτικό εσωτερικό – ευρωπαϊκό συνονθύλευμα δημιουργεί κοινωνικές διασπάσεις ενός συγκεκριμένου προδοτικού ζυγού.

 Ο «οργανισμός» ως συλλογική ταυτότητα, δηλαδή ως κοινωνική ταυτότητα θα αποτελέσει τις εξελίξεις και τη διακύβευση ενός «έθνους – κράτους» ως υπόβαθρο της καταγωγικής αναγωγής και σύγχρονης ανθρωποκεντρικής κοινωνίας που αξίζει στον καθένα. Μέσα απ’ τις συνθήκες της κοινής αντίστασης η «Αρχή» θα δημιουργήσει το κοινό πάθος και τη ψύχωση του Έλληνα εργάτη, φοιτητή, διανοούμενου, αγρότη που έχουν την ανάγκη να ενωθούν για να υπάρξει ένα κοινό θεμέλιο για το εθνικό αύριο.

 Ο «οργανισμός» έχει τη δυνατότητα για νέες πραγματικότητες, αρκεί να υπάρχει πλειοψηφική θέληση και άκαμπτη ηθική.  Είναι, λοιπόν, σαφές ότι αποτελούμε τη βιολογική συνέχεια, ένα εθνικό DNA μιας πνευματικής, μακρόχρονης και λαμπρής κληρονομιάς και ηρωικών παραδόσεων.

 Δίχως αμφιβολία, το μεγαλύτερο επίτευγμα του «οργανισμού» και της «Αρχής» θα είναι η «εγγύηση» της πίστης, και πίστη σημαίνει πείσμα, σημαίνει θάρρος, σημαίνει εκκαθάριση και ανατροπή χωρίς επιστροφή.

 Θα τελειώσω με το ότι αν εκπαιδεύσουμε το εγώ μας θα γίνει λογικό, αν εκπαιδεύσουμε το λογικό, κάτι που δεν είναι έμφυτο, θα περάσουμε στο υπερεγώ που αντιπροσωπεύει όλες τις θετικές ηθικές και κοινωνικές αξίες.

 Τις αξίες ενός ατόμου και αυτό λέγεται ηθική, λέγεται συνείδηση, λέγεται «Αρχή – Εγγύηση – Οργανισμός», δηλαδή λέγεται …

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΩΡΑ!

«Ο πατριωτισμός είναι έμφυτος και εγώ είμαι Εθνικιστής.»

Κωστής Παλαμάς
 ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ