Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΩΤIΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ-ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ  ΠΑΛΑΜΑ

 Με τη σκέψη να γράψω για τον Κωστή Παλαμά, εγώ, ένας ταπεινός άνθρωπος, μπροστά στη μεγάλη μορφή της ποίησης και της λογοτεχνίας, αισθάνομαι πραγματικά μικρός έχοντας γράψει γι’ αυτόν άλλοι μεγάλοι και σπουδαίοι Έλληνες.

«Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι!
 Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί,
 καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι,
 για λόγους άδειους ἢ για του ολέθρου τα έργα βαλτοί.»

Αμέσως αμέσως, οι πρώτες λέξεις είναι ότι υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει ένα μεγαθήριο πολιτιστικής και εθνικιστικής κληρονομιάς, οραματιστής και διαφωτιστής  πολλών Ελλήνων. Ο Παλαμάς ήταν μορφή και προσωπικότητα ποικιλόμορφη σε έκφραση, με εθνική συνείδηση, και όχι ενός εθνιστή ή ενός πρόσκαιρου πατριώτη ή ψευτοδιανοούμενου για ιδιοεξυπηρετικούς λόγους. Εκδήλωνε απερίφραστα τον πατριωτισμό του με υψηλό αίσθημα και λαχτάρα για τη θεμελίωση μιας ανώτερης και δοξασμένης Ελλάδας μέσα απ’ τον ίδιο της τον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό. Ο πατριωτισμός του Παλαμά είναι η συνάφεια του εθνικιστή μέσα απ’ τη λειτουργία του ενστίκτου του. Ελπίδα του και πεποίθηση του ότι ο ελληνικός λαός στο εγγύς μέλλον θα λάβει μόρφωση για την πνευματική του προίκα.

 «Πολεμάς να στυλώσεις κυβερνήτη με τα καράβια και τα φουσάτα της πολιτείας το σαλεμένο σπίτι. Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σε άλλη στράτα: Το νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε, και πρώτα απ’ όλα, αλφαβητάρι κράτα… Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μας κρατάνε κακά στοιχεία. Το μάγεμά τους λύσε. Και στα χείλια οι καρδιές μας πάλι ας πάνε. Σύμμετρα υψώσου πύργε της ζωής. Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θα ‘ναι. Στον ήλιο τόπο θέλουμε και εμείς.»

 Με αυτούς τους στίχους, ο ποιητής πιστεύει πως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αδελφοσύνη είναι μια εσωτερική ανάσταση που θα φέρει και την αναγέννηση του γένους μέσα απ’ τη Μεγάλη Ιδέα. Όλο αυτό το έργο του Παλαμά εσωκλείει Ελλάδα και είναι η πηγή της έμπνευσής του μέσα απ’ την εθνικιστική του ιδεολογία.

   Κατηγορήθηκε για πατριωτικό σωβινισμό και είναι ένας λόγος που το 1928 και, ενώ είχε προταθεί για βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, δεν του δόθηκε.

 Ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του «πρωτεϊκό» από την μυθική θεότητα της θάλασσας, τον Πρωτέα, που άλλαζε συνεχώς μορφές. Και αυτό το επισημαίνω διότι παρατηρούνται αντιφάσεις, ανακλήσεις, παλινωδίες στα γραπτά του, παρασυρόμενος από πολλά ρεύματα της εποχής και όχι μόνο. Η γραφή του συνήθως τραχιά, με ελαφρούς λυρισμούς, αλλά με έντονη τη διανόηση.

«Έχω τη συνείδηση πως ένας δεν είμαι. Είμαι όχι με το αλλά με τα εγώ μου η μία πλατωσιά. Έχω μέσα μου και ευρύχωρα χωρίσματα, για να φιλοξενώ κάθε λογής ιδέες και να τα ‘χω πάντα καλά με κάποιες και με πολλές από ‘κείνες.»

 Γεγονός είναι ότι ο Παλαμάς χρειάζεται προπαιδεία, προάσκηση για να τον πλησιάσει ο αναγνώστης.

 «Στέκονται οι άνθρωποι πάντα στου λόγου μου αδιάφοροι το άνθος γιατί δεν το ‘χουν οι κήποι τους έτσι σαν τέρας το βλέπουν… μα εγώ δεν θέλω την έγνοια, το κοίταγμα, εγώ των ανθρώπων τούτου και ‘κείνου. Τον άνθρωπο θέλω, τους ανθρώπους όχι…»

 Για μένα ο Παλαμάς ανήκει στους εθνικούς ποιητές, ένας πνευματικός κολοσσός για τον νεοελληνικό πολιτισμό με εμπνευσμένη ψυχή, δυνατή καρδιά και οξύ μυαλό. Δεν είναι απλά ένας ποιητής των σχολικών εορτών (και αναφέρομαι στα δικά μου χρόνια, διότι τώρα είναι ξεχασμένος), αλλά γιατί συνδυάζει μια αδιαμφισβήτητη ελληνικότητα και το γεφύρωμα προς την ευρωπαϊκή και παγκόσμια λογοτεχνία. Ο Παλαμάς είναι ένας παγκόσμιος ποιητής, εθνικιστής και πατριώτης, εμπνευστής των ιδανικών, της ελληνικής κουλτούρας και των ελληνικών γραμμάτων.

 Γράφει ο ποιητής της Ρωμιοσύνης:

«Εμείς δεν γονατίσαμε σκυφτοί τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού σαν τα σκουλήκια που πατεί μας.»

 Στο μεγάλο του έργο «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου», ο ποιητής με τη μορφή του τσιγγάνου γκρεμίζει τις συμβατικές αντιλήψεις για τον έρωτα, την πατρίδα, την ειδωλολατρία και υψώνει τη θέση του στις ίδιες, αληθινές, ηθικές αξίες. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω ότι το 1895 η επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων του ανέθεσε τη συγγραφή του Ολυμπιακού Ύμνου. Ο Παλαμάς τόνιζε ότι ο εθνικισμός είναι μαχητικός προσδιορισμός, είναι στάση και τρόπος ζωής που καταξιώνεται στον άνθρωπο μέσα από τη συνειδητότητα της αποστολής του και μέσα απ’ την καθημερινότητα.

«Ακούστε. Εγώ είμαι  ο γκρεμιστής γιατί είμαι εγώ ο κτίστης, ο διαλεχτός της άρνησης και ο ακριβογιός της πίστης. Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι. Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.»

 Κατά τον Παλαμά, ο εθνικισμός ήταν κοινωνικό ζήτημα, ήταν η εξαφάνιση της κρατικής μεροληψίας και ενός αυτονόητου ελληνικού φρονήματος. Η εθνική συνείδηση ως προϊόν της ιστορικής διαδικασίας μέσα απ’ το λαό, προς το έθνος. Αποτέλεσμα αυτών η κοινή καταγωγή, η κοινή ιστορία, η κοινή παιδεία και η πίστη για το κοινωνικό πεπρωμένο.

 Ο Κωστής Παλαμάς για μένα είναι ο πατριάρχης του ελληνικού πνεύματος.

 Θα κλείσω με ένα ποίημα, που στις μέρες μας είναι επίκαιρο όσο ποτέ, ενός άλλου μεγάλου ποιητή:

«Πατρίδα

Μάννα μου Ελλάδα, τι δεν είσαι τώρα

Σαν πρώτα ορθή, ψηλή στεφανωμένη

Με δάφνες, τι δεν είσαι με τα δώρα

Της αθάνατης Νίκης στολισμένη;

Αχ! πότε θάρθη, πότε θάρθη η ώρα

Να ματαστράψει η όψη σου η σβημένη

Και την ερημωμένη σου τη χώρα

Μ’ ελπίδα να φωτίσεις, ω αντρειωμένη;

Πατρίδα μου, σηκώσου. Ας λάμψει πάλι

Στον αιθέρα ψηλά το μέτωπό σου,

Και της Ελευθεριάς θα να προβάλει

Η μέρα και το θείο πρόσωπό σου

θα λάμπει σαν τον ήλιο της. Μεγάλη

Θα γίνεις κι αλλοϊά τότε στον εχτρό σου.»

Λορέντζος Μαβίλης

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑ  ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ

Είναι σπάνιες οι φορές στη ζωή μας που ακούμε ανθρώπους  με λόγους να γίνονται δάδες μέσα στη καρδιά μας και να ανάβουν για να μας δείξουν το δύσκολο μονοπάτι του Έλληνα Εθνικιστή.

 Στο λόγο του κάθε εθνικιστή θα πρέπει να υπάρχει περηφάνια .  Χαρακτηριστηκα  θα πούμε ότι  ως Δημοσθένης του 21^ου αιώνα ο Δρ.Γκαιμπελς  ο οποίος είχε πει ότι το βιβλίο είναι το σπαθί του πνεύματος  για να μας τονίσει ότι ο Εθνικιστής ως πολίτικος στρατιώτης πρέπει να δυναμώνει την πιστή του μέσα από την Ιδεολογία.

Την τελευταία όμως 20ετια υπήρξε  σκόπιμη  σύγχυση των εννοιών πατριωτισμός –εθνικισμός και εθνισμός – εθνικισμός .

 Ο πατριωτισμός είναι ένα συναίσθημα του κάθε φυσικού ανθρώπου που υπάρχει και στις τρεις φυλές του πλανήτη. Τη Λεύκη Φυλή , τη Μαύρη Φυλή και την Κίτρινη Φυλή. Κακώς λοιπόν τον συγχέουν με τον εθνικισμό.
 Για τον εθνικισμό ο πατριωτισμός είναι απλά ένα αφομοιωμένο κομμάτι συναισθήματος που οργανώνεται σαν ηθικό και πνευματικό δρώμενο. Η σύγχυση των ορών αυτών γίνεται πάντα σκόπιμα από ανθρώπους που θέλουν να προβάλλουν τη δολιότητα τους έναντι στο Κίνημα μας .

 Είναι εκείνοι που αγνοούν ακόμη και τις διαφορές της Ιδεολογίας με της Κοσμοθεωρίας.

 Η Ιδεολογία γεννήθηκε στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης από έναν Γάλλο που αν και ανήκε στη δεύτερη τάξη των Ευγενών , υπήρξε και απολογητής της Επαναστάσεως .
 Η σημασία της έχει να κάνει  πρώτον  με το σύνολο αθροισμένων ιδεών ώστε να μπορούμε να καταλάβουμε το τι τήκεται  γύρω μας  και κατά δεύτερον και το όποιο διαχωρίζει την καθαρή έννοια της Ιδεολογίας  από τη Εθνικιστική Ιδεολογία είναι ότι έχει σκοπό. 
 Σε αντίθεση η Κοσμοθεωρία είναι το σύνολο ευρύτερων διαπιστώσεων και παρατηρήσεων όπου ο κάθε άνθρωπος και ο κάθε λαός μπορεί να παρατηρήσει και να περιγράψει τα ρητά και άρρητα στοιχειά που συναπαρτίζουν τον κόσμο και  το δρώμενο της ζωής και την προέλευση αυτής , μέσα από τις ηθικές και κοσμολογικές προτάσεις του .

Η Κοσμοθεωρία όποτε δεν έχει κανένα σκοπό εφόσον δεν θέλει να αλλάξει τίποτα και κανέναν. Εκτός από την Κοσμοθεωρία υπάρχει και η Θεωρία ως ένα συγκροτημένο σύνολο διαπιστώσεων και παρατηρήσεων με το όποιο ερμηνεύουμε όλα αυτά τα όποια κατανοούμε ως αξιόλογα. 
Υπάρχει η θεωρία στη φυσική που μπορεί να είναι είτε η θεωρία πεδίων όπως είναι η θεωρία του πεδίου της βαρύτητας είτε να είναι μια φυλετική θεωρία η όποια βασίζεται στην εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής  .Μέσω των παραπάνω καταλήγουμε για ακόμη μια φορά στο συμπέρασμα ότι άλλο η Κοσμοθεωρία- Κοσμοθεωση και άλλο η Θεωρία.

Η έννοια του Πατριωτισμού σε σχέση με αυτή του Εθνικισμού είναι τελείως διαφορετική. 
Υπήρξαν κράτη όπως η πρώην Σοβιετική Ενωση (1917-1991) και η ΗΠΑ που ήταν πολυφυλετικά και πολυεθνικά κράτη γεννώντας έντονα το συναίσθημα του πατριωτισμού καθώς υπήρχε η αποδοχή της κοινής πατρίδας και σημαίας. Δεν μπόρεσε να υπάρξει όμως ούτε Σοβιετικός αλλά και ούτε Αμερικανικός εθνικισμός.

Ο Εθνικισμός και η Εθνικιστική ιδεολογία γεννήθηκαν στην Ελλάδα μας , γεννήθηκαν μέσα στον Έλληνα και δεν φταίμε εμείς που είμαστε η πιο ξεχωριστή  και ανώτερη Φυλή από τις άλλες του πλανήτη . Δυστυχώς όμως ο Εθνικισμός στην πατρίδα μας δέχεται μεγάλο πόλεμο από τους Μαρξιστές και Μπολσεβίκους της εποχής μας καθώς πολλοί άνθρωποι πλέον στρέφονται και αποδέχονται την Εθνικιστική Ιδεολογία.

Πολλές φορές οι επικριτές μας  προβάλλουν την Εθνικιστική Ιδεολογία ως μια κτηνώδη ιδεολογία θέλοντας να παρομοιάσουν τον Εθνικισμό με τον Σωβινισμό. Ο Σωβινισμός όμως αφορά μια αρρωστημένη ακραία οπτική θεωρία του εθνικιστή , θεωρία όμως η όποια αν και ελάχιστη δεν ανήκει στη δική μας Εθνικιστική Ιδεολογία.

Στην εξέλιξη της η Εθνικιστική Ιδεολογία περνάει   μέσα από τα Αρχαϊκά χρόνια στα Κλασικά χρόνια ,  στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και μετέπειτα στα χρόνια της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 με εκπροσώπους τον Ρήγα Βελεστινλή που οραματίζεται το Μεγάλο Γένος και τον Αδαμάντιο Κοραή . 
Στα χρόνια εκείνα μέσα από την Εθνικιστική Ιδεολογία  γεννιέται και η Μεγάλη Ιδέα όπου μέσα της υπάγονται τέσσερα βασικά στοιχειά του εθνικισμού : ένα κράτος που να είναι όλοι το ίδιο , με το ίδιο αίμα , το ίδιο γένος  και το ίδιο έθνος .

Μια Μεγάλη Ιδέα   η όποια όμως καταρρίπτεται με τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 .Στη μετέπειτα Ελληνική Ιστορία μόνο το κράτος της 14ης Αυγούστου κάνοντας ένα τεράστιο έργο μπόρεσε να ξανά ανάψει μέσα στους Έλληνες ένα ψήγμα Εθνικιστικής  ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ  που δυστυχώς με την εμφάνιση και πάλι  των προδοτών καταδυναστεύτηκε  μέσα από μια εξαθλιωμένη Μεταπολίτευση που ακολούθησε και η όποια μέχρι και σήμερα μοναδικός της στόχος είναι το ξεπούλημα του Έθνους μας .

Γίναμε στόχος αυτών  των προδοτών  γιατί μόνο  εμείς  έχουμε  ως στόχο τον συνεχή με πιστή αγώνα μας ώστε να υπάρξει Λαϊκό Εθνικιστικό Έθνος στο όποιο θα υπάρχει η κοινή καταγωγή , γλωσσά , θρησκεία , πολιτισμός όπου αυτό και θα αποτελεί την ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ και το όποιο μπορεί να υπάρξει μέσα από το δρόμο που μας δείχνει  το ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΩΣ.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ Κ.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ......

Έτος 2013 και η Ελλάδα μας αργοπεθαίνει μέσα στα χεριά εκείνων που την καταδίκασαν και την ξεπούλησαν χωρίς συνείδηση , υποκινούμενοι από χρηματικούς και μόνο σκοπούς , στους εκφυλιστείς των εθνών. 
Την έδωσαν  στα όρνια που θεός τους είναι το χρήμα και θρησκεία τους είναι ο θάνατος των υπολοίπων λαών. Σε εκείνους που εδώ και χιλιάδες χρόνια καταδίκασαν πολλούς λαούς και οδήγησαν στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους χωρίς να έχουν την παραμικρή ενοχή αφού τα όρνια δεν έχουν συνείδηση.

 Βασική τους τροφή το αίμα των εθνών. Είναι εκείνοι που ακόμη και σήμερα παραμένουν πιστοί οπαδοί του Φιδιού αγνοώντας ότι η ιδία η κεφαλή όντας κανίβαλη από τη φύση του , θα κατασπαράξει  και τους ίδιους .

Έχουν ξεχάσει όμως ότι όλα ξεκίνησαν από τον πρώτο Έλληνα Εθνικιστή που γεννήθηκε , μεγάλωσε και πολέμησε ως Ήρωας στην Ελλάδα. Γιατί στη δική μας πατρίδα του δέους και του παγκοσμίου θαυμασμού  οι Ήρωες πολεμούν σαν Ελληνες .  Όσα χιλιάδες χρόνια και αν περάσουν ,κάνεις ποτέ δεν μπόρεσε να αμφισβητήσει την υπέροχη της Ελλάδας.

 «Ως ουδέν γλυκίων ης πατρίδος ουδέ τοκείων γίγνεται».( ΟΜΗΡΟΣ-ΟΔΥΣΣΕΙΑ).

Εδώ όπου γεννηθήκαν όλοι οι Μεγάλοι Έλληνες Φιλόσοφοι ,όλοι οι Μεγάλοι Έλληνες Συγγραφείς και εδώ που γεννήθηκαν οι Μεγάλοι Πολεμιστές και Ήρωες , τα ονόματα των οποίων πέρασαν στο πάνθεον όχι μόνο της Ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας .

Ήμασταν εμείς εκείνοι που δώσαμε απλόχερα τα φωτιά του πολιτισμού στους υπόλοιπους λαούς . Όταν εδώ γεννιόταν η έννοια της Δημοκρατίας και της κοινωνίας οι υπόλοιποι λαοί κατοικούσαν ακόμα μέσα σε σπηλιές και κοιμόντουσαν πάνω σε δέντρα  μη μπορώντας να ξεχωρίσουν τις διαφορές τους από τα υπόλοιπα ζώα.

Πρέπει να γνωρίζουν ότι ο Έλληνας Εθνικιστής είναι από τη φύση του και από την παιδεία του ελεύθερος .

 Η κληρονομία που μας άφησε ο Αχιλλέας ,ο Πλάτωνας , ο Αριστοτέλης , ο Περικλής , ο Μέγας Αλέξανδρος ,ο Κολοκοτρώνης και πολλοί άλλοι από τους προγονούς μας , δεν χάνεται και ούτε μπορεί να ξεπουληθεί σε κανέναν.

Όσο υπάρχει και ο Τελευταίος Έλληνας Εθνικιστής  , θα υπάρχει και η Ελλάδα , θα υπάρχει και η Ανδρεία , θα υπάρχει  η Τιμή , θα υπάρχει και η Παιδεία , όπου κάνεις άλλος λαός δεν θα μπορέσει ποτέ να έχει .

Ο Έλληνας Εθνικιστής μπορεί να είναι εκείνος που σήμερα οδηγεί το χορό του Ζαλόγγου και που είναι έτοιμος να εκπληρώσει το υπέρτατο καθήκον του που είναι η θυσία υπέρ της πατρίδας του αλλά πριν πέσει και ο Τελευταίος Έλληνας Εθνικιστής , θα είναι αυτός που και πάλι πρώτος θα σηκωθεί και θα εξιλεωθεί μέσα από την Ανδρεία του και την Τιμή του και θα οδηγήσει και πάλι την Ελλάδα σε έναν ακόμα Χρυσό Αιώνα Πολιτισμού και Ιστορίας.

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις

εκεί που πάει να σκύψει

με το σουγιά στο κόκκαλο

με το λουρί στο σβέρκο

Νάτη πετιέται από ξ αρχής

κι αντρειεύει και  θεριεύει

και καμακώνει το θεριό

με το καμάκι του ήλιου

Γ.ΡΙΤΣΟΣ

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ Κ.

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

«Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την

πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου».  

Πλάτων          

Αξιοπρέπεια και σεβασμός, δυο έννοιες ταυτόσημες η μια προς την άλλη.

Η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός έχει να κάνει με τον ίδιο σου τον εαυτό, πρώτα και κρίνεται με τις σχέσεις σου ως προς τους άλλους και μέσα από το περιβάλλον σου. Η αξιοπρέπεια είναι τις περισσότερες φορές άμεσα συνδεδεμένη με την ανατροφή του, την παιδεία που λαμβάνει κάθε άτομο από την παιδική ηλικία καθώς και από τα ιδιαίτερα χαρακτηρίστηκα του κάθε άτομου.

Το να διατηρείς και να πρεσβεύεις αξιοπρέπεια συνεπάγεται το να μην εκθέτεις τον εαυτό σου, φθείροντας τον και υποδουλώνοντας τον σε καταστάσεις «φθηνές». Κινητήριοι μοχλοί για την διατήρηση της αξιοπρεπείας είναι η αυτοεκτίμηση και ο ορθολογισμός που σε κρατάνε μακριά από τον υπερβολικό εγωισμό.

Η  αξιοπρέπεια είναι ένα βαθύ αίσθημα δικαιοσύνης που δεν σου επιτρέπει να υπερβαίνεις τις ηθικές αρχές σου και πάνω από όλα τον αυτοσεβασμό σου. Όλα είναι θέματα καλλιέργειας και ατομικής παιδείας.

Συνδέοντας την αξιοπρέπεια με τον σεβασμό, βγαίνει το συμπέρασμα ότι είναι η έμπρακτη αναγνώριση της αξίας ενός ανθρώπου, ενός άτομου, μιας ιδέας ή ενός αντικείμενου.

Οι παγιωμένες, βολικές και υπεραπλουστευμένες  πεποιθήσεις ατόμων και κοινωνικών ομάδων για τον σεβασμό, προσωπικά με αφήνουν αδιάφορο.

Ο όρος «Σεβασμός» αποπνέει μέσα από την εκτίμηση που τρέφει κανείς για ένα πρόσωπο, για το κύρος του και την συμπεριφορά του.

Σήμερα αν δεν έχουν ανατραπεί όλα τα παραπάνω, τελούν υπό διαπραγμάτευση. Ο σεβασμός απορρέει από το ίδιο το πρόσωπο σαν οντότητα και από την ηλικία.

Ευνουχίζουν και καταπατούν κάθε έννοια ως προς αυτήν. Ο σεβασμός έχει ατομική βούληση και όχι εξαναγκασμό. Είναι πηγαίος, είναι αντίληψη είναι έμφυτος και τρόπος ζωής. Ο σεβασμός, δεν αποδεικνύεται  αξιωματικά, είναι προσόν του καθενός και κερδίζεται με το σπαθί, της συναίνεσης, της ειλικρινείας και της ουσιαστικής παιδείας.

Δεν χρειαζόμαστε άτομα με φαρμακωμένη σκέψη, δηλητηριασμένη επιβολή και κρίση. Θέλουμε δομημένη και λογική επιχειρηματολογία. Η έλλειψη σεβασμού στρατολογεί αδιάφορους και αλαζόνες πολίτες, φίλους, συγγενείς, συνεργάτες, εργοδότες, ανδρόγυνα και σχέσεις.

Από την άλλη τώρα ,η ενέργεια του προσβάλλω λεκτικά, ηθικά, είτε φυσικά, μεταφράζεται σε βιαιοπραγία που σκοπό έχει να υποτιμήσει το πρόσωπο, την υπόληψη του, το κύρος του. Απαξιώνοντας λοιπόν τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια, αυτομάτως δημιουργούνται συνθήκες προσωπικών αναταραχών και είναι μια πράξη απολύτως συνειδητή.  Αξιοπρεπής λογίζεται αυτός που είναι συνεπής στις αξίες και τα ιδανικά του, τα οποία καθορίζονται από την ηθική του, την συγκρότηση του και την αυτοεκτίμηση του. Κάποιοι μπερδεύουν  την «Αξιοπρέπεια» με τον «Καθωσπρεπισμό».

Ο «Καθωσπρεπισμός» είναι μια υποκριτική στάση που επιβάλει κάποιος στον εαυτό του η στους άλλους και υιοθετείτε συνήθως από άτομα συνειδητής υποκρισίας για να γίνουν αρεστοί προς τους άλλους. Την  χρησιμοποιούν δηλαδή  ως «μέσον» για να γίνουν κοινωνικά αποδεκτοί, δείχνοντας μια άλλη προσωπικότητα για να επωφεληθούν  καταστάσεις.

Ο σεβασμός ανήκει στα ευγενή  αισθήματα και δεν έχει να κάνει με άτομα «ρηχά» και «δήθεν».

Στις μέρες μας ο σεβασμός ψυχορραγεί απέναντι στην αγένεια, ιδίως στις νέες γενιές. Καλή είναι η θεωρία του «σέβομαι και εκτιμώ» στα  λόγια, αλλά ως προς την ουσία της πράξης υπάρχει χάος.

Είμαστε καθημερινοί μάρτυρες μιας απογοητευτικής κατάπτωσης των κοινωνικών ηθών και των συνειδήσεων. Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια διαμορφώνει κοινωνίες, κατευθύνει ιδεολογικά, μεγαλώνει ανθρώπους άξιους και ακομπλεξάριστους χωρίς σύνδρομα κατωτερότητας, αξιώνοντας έντιμους  πολίτες. Δεν κατασπιλώνει υπολήψεις, ούτε κατασυκοφαντεί την τιμή των ανθρώπων για χάρη μιας δήθεν και εφήμερης τρόπον τινά εξουσίας. Δεν προσβάλει πρόσωπα σωστά και έντιμα και δεν κάνει βορά τα του οίκου του, έναντι του  νεανικού και ανώριμου χαρακτήρα του, προς τέρψη προσωπικών φιλοδοξιών.

Το να είσαι «τίποτα» (ιεραρχικά) σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα ότι είσαι «κάτι» (καλαμοκαβαλημενος).

Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις η βρίσκεσαι σε κάποια «θέση». Η ματαιοδοξία τους  οδηγεί στο να υποβαθμίζουν και να εξευτελίζουν έννοιες και άτομα που έρχονται να «σταθούν εμπόδιο» στα μίζερα όνειρα τους.

Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια είναι άρρηκτα δεμένες έννοιες με την ελευθερία του «σκέπτεσθαι και πράττειν».

Ο άνθρωπος που κομίζει αξιοπρέπεια και ήθος χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια, εγκράτεια, χαμηλό προφίλ, κρατημένη και ισορροπημένη συμπεριφορά, μακριά από αλαζονείες και επάρσεις. Εν κατακλείδι, ο άνθρωπος παγιδεύεται εύκολα γύρω από τις πλάνες του, βλέποντας τον εαυτό του ως ατελή και να τον προικίζει με φανταστικές ιδιότητες, θέτοντας τον εαυτό του σε λάθος ιεραρχία από την θέση που έτυχε να του δώσουν. Έτσι, με την ισχνή και παροδική «εξουσία» που πήρε τιμωρεί αλλήλους σε υποδεέστερες θέσεις.

Ο Νίτσε είχε πει.

«Όποιος  τιμωρείται ,δεν είναι πια εκείνος που έχει κάνει την πράξη. Είναι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος.»   

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ