ΑΠΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ... ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ!

Και κάπως έτσι γίνεται ο άνθρωπος κομμουνιστής…

 

Πώς γίνεται κάποιος κομμουνιστής!

Το πως μπορεί να γίνει κάποιος κομμουνιστής είναι μια απλή διαδικασία. Συνήθως, δεν παίρνει χρόνο. Ακολουθεί σχεδόν πάντα μια πατέντα, μια διαδικασία στην οποία, αφού μπουν τα θεμέλια, χτίζεις τα πατώματα μέχρι που φτάνεις στην κορυφή. Ορισμένες φορές η διαδικασία είναι τέτοια που δεν την καταλαβαίνει ούτε ο εμπλεκόμενος. Δεν λέει δηλαδή "αύριο θα γίνω κομμουνιστής", ούτε έχει μια ημερομηνία σταθμό την οποία γιορτάζει ως τα γενέθλια της αριστερής του ζωής. Η μετατροπή της κάμπιας σε κομμουνιστική πεταλουδίτσα είναι μια διαδικασία την οποία σας παρουσιάζουμε.

Στάδιο πρώτο: Τα θεμέλια

Κάποτε σε μικρή ηλικία, όταν είσαι εντελώς εύπλαστος, διαβάζεις στα βιβλία της ιστορίας του δημοτικού για τις ψευτιές των αριστερών περί Πολυτεχνείου, εθνικής αντίστασης κ.τ.λ. Δυναμικές αναπαραστάσεις του τρόπου με τον οποίο, αν και πάντα λιγότεροι, κατάφερναν να εξουδετερώνουν όλους τους πανίσχυρους εχθρούς τους. Η οικογένεια σου σε καμαρώνει για τις ιδέες σου που σου φύτευαν οι ίδιοι και έπιασαν τόπο. Ενδιάμεσα σου παραβάλλονται οι ενδείξεις της κοινωνικής σου ανωτερότητας και κουλτούρας.

Έχεις φωτογραφίες του Μαρξ, του Στάλιν και του Λένιν, της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και κάπου εκεί αρχίζεις να ερωτοτροπείς με το σφυροδρέπανο μέσα από έναν παιδικό αριστερισμό. Βλέπεις τον εαυτό σου σαν έναν επόμενο Ζαχαριάδη, έναν καπετάν Γιώτη, έναν Γλέζο και δηλώνεις περήφανος για τα κατορθώματα τους και πρόθυμος να θυσιαστείς για την Μαμά Ρωσία.

Στάδιο Δεύτερο: Η εφηβεία

Στην εφηβεία έχεις ήδη κατασταλάξει στο κόμμα που υποστηρίζεις με φανατισμό. Θέλεις να βλέπεις κρεμασμένη στα περίπτερα την ΑΥΓΗ, πρωτοσέλιδα που μιλάνε για την οπαδική σου μαγκιά και την ανωτερότητα σου από τους άλλους. Η αυξημένη σου λίμπιντο δεν κατευνάζεται με χειροπρακτικές μεθόδους, χρειάζεσαι κι άλλο. Βρίσκεις εκτόνωση στην βία με τους συμμαθητές σου. Γουστάρεις να ακούς ιστορίες από «πεσίματα» με κράνη, καδρόνια και μαχαίρια απέναντι στους «άλλους». Τα παιδιά από τον αριστερό σύνδεσμο του ΚΚΕ στα μάτια σου φαντάζουν μάγκες, και η παρέα μαζί τους σε κάνει και εσένα μάγκα. Με την ομάδα και την παλιοπαρέα να σου τρώνε πολύ χρόνο από τη ζωή σου δεν έχεις κουράγιο να ασχοληθείς και πολύ με γκόμενες.

Στάδιο τρίτο: Η ενηλικίωση

Αφού είδες κι απόειδες να τελειώσεις το σχολείο, έστω και με το ζόρι, πρέπει να δεις τι θα κάνεις στη ζωή σου. Ως άτομο διατηρείς ακέραιες τις βάσεις της μαζικής κουλτούρας της αριστεράς που συνήθισες να καταναλώνεις. Η τηλεόραση είναι το αγαπημένο σου μέλος της οικογένειας και αυτό γιατί βλέπεις εκεί τα συντρόφια να τα χώνουν σε δεξιούς και εθνικιστές, ενώ το διαδίκτυο βοηθάει σε όλα τις αριστερές φιλοδοξίες σου που είναι μάθημα για σένα. Όχι, εσύ δεν είσαι  ρατσιστής, αλλά δεν μπορείς να κάνεις και παρέα με γύφτους (είπαμε, άλλα όχι κι έτσι). Μπορεί να είπες και στον κολλητό σου που έκατσε πολλές ώρες κάτω από τον ήλιο ότι έγινε σκούρος σαν «γυφτάκι», αλλά πλάκα έκανες.

Αλλά ρατσιστής δεν είσαι.

Στάδιο τέταρτο: Η εργασία

Πήγες για δουλειά κι εσύ κάποια στιγμή όπως όλοι. Κακοπληρωμένος κι ανασφάλιστος, αλλά δεν πειράζει. Πρέπει να είσαι εργατικός. Έτσι λένε όλο οι αριστεροί εργατοπατέρες συνδικαλιστές. Άλλωστε, η εργατικότητα είναι ένα παράσημο που πρέπει ο άνδρας να διαθέτει όταν παίρνει καρέκλα συνδικαλιστή τεμπέλη. Είναι πιο σημαντικό κι από την αξιοπρέπεια. Το αφεντικό είναι καλό, αφού σου χτυπάει καμιά φορά την πλάτη φιλικά. Ενδιαφέρεται αυθεντικά για σένα και σου είπε ότι θα σε κάνει κάποια μέρα υπεύθυνο, αρκεί να συνεχίσεις να δουλεύεις σκληρά και ρουφιανεύοντας τους συνάδελφους σου.

Κάποτε είδες έναν περίεργο τύπο, μάλλον συνδικαλιστή, να σου λέει ότι πρέπει να πας στην απεργία. Δεν άφησες την πρόκληση αναπάντητη: «και βέβαια θα πάω στην απεργία και ας χάσω το μεροκάματο, άλλα αν το μάθει το αφεντικό?» κι ύστερα γύρισες το κεφάλι και συμφώνησες με τον παλιότερο που σου είπε ότι οι συνδικαλιστές θα πρέπει να είναι το πρότυπο για σένα. Άλλωστε η Αριστερά  είναι εδώ ενωμένη δυνατή με 3%(εδώ γελάμε). Είδαμε και τον κομμουνισμό που μόλις έπεσε γέμισαν τα κωλόμπαρα της Ελλάδας μας Ρωσίδες γκομενάρες, άρα έγινε για καλό! (Μας σκέφτεται η μάνα Ρωσία).

Στάδιο πέμπτο: Η κρίση

Όλα κυλούν καλά. Συνεχίζεις να ψηφίζεις το κόμμα που σου υπέδειξε αυτός που σε «μόρφωσε» πολιτικά, σε έβαλε στη δουλειά και τον εμπιστεύεσαι. Συνεχίζεις να αδιαφορείς για την πολιτική και να κοιτάς την πάρτη σου. Όταν κάθεσαι στο μετρό ή στο λεωφορείο παρακαλάς, όμως, να μην κάτσει στην άδεια θέση δίπλα σου εκείνος ο σκουρόχρωμος που βρωμάει. Κάποια στιγμή παρατηρείς ότι είναι πολλοί. "Πώς την κατάντησαν έτσι την Ελλάδα;". Με ξένους δεν κάνεις παρέα. Εντάξει, δεν είναι όλοι κλέφτες, υπάρχουν και ορισμένοι νοικοκυραίοι που σέβονται την χώρα μας, αλλά όχι και να μας πάρουν τις δουλειές μας.

Εδώ αρχίζει η αλλαγή...

Έρχεται η κρίση και το αφεντικό σου, γεμάτο αληθινό «πόνο», σου ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να σε κρατήσει άλλο στη δουλειά γιατί δεν βγαίνει. Τα κέρδη του μειώθηκαν και αν μπορούσε να σε κρατήσει θα το έκανε, όμως τα πράγματα ζόρισαν. Αν αλλάξει κάτι, θα σε ειδοποιήσει, όμως, τώρα θα προτιμήσει να κρατήσει τους δύο Πακιστανούς που τους έχει να δουλεύουν με 300 ευρώ το μήνα, ανασφάλιστους και παράνομους. Του λες "ευχαριστώ" που σου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψεις και τον αποχαιρετάς.

 Κάτι αρχίζει να σαλεύει. Εσύ που τόσα χρόνια εργαζόσουν ακατάπαυστα και ήξερες τη δουλειά να πετιέσαι έξω από δυο ξυπόλητους βρομιάρηδες; Αυτοί φταίνε. Τι δουλειά έχουν εδώ; Να πάνε στη χώρα τους. Εμείς δεν αντέχουμε άλλους. Πρέπει να φύγουν. Όμως ποιος θα τους διώξει; Ένα δυνατό blog που διάβασες προχτές έγραφε ότι όλοι οι πολιτικοί είναι προδότες και έχουν ξεπουλήσει με μυστικές συμφωνίες την χώρα. Πείθεσαι ότι αυτοί οι λαθρομετανάστες δεν ήρθαν από μόνοι τους. Τους έφεραν κάτι μεγάλα κεφάλια, που κατά σύμπτωση είναι Έλληνες Εβραίοι, για να καταστρέψουν την χώρα σου. Κάτι πρέπει να γίνει όμως.  

 Οι πολιτικοί δεν μπορούν να το κάνουν, γιατί είναι όλοι πουλημένοι. Οι λογαριασμοί τρέχουν και από τον ΟΑΕΔ δεν είχες κανένα νέο, ενώ είδες διάφοροι σκουρόχρωμοι να πληρώνονται. Και εκείνος ο δημοτικός σύμβουλος που σου έλεγε ότι θα σε βολέψει κάπου, δεν απαντά στα τηλέφωνα να πας, έστω και σκουπιδιάρης. Ο χρόνος πιέζει. Οι ξένοι ηγέτες -συμμορίτες μας κοροϊδεύουν. Ποιος θα δώσει τη λύση; Τους χρειάζεται ένα μάθημα, ένας Στάλιν ας πούμε.

 Το βραδάκι κάθεσαι να δεις ειδήσεις. Βρίζεις την Τρέμη και τον Πρετεντέρη όταν σου λένε ότι πρέπει να πληρώσεις το χαράτσι. Όταν σου λένε ότι δεν πρέπει να απελαθούν οι λαθρομετανάστες κατά σύμπτωση συμφωνείς μαζί τους. Δεν θέλεις να ακούσεις τίποτα άλλο. Πρέπει να γίνει κάτι. Τώρα. Δεν σε νοιάζει ποιος και πως θα το κάνει. Αρκεί να γίνει. Να φύγει ο βρομιάρης που σου πήρε τη δουλειά. Να πάει στον αγύριστο.

Ναι, σου ξυπνάει την νοσταλγία του Στάλιν που κατέγραψε την Σοβιετική Ένωση, που βίασε και σκότωσε τους ομοεθνείς του. Λεπτομέρειες. Τώρα έχουμε κρίση, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε με την ιστορία. Άλλωστε, δεν είδαμε προκοπή από τους αριστερούς. Γιατί να μη δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό;

Στάδιο έκτο: Το πέρασμα στη δράση

 Στις πρώτες εκλογές, δειλά-δειλά ψήφισες Εθνικιστικό κόμμα. Μιλώντας με τους φίλους σου, επέμενες ότι ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε και καταθέτεις στοιχεία. Η Παπαρήγα είναι βολεμένη, η Κανέλλη έχει βίλα στην Εκάλη, ο Σαμαρας έφερε όλο το λαθρομεταναστευτικό και ο Τσίπρας τους υποστηρίζει, ενώ ο Καμμένος ήταν για χρόνια στην ΝΔ, όπως και ο Καρατζαφέρης. Σε δημόσιες συζητήσεις αποκηρύσσεις τη βία, αλλά ήθελες να φάει ένα χαστούκι ο Πάγκαλος. Έκοψες και την καλημέρα που έλεγες με τον για χρόνια Αλβανό γείτονά σου και κρυφοχάρηκες όταν έμαθες ότι απολύθηκε κι αυτός και μάλλον θα πάει πίσω στην Αλβανία. "Δεν είμαι ρατσιστής, αυτοί με έκαναν" επαναλαμβάνεις μονότονα, ίσως από τύψεις. Απολαμβάνεις το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη. "Καλά της έκανε" λες!

Ο συναγωνιστής της γειτονιάς είναι καλό παιδί. Βοηθάει τον κόσμο όπως μπορεί, φροντίζει για την ασφάλειά της περιοχής και μας ενημερώνει για τα πολιτικά πράγματα. Πολύ θα ήθελες κι εσύ να του μοιάζεις. Να μοιράζεσαι κι εσύ τις γνώσεις του για την Αρχαία Ελλάδα, ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο φέρονταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στους εχθρούς και τους προδότες.

 Ενδίδεις στις παραινέσεις του να κατέβεις κι εσύ σε μια συγκέντρωση που θα γίνει για λίγους φίλους. Εκεί θα μας μιλήσει ένας συναγωνιστής που ξέρει πολλά γιατί ήταν στους καταδρομείς και είδε από μέσα τι παίζεται. Πηγαίνεις από συγκέντρωση σε συγκέντρωση και ξαφνικά νιώθεις πιο δυνατός. Το πνεύμα σου έχει γαλουχηθεί από τις ιστορίες που ακούς.

 Ένα δεύτερο σχολείο.

 Εκεί συναντάς και κάτι παλιόφιλους από το Αριστερό Σύνδεσμο. Τότε που την πέφτατε μαζί σε κάνα πιτσιρίκι για να του πάρετε το κασκόλ της αντίπαλης ομάδας. Νιώθεις το σώμα σου να δυναμώνει κάθε φορά που φοράς ένα εθνικιστικό μπλουζάκι που σου χάρισε ο νέος σου φίλος για ενθύμιο. Στις δεύτερες εκλογές είσαι πια σίγουρος για την επιλογή σου. Εθνικιστικό κόμμα στα σίγουρα. Να μάθουν αυτοί οι αριστεροί και οι προδότες. Στο κάτω κάτω, αν αγαπάνε τόσο πολύ τον κομμουνισμό, ας πάνε να ζήσουν μόνιμα στη Ρωσία. Αγαπημένη σου φράση πια το «αν γουστάρεις τους λαθρομετανάστες να τους πάρεις σπίτι σου». Κάποτε έκαιγες την Ελληνική σημαία και τώρα την βάζεις στο μπαλκόνι σου, ενώ έμαθες και τον Εθνικό Ύμνο!

 Αν πετύχεις κανέναν αλλοδαπό κοντά στη γειτονιά σου, μπορεί να πάρεις την πρωτοβουλία να του δώσεις και καμιά κλωτσιά, εφόσον σου έφαγε την δουλειά σου.

Στάδιο έβδομο: Η ολοκλήρωση

 Αγαπάς την χώρα σου παθολογικά. Εκνευρίζεσαι όταν βλέπεις να την ξεπουλάνε στους ξένους, μισείς όποιον την επιβουλεύεται. Πιστεύεις ότι είσαι πια Εθνικιστής πατριώτης. Γιατί να το κρύψεις άλλωστε. Είσαι εθνικιστής περήφανος και αγέρωχος. Καταβροχθίζεις τα βιβλία που από χρόνια έπρεπε να είχες διαβάσει και αρχίζεις να παίρνεις μέρος ενεργά στις συζητήσεις. Είσαι πια σίγουρος για κάποια πράγματα. Αν όλα αυτά σε κάνουν φασίστα, τότε ναι είσαι φασίστας. Με κάθε ευκαιρία προσπαθείς να ανοίξεις πολιτική συζήτηση με φίλους, γνωστούς και άγνωστους. Να τους εντυπωσιάσεις με τις αποκαλύψεις που τόσο γρήγορα έμαθες, να τους διαφωτίσεις για το πόσο λάθος ήσουν πριν. Δεν δέχεσαι αντιρρήσεις. Αν κάποιος πάει να σου πει κάτι, περνάς αμέσως στην αντεπίθεση: «καλύτερα θα ήταν να διαβάσεις».

 Η ολοκλήρωση έρχεται όταν πείσεις έναν φίλο σου κομμουνιστή να βρει κι αυτός τη λύτρωση. Να ακολουθήσει την δική σου εξέλιξη...

...και κάπως έτσι γίνεται ο άνθρωπος από κομμουνιστής Εθνικιστής!

Και τότε, γιατί να μπεις στο κόπο να γίνεις πρώτα κομμουνιστής?

Απλά γιατί ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ήσουν μέσα σου πάντα, αλλά δεν το ήξερες!

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΡΑ ΟΣΟ ΠΟΤΕ

Εθνικές και Ιδεολογικές  κατευθύνσεις, 
ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη.

Το Εθνικιστικό Φως, στα πλαίσια της ανάγκης αυτής της στιγμής (κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό ζήτημα), θα υπερασπιστεί την οργάνωση της κοινωνίας και είναι έτοιμο να κάνει προτάσεις οι οποίες είναι απαραίτητες για την βίωση της μάζας, περιορίζοντας ταυτόχρονα και αποφασιστικά την κυριαρχία των ξένων εισβολέων. Οι προτάσεις θα περιλαμβάνουν τον μεγάλο κοινωνικοποιημένο 
τομέα, την μεταφορά πόρων πανταχόθεν και άμεσων 
δραστηριοτήτων στην περιφέρεια, που τόσο πολύ ανάγκη έχει.

Επιθυμούμε να παράγεται εντός της χώρας το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που χρειαζόμαστε (αυτάρκεια), χωρίς βέβαια να οδηγούμαστε σε κλειστή και απομονωμένη οικονομία που προϋπόθετει εξάλλου τόσο την κοινοτική και συνεταιριστική παραγωγή, όσο και την εθνική ανεξαρτησία.

Δεν μπορεί να υπάρχει εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη με παρασιτική οικονομία, εξαρτημένη από την παγκόσμια αγορά. Η σαρωτική και πρωτοφανής κρίση που συνταράζει την Ελλάδα σήμερα  μας μεταβάλει σε χώρα προτεκτοράτο, σε χώρα υπό κατοχήν, σε τριτοκοσμικό χωριό της Ευρώπης και είναι ακριβώς η παροξυντική συνέπεια αυτού του μοντέλου.

Η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και η ριζική αναδιάταξη των εξωτερικών σχέσεων της χώρας είναι σοβαρό καθήκον. Υποστηρίζουμε την ανάγκη μιας Ευρώπης των εθνών και όχι στα πλαίσια των ευρωπαϊκών κρατιδίων (προτεκτοράτα   
μικρών χωρών). Τα Βαλκάνια, πρέπει επιτελους και μπορούν να 
ξεκαθαριστούν από τα ξένα κέντρα εξουσίας στην Ευρώπη και παντού.

Η Θράκη, το Αιγαίο, η Κύπρος και τα δικαιώματα του ελληνισμού σε αυτά είναι αδιαπραγμάτευτα. Οι φιλικές σχέσεις με την Τουρκία μπορούν να αποκατασταθούν μόνο εάν αυτή πάψει να κατέχει την Κύπρο, να απειλεί τη Θράκη, να επιβουλεύεται την ΑΟΖ στο Αιγαίο.

Η Κύπρος αποτελεί από χρόνια έως σήμερα κατεχόμενο ελληνικό έδαφος. Τα τουρκικά στρατεύματα και οι αγγλικές βάσεις πρέπει να αποχωρήσουν, οι δε τουρκοκύπριοι πρέπει να απολαμβάνουν μειονοτικά δικαιώματα. Δεδομένου ότι οι αλλεπάλληλες υποχωρήσεις που πραγματοποιούνται από την ελληνική και ελληνοκυπριακή ηγεσία εδώ και εξήντα χρόνια έχουν οδηγήσει το νησί στα πρόθυρα της οριστικής τουρκοποίησης δεν υπάρχει άλλη λύση από την αυτοδιάθεση του νησιού που διασφαλίζεται μόνο με κοινό αγώνα Ελλάδας και Κύπρου, ακόμα και εάν σήμερα έχουν διαφορετικά κράτη. Εξάλλου, είναι δυνατή η άμεση ενίσχυση των σχέσεων ακόμα και θεσμικά μεταξύ των δύο ελληνικών κρατών.

Μπορούμε και είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε αυστηρά γεωγραφικό προσδιορισμό για την ονομασία των Σκοπίων με την προϋπόθεση ότι θα είναι μια ονομασία για όλες τις χρήσεις, πως θα αλλάξει το Σύνταγμα της FYROM, και πως δεν τίθεται ζήτημα «μακεδονικής γλώσσας» ή «μακεδονικής» εθνότητας. Μπορούμε να δεχθούμε μόνον την σλαβομακεδονική γλώσσα και σλαβομακεδονική εθνότητα, όπως είναι επιστημονικά παραδεκτό.

Το εκπαιδευτικό σύστημα που επιθυμούμε πρέπει να στηρίζεται στις αξίες της επιστημονικής αλήθειας, της χρήσης της γλώσσας και των παραδόσεών μας για την διαμόρφωση της συνείδησης των νέων γενεών και παράλληλα της επικοινωνίας με τους άλλους λαούς και τα επιτεύγματα τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αρνείται τον χυδαίο ανταγωνισμό και την «εκπαίδευση της αμάθειας» ώστε να προάγει μια παιδεία εθνική, οικουμενική, πραγματική και πέρα για πέρα αληθινή.

Η κοινωνία μας πρέπει να είναι ανοικτή στους ξένους λαούς και τα διεθνή ρεύματα που έχουν να μας προσφέρουν πολιτισμό και όχι να είμαστε ένα ξέμπαρκο λιμάνι για κάθε βάρβαρο και απολίτιστο τριτοκοσμικό παράνομο νταή. Όχι στην εξαφάνιση της εθνικής μας ταυτότητας μέσα σε μια δήθεν πολυπολιτισμική χοάνη, που αποτελεί το όπλο του παγκόσμιου κεφαλαίου για την διαμόρφωση ενός μονοδιάστατου και εν τέλει ανυπεράσπιστου εργαζόμενου εντελώς καθοδηγούμενου και 
υποτελή.

Υποστηρίζουμε πως ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών -λαθραίων μεταναστών θα πρέπει να επιστρέψει άμεσα στον τόπο του και σε αυτό θα πρέπει να συμβάλουν οικονομικά και οι χώρες που τους οδήγησαν στον ξεριζωμό αλλά και οι ευρωπαϊκές αντίστοιχα που κόβουν κονδύλια για να τους περιθάλπτουμε εμείς τα "πολιτισμένα" κορόιδα. Για την Ελλάδα, το ζήτημα είναι ακόμα πιο σύνθετο και επιβαρυμένο εξ αιτίας της ύπαρξης μεγάλων εθνικών ζητημάτων και "τρύπιων" συνόρων.

Οι αξίες της εθνικής ταυτότητας και αλληλεγγύης είναι προϋπόθεση, όχι μόνο για την επιβίωση των χωρών και κατ’ εξοχήν της δικής μας, που βρίσκεται σε "ευαίσθητα" σύνορα, αλλά αποτελούν και προϋπόθεση για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της οικονομικής επιβίωσης.

Οι κοινωνίες χωρίς αίσθηση εθνικής κοινότητας γίνονται ζούγκλες και οι άνθρωποι κανίβαλοι. Και ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του εθνομηδενισμού είναι πως προσπαθώντας να αμβλύνει την εθνική συνείδηση των Ελλήνων αποδυνάμωσε την κοινωνική τους συνοχή, τους συνεταιρισμούς, τις κοινότητες, και τους δήμους, ακόμα και τους ευρύτερους οικογενειακούς ευαίσθητους δεσμούς. Κατά συνέπεια, η ανασυγκρότηση των κοινωνιών μας περνάει τόσο μέσα από την αλλαγή των κοινωνικών δομών, όσο και μέσα από την ανασύνθεση του εθνικού και κοινωνικού ιστού.

Αποφασιστικής σημασίας για ένα αυθεντικά διαφορετικό μοντέλο κοινωνίας είναι το ζήτημα της ανάπτυξης των θεσμών της άμεσης πραγματικής δημοκρατίας, σύμφωνα με το μοντέλο των Σκανδιναβικών χωρών, η θεσμοθέτηση των δημοψηφισμάτων, αλλά προπαντός, η σταδιακή ενίσχυση αμέσων δημοκρατικών θεσμών, τους οποίους θα τους κάνει εφικτούς και η μεταφορά των αποφάσεων σε τοπικό επίπεδο και σε επιχειρήσεις και θεσμούς μικρότερου μεγέθους. Αναθεώρηση του Συντάγματος ως επείγουσα διαδικασία. Καμιά διάκριση ανάμεσα σε δημόσια ή ιδιωτική εργασία με ισότητα στα εργατικά και εργασιακά κεκτημένα.

Εμείς δεν πιστεύουμε πως οι λύσεις και τα πρότυπα που καταθέτουμε αποτελούν μια πανάκεια, ούτε ότι θα φέρουν τον Παράδεισο επί γης, όπως υπόσχονται προηγούμενοι πολιτικοί 
θιασώτες οι οποίοι αντί Παραδείσου έφεραν την Κόλαση. Θέλει πάλη η ριζική αλλαγή της κοινωνίας, πιστεύοντας, όμως, πάντα πως η ανθρώπινη περιπέτεια δεν έχει τέλος και πως ο ατομικισμός και η αλληλεγγύη θα αντιμάχονται στα ίσια.

Πρέπει να αποτινάξουμε την "προταγματική μετάλλαξη και κατάθλιψη" (κοινωνικό σχέδιο) αναφανδόν, που μας έχουν επιβάλει όλα αυτά τα "σκουπίδια" - πολιτικοί 40 χρόνια.

Όλοι μαζί ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

"Ελληνική Φυλή ο μεγαλύτερος Εχθρός Σου είναι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ.

Μπήκαν κλέφτες στο μανδρί; Εάν Σου βαστά έμπα διώχτους."

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ



ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

ΕΔΩ ΠΟΛΥ-ΤΕΧΝΕΙΟ... ΨΕΜΑΤΩΝ!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ!

Νο 1 ΨΕΜΑ. Μετά τη μεταπολίτευση, έχει καθιερωθεί κάθε χρόνο να εορτάζεται, και μάλιστα τρεις ημέρες, 15-16-17 Νοεμβρίου, σαν «εθνική γιορτή» η εξέγερση του Πολυτεχνείου.

 Πολιτικοί, στρατιωτικοί, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.λ.π.  τιμούν τους «νεκρούς φοιτητές του Πολυτεχνείου». Οι επίσημοι καταθέτουν στεφάνια, ενώ αρκετοί συμπολίτες μας σπεύδουν συν γυναιξί και τέκνοις, γονυπετείς να αφήσουν ένα λουλούδι στην ασώματη κεφαλή του Νίκου Σβορώνου...! (καθηγητού πανεπιστημίου - αριστερός ) που το έφτιαξε ο γλύπτης Μέμος Μακρής (επίσης αριστερός και φίλος του Σβορώνου), συγχέοντας τους και αναφερόμενους στην μαρμάρινη παραπλανητική πλάκα (φοιτητές που έπεσαν επί κατοχής) με τους ανύπαρκτους νεκρούς σπουδαστές στο πολυτεχνείο. Σημείωση-(προτείνω το παρόν χαλκοκέφαλο δημιούργημα να εορτάζεται όχι την ημέρα του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου, αλλά των Αγίων Ασωμάτων στις 8 Νοεμβρίου, κοντά πέφτει!)

 Οι επίσημες «εκδηλώσεις» γίνονται πάντα βέβαια εν μέσω ύβρεων, χλευασμών, ασχημιών, εκτοξεύσεως νεραντζιών, και άλλων απρεπών πράξεων.  Με τους συμμετέχοντες να δέρνονται μεταξύ τους, την  Αθήνα να καίγεται, περιουσίες πολιτών να λεηλατούνται, να στήνονται οδοφράγματα, να πυρπολούνται αυτοκίνητα και σημαίες να βεβηλώνονται, ενώ πρωτίστως περιφέρουν και καλά την δήθεν  «ματωμένη» σημαία της εξέγερσης απο την ΠΑΣΠ (φοιτητική παράταξη του ΠΑΣΟΚ) που την έχει «ιδιοκτησία» της. Τα σχόλια δικά σας!

 Ο ίδιος ο τότε πρύτανης στο βιβλίο, που εξέδωσε το 1982, με τίτλο «Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου», στη σελ. 119 γράφει «Μετά τα γεγονότα, με σύντομη προσπάθεια  έρευνας  στο  Ε.Μ.Π.  πιστοποιήσαμε ότι κανένας σπουδαστής μας δεν είχε σκοτωθεί. Αργότερα, εξακριβώθηκε ότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν είχε σκοτωθεί κανένας φοιτητής ή άλλος πολίτης».

 Υπ όψιν ότι ο πρύτανης είχε συλληφθεί και είχε  κρατηθεί στην Ε.Σ.Α. μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και θα είχε κάθε λόγο να υπερβάλει ή να δραματοποιήσει τα γεγονότα.

 Ο κ. εισαγγελέας ζήτησε, επίσης, από τη Σύγκλητο του Ε.Μ.Π. να του γνωρίσει πόσοι ήταν οι νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο και η Σύγκλητος με την υπ’ Αριθ. 33437 αναφορά της, την 11/10/1974, τον ενημερώνει ότι κανένας σπουδαστής δε σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο κατά το τριήμερο 14-17/ Νοεμβρίου 1973.

Νο 2 ΨΕΜΑ. Ο Γιάννης Ηλιόπουλος, ο οποίος, έχοντας τη φωτογραφία μιας ωραίας κοπέλας, ισχυριζόταν ότι χάθηκε «το βράδυ της σφαγής του Πολυτεχνείου». Στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες υπαρκτών και ανύπαρκτων νεκρών που γέμισαν το κτίριο, ήταν και το σκίτσο μιας ωραίας κοπέλας. «Τη λένε Ελένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της, αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της, ας με πληροφορήσει».

 Το «δράμα» το πήραν οι εφημερίδες, η «Αυγή» δε, έγραψε κατά λέξη, τα εξής κάτω από το σπαραξικάρδιο τίτλο: «ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΕ Η ΕΛΕΝΙΑ ΜΟΥ; Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ» και τον υπότιτλο: «Ελένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρη από σφαίρα. Τι απόγινε;»

 Το σκίτσο της μικρής κοπέλας με το τραγικό ερώτημα κρεμόταν από τα κλαδιά της ελιάς που φυτεύτηκε στο χώρο του Πολυτεχνείου.

Aριστερά η φωτογραφία της  «Ηλένιας» στο χώρο του Πολυτεχνείου και δεξιά η αυθεντική φωτογραφία).

 Αργότερα,  τοποθετήθηκε κι αλλού, κι αλλού, ανάμεσα στα λουλούδια. Με το ίδιο πάντα ερώτημα «Τι απέγινες». Πώς, όμως, αφηγήθηκε ο ίδιος την ιστορία; «Ήμασταν μαζί με την Ελένια μέσα στο Πολυτεχνείο. Μετά την εισβολή, βγήκαμε δίπλα – δίπλα από την έξοδο της Στουρνάρη. Ένας οπλισμένος τη σημάδεψε εν ψυχρώ και οι σφαίρες τη βρήκαν στην πλάτη. Ακούμπησε πάνω μου βγάζοντας αίμα από το στόμα κι έπειτα έπεσε. Με συλλάβανε και στην Ασφάλεια μού πήραν το πουλόβερ μου, που ήταν κόκκινο από το αίμα της. Δεν τους μίλησα καθόλου για την Ελένια, για να την προφυλάξω, αν ζούσε. Όταν με άφησαν, το Φλεβάρη του ’74, πήγα στο Χαλάνδρι, όπου έμενε με την οικογένειά της. Οι γονείς της με το μικρότερο αδερφό της είχαν εξαφανιστεί και στο σπίτι έμεναν άγνωστοι. Όσο κι αν ρώτησα, δεν ήξεραν τίποτα. Ούτε κι από το σχολείο της, το Κολέγιο Αγ. Παρασκευής, έβγαλα άκρη. Ίσως οι γονείς της φοβήθηκαν για το δεύτερο παιδί τους κι εξαφανίστηκαν. Όλα αυτά δεν τα κατέθεσα στον κ. Τσεβά, γιατί φοβόμουν».

 Σε λίγο, όμως, αποκαλύφθηκε πως το σκίτσο της «δολοφονημένης» Ελένιας, ήταν παρμένο από διαφήμιση σαμπουάν της αγγλικής εταιρίας «BREK» και είχε δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του τριμηνιαίου «VOGUE». Το σκίτσο της διαφήμισης είναι «παστέλ», το φιλοτέχνησε ο Άγγλος ζωγράφος Νίκολας Ήγκον και ως μοντέλο πόζαρε η Νεοζηλανδή Νάνσυ Κρίντλαντ, γνωστό και πανάκριβο φωτομοντέλο της εποχής, που από ηλικίας 4 χρονών ζούσε στο Λονδίνο.

 Μετά τη διαπίστωση της απάτης, παραπέμφθηκε  σε δίκη ο Ηλιόπουλος, και καταδικάστηκε, στις 18/02/75, σε φυλάκιση οκτώ μηνών.

Νο 3 ΨΕΜΑ.  Άλλη περίπτωση είναι ο τότε Δήμαρχος  Ζωγράφου,  Δ. Μπέης, ο οποίος βεβαίωνε με μεγαλειώδη σοβαρότητα ότι οι νεκροί ήταν τόσοι πολλοί, ώστε η Χούντα τους έθαψε σε ομαδικούς τάφους με μπουλντόζες έξω από το νεκροταφείο του Ζωγράφου.

 Ακόμα ψάχνει να βρει τους ομαδικούς τάφους.

 Ο Παπαδάτος Γρηγόριος, ο οποίος όταν κλήθηκε από τον εισαγγελέα Τσεβά να καταθέσει και να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, (ότι δηλαδή υπήρχαν πολλοί νεκροί στο Πολυτεχνείο) ουδέν στοιχείο κατέθεσε και, όπως γράφει στο πόρισμά του ο ανωτέρω εισαγγελέας, (σελ 18) «ειδικώς υφ’ ημών κληθείς όπως προσκομίσει ή κατονομάσει έστω στοιχεία ενισχυτικά των απόψεών του, ουδέν περί του αντικειμένου τούτου κατέθεσεν».

 Υπήρχαν και άλλες ανάλογες περιπτώσεις ατόμων που διατείνονταν ότι γνωρίζουν ή έχουν καταστάσεις με ονόματα νεκρών που δολοφονήθηκαν τη νύχτα του Πολυτεχνείου όπως του Μπάμπη Γεωργούλια, στελέχους της οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος», με 77 ονόματα, τα περισσότερα χωρίς το μικρό όνομα, άρα μη ταυτοποιήσιμα. Ο κατάλογος αυτός καθίσταται αναξιόπιστος, καθώς στον αριθμό 4 αναγράφεται το όνομα της νεκρής «μαϊμού» Ηλένιας Ασημακοπούλου.

 Η πρώτη κυβέρνηση, μετά τη μεταπολίτευση, αυτή της ΝΔ του Κ. Καραμανλή, με την υπ Αριθ. 1868/5-9-1974 εντολή του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, αναθέτει στον εισαγγελέα Τσεβά να διερευνήσει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και να βρει επιτέλους πόσοι σκοτώθηκαν την ημέρα εκείνη.

 Ο Τσεβάς, μετά από ενδελεχή έρευνα που έκανε, εξετάζοντας πλήθος μαρτύρων, συνέλεξε έγγραφα, ενήργησε αυτοψίες, άκουσε μαγνητοταινίες και παρακολούθησε την προβολή κινηματογραφικών ταινιών, οι οποίες αναφέρονταν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, (όπως ο ίδιος στο προοίμιο του πορίσματος αναφέρει) συνέταξε και υπέβαλε την 14^η Οκτωβρίου αυτού του έτους, πολυσέλιδο πόρισμα.

 Στις καταθέσεις που έλαβε είναι και αυτή του πρύτανη του Πολυτεχνείου, Κονοφάγου Κωνσταντίνου, ο οποίος καταθέτει ότι μέσα στο Πολυτεχνείο δε σκοτώθηκε κανείς φοιτητής. Το ίδιο λέει και στην κατάθεσή του στις 20/1/1975, στο πενταμελές εφετείο Αθηνών ότι «μέσα στο Πολυτεχνείο δε σκοτώθηκε κανείς φοιτητής». (Τις καταθέσεις αυτές τις ζήτησα δύο φορές, εγγράφως, από την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών αλλά, παρά και τις κατ’ επανάληψη τηλεφωνικές μου κλήσεις, δεν πήρα καμία απάντηση).

Υ.Γ - Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό που ξεκίνησε πρωτίστως ως φοιτητικό κίνημα, αργότερα αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό στελεχωμένο από μη-φοιτητές, μερικοί από τους οποίους ανήκαν στην άκρα αριστερά και σε άλλα εντελώς ξένα συμφέροντα.  Ένα άλλο παράξενο αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε με την εξέγερση ήταν τελικά η εγκατάσταση ενός νέου πρωθυπουργού που κατά γενική ομολογία υπήρξε επιβεβαιώμενος «άνθρωπος» των Αμερικανών.

 Μάλιστα, ο τότε Βρετανός πρεσβευτής, Sir Robin Hooper, έγραφε ότι, σύμφωνα με τα αθηναϊκά κουτσομπολιά, ο νέος πρωθυπουργός, Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, ήταν πράκτορας της CIA, ο ίδιος ο πρέσβης συμπλήρωνε πως είναι βέβαιο ότι οι Αμερικανοί συνδέονται κατά κάποιο τρόπο με το πραξικόπημα Ιωαννίδη.

«Όποιος  ενδιαφέρεται ειλικρινά να μάθει το τι συνέβη στο Πολυτεχνείο, ας το κρατήσει αυτό το κείμενο!»

*Πηγές

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

"ΕΛΛΗΝΕΣ" ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ

Από την Μεταπολίτευση και μετά η Ελλάδα παραδόθηκε στα χέρια Εβραίων πολιτικών!

                                             

Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ή και Γέρος της Δημοκρατίας ήταν εβραίος;

Η Αλήθεια είναι η εξής:

Κάποιος απόγονος του, προ 300-350 ετών που ήταν εβραίος, εκ της τότε Παλαιστίνης, έφτασε στην Ελλάδα. Και που κατοίκισε;

Στην Κεχριά Κορινθίας!

Στην συνέχεα, κάποιος άλλος απόγονος έφυγε από την Κεχριά Κορίνθου, αφήνοντας και το εβραϊκό του επώνυμο πίσω, και  εγκαταστάθηκε στην Πόλη των Ιωαννίνων, σημαντικό κέντρο Εβραίων και τότε και σήμερα, κάνοντας το όνομα του Σταυρόπουλος.

Στην πορεία, ο επόμενος απόγονος αυτού, εγκατέλειψε αργότερα τα Ιωάννινα και μετακόμισε στην Αχαΐα, στο γνωστό  χωριό  Καλέντζι.

Έτσι στο πέρασμα τον χρόνων κάποιος άλλος απόγονος ονόματι Ανδρέας, που ήταν παπάς στο επάγγελμα, του  έδωσαν το παρατσούκλι από το παπάς-Ανδρέας, το Παπανδρέου...!

Η πρώτη εγκατάσταση των Παπανδρέου στην Κεχριά Κορίνθου φαίνεται, πως ήταν η επιθυμία της αποκτήσεως... εξοχικής οικίας σε... παρακείμενο  χωριό, το οποίο έως και σήμερα  χρησιμοποιούν.

Τον, δε, Γεώργιο Παπανδρέου εισήγαγε στον δημόσιο βίο της χώρας, ως Νομάρχης, ο έτερος εβραίος... Μπενύ Σελόν ή... Βενιζέλος Ελευθέριος.

Και ποιο ήταν το εβραϊκό επώνυμο των Παπανδρέου;

ήταν το Ζετκίν...... ή το Καψαλί.

Φυσικά δεν λείπουν οι εβραίοι και οι Εβραιόφιλοι  από τα υπόλοιπα κόμματα, με προεξάρχουσα τη Νέα Δημοκρατία.

 Εκτός από τον πρώην πρόεδρό της Μ. 'Έβερτ, οι σχέσεις του οποίου με το εβραϊκό στοιχείο είναι κάτι περισσότερο από δεδομένες,

 (πανταχού παρών σε όλα τα εβραϊκά μνημόσυνα, κατελθών ως υποψήφιος δήμαρχος το 1986 με τον συνδυασμό «Νέα Εποχή», στο ψηφοδέλτιο του οποίου υπήρχαν και Εβραίοι,

 (Ααρών Σαμπεθάι κ.ά.), ενώ

 στο κόμμα του υπάρχουν ουκ ολίγοι Εβραίοι και εβραιόδουλοι.

Κατ' αρχήν διακρίνεται ο πρώην υπουργός Γεράσιμος Αποστολάτος, φανατικός υμνητής των Εβραίων, πρώην πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού και εκδότης του περιοδικού «Ελληνο-ισραηλινά Νέα».

Ακολουθεί οΕβραιόφιλος Ν. Μάρτης, πρώην υπουργός και βουλευτής, ο οποίος προ ετών κυκλοφόρησε το βιβλίο

 «Η πλαστογράφηση της Ιστορίας της Μακεδονίας», δια του οποίου «προσπαθεί» να αποδείξει την Ελληνικότητα της Μακεδονίας  επικαλούμενος τις μαρτυρίες της Παλαιάς Διαθήκης.

 Δηλαδή, αναθέτει στους Εβραίους ούτε λίγο ούτε πολύ, να αποφανθούν αν η Μακεδονία είναι Ελληνική.

Το βιβλίο του Μάρτη για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας με εβραϊκό πιστοποιητικό, έχει προβληθεί κατά κόρον από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο και τα εβραϊκά Xρονικά, καθόλου βέβαια τυχαία.

Ο Ι. Παλαιοκρασάς, τυγχάνει εκ των φίλων του ΚΙΣ και είναι πρωτοπόρος σε όλα τα εβραϊκά «μνημόσυνα».

Ακολουθεί ο Ι. Βαρβιτσιώτης, ο οποίος επίσης πρωτοστατεί σε όλα τα μνημόσυνα ανά την Ελλάδα, για το «ολοκαύτωμα».

 Ως υπουργός Εθνικής Αμύνης έκανε  συμφωνία με την αμερικανική εταιρεία «Τζένεραλ Νταϊνάμικς» (General Dynamics) για την αγορά 40 αεροσκαφών F-16.

 Για την εξεύρεση ωστόσο των αναγκαίων κονδυλίων, κατέφυγε στην εβραϊκή εταιρεία «Σόλομον Μπράδερς» (Solomon Brothers) η οποία μάλιστα διαδραμάτισε και εγγυητικό ρόλο στην συμφωνία, φυσικά με το αζημίωτο.

Κατά το 1993, ο Βαρβιτσιώτης με τον τότε υφιστάμενό του Ι. Σταθόπουλο, είχαν επιδοθεί, ματαίως βέβαια, σε «έρευνες» για την «ανακάλυψη» της ανύπαρκτης εβραϊκής ταξιαρχίας, η οποία δήθεν είχε πολεμήσει κατά την περίοδο 1940-41 στην Ελλάδα και «θυσιάσθηκε» για τον Ελληνισμό!

Ο Αν. Ανδριανόπουλος, συγκαταλέγεται στους ένθερμους νεοταξίτες και υποστηρικτές του Ισραήλ.

Λάτρης των εβραϊκών κιμπούτς, προφανώς εθισμένος στην εβραϊκή νοοτροπία περί εργασίας, πραγματοποιεί συχνά επισκέψεις στο Ισραήλ και εκφράζει φιλοσιωνιστικές απόψεις.

Η Κέλλυ Μπουρδάρα, κατά τη θητεία της στο Υπουργείο Πολιτισμού, είχε δαπανήσει αρκετά κονδύλια για την προβολή εβραϊκών έργων τέχνης και θεμάτων της Παλαιάς Διαθήκης στην Εθνική Πινακοθήκη, αποσπώντας επαινετικά σχόλια από το εσωτερικό έντυπο των εβραίων «Τα Νέα μας» (1-10-1993).

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, δήμαρχος Αθηναίων και πρώην πρόεδρος του Κ.Ε.Π., έχει αναφερθεί σε πολλά δημοσιεύματα και έχει καταγγελθεί, χωρίς ωστόσο να διαψευσθεί, ότι ενισχύεται από εβραϊκές πηγές με εξουσιαστικές προοπτικές.

Κατά την διεκδίκηση του βουλευτικού αξιώματος, αυτοπροβαλλόταν ως «Εκπρόσωπος μίας Νέας Εποχής», ισχυρισμός ο οποίος καθιστά αρκετά σαφή τον υπαινιγμό του. Από το 1990 υπηρετούσε στο διπλωματικό γραφείο του Κ. Μητσοτάκη, από το οποίο κατέβαλλε «άοκνες» προσπάθειες για την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ.

Παρεμπιπτόντως, είναι μήπως τυχαίο το γεγονός ότι η πρώτη διπλωματική ενέργεια της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας μόλις ανήλθε στην εξουσία το 1990, ήταν η αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ;

Οι Αθανάσιος Τσαλδάρης, Αριστ. Παυλίδης, Γ. Παναγιωτόπουλος και Θ. Σοφούλης, άπαντες βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, εξέφρασαν κατά το παρελθόν, εντός και εκτός βουλής, απροκάλυπτα φιλεβραϊκές θέσεις.

Ανάλογη είναι και η τοποθέτηση των Πεσματζόγλου και Πλυτά.

Η Φ. Πάλλη Πετραλιά, διατηρεί άριστες σχέσεις με τους Εβραίους, τόσο μάλιστα ώστε να αποτίνει φόρο τιμής στην επτάφωτο λυχνία, στεκόμενη σε στάση προσοχής και θέτοντας το χέρι στην καρδιά...

Φημολογείται δε ότι στην κατοικία της επήλθε η σύμπραξη-συναλλαγή των εβραίων επιχειρηματιών των ΗΠΑ με τους Αχέπανς, μία σχέση καθυποταγής των ελληνικών επιχειρηματιών των ΗΠΑ στο σιωνιστικό λόμπυ.

Ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κοσμόπουλος, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, διατηρούσε άριστες σχέσεις με το τοπικό εβραϊκό στοιχείο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κοσμόπουλος αρεσκόταν στο να εκφωνεί λόγους σε εβραϊκές συναγωγές και σε συναφείς χώρους. Άλλωστε, κυκλοφορεί ευρέως η φήμη ότι ο Κοσμόπουλος, στα πλαίσια της αναδείξεως της Θεσσαλονίκης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, εξασφάλισε για την προβολή των δραστηριοτήτων της εβραϊκής κοινότητας σημαντικά κονδύλια.

Απροκάλυπτα φιλική προς τον εβραιοσιωνισμό στάση, τήρησε και ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ. Καραμανλής.

Επί της περιόδου της πρωθυπουργικής παντοδυναμίας του στη Ν.Δ. (1974-1980) ζωτικής σημασίας εθνικοί και κρατικοί φορείς είχαν αλωθεί από τους εβραίους.

Ενδεικτικά αναφέρουμε

 (από το βιβλίο του Ι. Φουράκη «Ελληνισμός - Εβραιοσιωνισμός» σελ. 361) ότι στο Υπουργείο Εξωτερικών δέσποζε ο Μάριος Καμχής, στο Υπουργείο Παιδείας ο Αλέν Γιοβάνοβιτς, στον τομέα της Πολεμικής Βιομηχανίας ο Σαμπί Σαμπετάϊ, στην ΔΕΗ ο Ραφαήλ Μωϋσής και ο Ισαάκ Λεβή, στον ΟΣΕ ο Σαμουήλ Κοέν, στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα η Μαρία Ρεζάν, η Μπιάνκα Κοέν και ο Ζακ Μεναχέμ, στον ΟΤΕ ο Αβραάμ Μόρδος, ο Η. Μόρδος, ο Χαϊμ Καπέτας, ο Β. Αλπαλάς. Στην Τράπεζα Ελλάδος κυριαρχούσαν ο Μ. Λεβί, ο Χαϊμ Κοέν, ο Α. Κοέν, ο Π. Μπενουζίλιο, ενώ στους πανεπιστημιακούς χώρους αλώνιζαν ο Αζαρίας Χαναάν, Β. Ακαλάη, Η. Κρίσηπης, Χ. Περέζ, Χ. Ροζενστάιν.

Ο Θεόδωρος Κασσίμης, κατά τη διάρκεια της θητείας του στον ΕΟΤ, έθεσε σε κυκλοφορία ένα ανεπίτρεπτο φυλλάδιο για τα ανύπαρκτα... εβραϊκά αξιοθέατα στην Ελλάδα.

Φημολογείται ότι η σύζυγός του είναι εβραϊκής καταγωγής, κατά την περίοδο δε της δραστηριοποιήσεώς του εντός του ΕΟΤ, πολλοί Εβραίοι προωθήθηκαν ως ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων. Χαρακτηριστική περίπτωση επ' αυτού προώθηση του Δαυίδ Γκολφάιντ στο ξενοδοχείο «Αστέρας» της Βουλιαγμένης.

Στενές σχέσεις με τους ιουδαίους, έχει όμως και η πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού.

Δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς σχέσεις με την οικογένεια Ιουδερού, το γένος Μολώχ, όμως οι σχέσεις της με το εβραϊκό στοιχείο είναι κάτι παραπάνω από φιλικές...

Όσα επ' αυτού παρατίθενται είναι εντελώς ενδεικτικά. Υφίστανται πολλά παράκεντρα αποφάσεων, δρώντα τόσο εντός του πολιτικού παρασκηνίου όσο και εκτός των μέσων μαζικής αποχαυνώσεως, τα οποία ελέγχονται από τον διεθνή σιωνισμό.

Πρέπει δε να τονίσουμε ότι όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα αποτείνουν φόρο τιμής στο «ολοκαύτωμα» και εγκωμιάζουν διαρκώς τους Εβραίους.

Προκαλεί βεβαίως εντύπωση το γεγονός ότι ουδείς αναφέρεται στις θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων άλλων λαών, ουδείς μνημονεύει τις εκατόμβες των θυμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, παρά μόνο γίνεται αποκλειστική μνεία στους εβραίους.

Χαρακτηριστικό δείγμα επ' αυτού, είναι οι «γονυκλισίες» των πολιτικών, επ' ευκαιρία των διαφόρων τελετών τις οποίες διοργανώνουν διαρκώς οι εβραίοι για το «ολοκαύτωμα», τελετές, η παρουσία στις οποίες έχει χαρακτήρα «νομιμοφροσύνης» και πίστεως στα κελεύσματα του Ισραήλ.

Στα πλαίσια σχετικής εκδηλώσεως την οποία διοργάνωσαν οι εβραίοι στις 27 Μαρτίου 1996 στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής, προκειμένου να εορτάσουν τα 50 χρόνια από την ανασυγκρότηση του εν Ελλάδι εβραϊσμού, παρέστη το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας, σε ένδειξη προσηλώσεως στο εβραϊκό στοιχείο.

Το κυρίαρχο στοιχείο σε αυτή την εκδήλωση, όπως και όλες τις συναφείς, ήταν ότι το σύνολο των ομιλητών, προερχομένων από τον κοινοβουλευτικό χώρο, έπλεξαν το εγκώμιο των εβραίων κατά κόρον, επιχειρώντας να τους παρουσιάσουν μάλιστα και ως σημαντικούς παράγοντες για την ελληνική ανάπτυξη σε όλους τους τομείς.

Ανάμεσα σε εκείνους που περιφέρονταν περιφέρονται όπου γίνονται εβραϊκές εορτές και «μνημόσυνα» είναι οι ακόλουθοι:

Ιωάννα Τσάτσου, Απόστολος Κακλαμάνης, Μιλτιάδης 'Εβερτ, Παυσανίας  Ζακολίκος, Παναγιώτης  Σγουρίδης, Γ. Αναστασόπουλος, Γεώργιος Παπανδρέου, Γεώργιος Ράλλης, Κώστας Μητσοτάκης, Ιωάννης Γρίβας, Γεράσιμος Αρσένης, Σταύρος  Μπένος, Κώστας Γείτονας, Γιώργος Ρωμαίος, Γιώργος Πασχαλίδης, Ιωάννης Πεσματζόγλου, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Β.  Μποτόπουλος, Στέφανος Στεφανόπουλος, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Βασίλης Κόκκινος, Θεόδωρος  Κασσίμης, Νίκος Γκελεστάθης, Επαμ. Ζαφειρόπουλος, Σωτήρης  Κούβελας, Γρηγόρης Φαράκος, Γρηγόρης Γιάνναρος, Ευαγγ. Κουλουμπής, Άννα  Ψαρούδα Μπενάκη, Αντώνης Λιβάνης, Ι. Κεφαλογιάννης, Μ. Γιαννάκου  Κουτσίκου, Δημ.  Δημοσθενόπουλος, Στεφ. Μάνος, Αγγ.  Μπρατάκος, Β. Μαγγίνας, Γερ.  Αποστολάτος, Γ.Α. Μαγγάκης, Δ.  Σιούφας, Μιχ.  Παπαγιαννάκης, Β. Τσουδερού, Θ. Πάγκαλος και πολλοί άλλοι

(Περιοδικό «Χρονικά» - Όργανο Κ.Ι.Σ. τεύχος Ιούλιος - Αύγουστος 1996). (Επίσκοπος Μελίτων, Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης, Έξαρχος Ειρηναίος), Φυσικά δεν έλειψαν και οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας στρατιωτικοί, πανεπιστημιακοί καθηγητές και δημοσιογράφοι.

Φυσικά, πέραν αυτών, υπάρχουν πολλοί ακόμη  φιλοεβραίοι  και σιωνιστές, οι οποίοι είναι αθόρυβοι αλλά αποτελεσματικοί!!!.

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ 

ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΉ ΣΥΝΔΕΣΗ

• Γεωπολιτική είναι μια αναλυτική μέθοδος της γεωγραφίας και , όπως πρώτος την ανέδειξε ο Θουκυδίδης, στηρίζεται στην μεθοδολογική προσέγγιση ερμηνείας των διεθνών φαινομένων με βάση τους νόμους της ισχύος όπως αυτή εκφράζεται κάθε φορά: οικονομικά, πολιτικά, αμυντικά και πολιτιστικά.

γεωπολιτική

 Σημαίνει το ενδιαφέρον, τη σημασία - σπουδαιότητα που έχει μια χώρα ή περιοχή στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, των αναμετρήσεων ισχύος μεταξύ των εθνών.

φυλετική

Σημαίνει τη φυλετική και εθνοτική καταγωγή του γενετήσιου προσανατολισμού.

Η ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Η Θεωρία της ράτσας

Ο κεντρικός πυρήνας της θεωρίας αυτής είναι, πως εξαρχής  μερικές ράτσες είναι από φυσική διάπλαση και από τις διανοητικές και ψυχικές γενικά ικανότητές τους ανώτερες από τις άλλες. Οι ράτσες αυτές αν έμειναν αγνές, χωρίς να διασταυρωθούν και ν' ανακατωθεί το αίμα τους με άλλες κατώτερες φυλές και να γίνουνε "μιγάδες", είναι και τώρα οι πρωτοπόρες στον πολιτισμό και σαν τέτοιες έχουνε διπλά δικαιώματα.

Πρώτα - πρώτα παίρνουμε  τα πιο σκληρά μέτρα για να προφυλάξουμε  την δική μας επιβολή πάνω  τους κ' έπειτα να κυριαρχήσουμε στις κατώτερες φυλές, που μόνες τους  δεν προάγουν τον πολιτισμό, παρά γίνονται και εμπόδιο στη ζωή των ανώτερων και στην ανάπτυξή τους, έχοντας στα χέρια τους  χώρες πλούσιες σε πρώτες ύλες και χρήσιμες για τον πληθυσμό των ανώτερων φυλών.

Η αντίληψη αυτή, χωρίς να της έχει  δοθεί  η  τόσο ωμή και καθαρή διατύπωσή της, δεν είναι καινούρια. Μπορεί να βρει κανείς την αρχή της και στο αρχαίο εκείνο: «Πας μη Έλλην βάρβαρος», καθώς και στην πραγματική διαγωγή που έδειξαν στη διαδρομή της ιστορίας όλες οι κατακτητικές φυλές απέναντι σε κείνες που κατέκτησαν και στον τρόπο, που ζήτησαν να δικαιώσουν τα προνόμιά τους οι άρχουσες τάξεις σ' όλες τις εποχές.

 Οι ανθρώπινες φυλές είναι ριζικά διαφοροποιημένες σύμφωνα με το νόμο της εξέλιξης, άρα και προικισμένες με διαφορετικές ικανότητες, που τις ξεχωρίζουν σε ανώτερες και κατώτερες φυλές.

Τη θεωρία τούτη την αγκάλιασαν στην αρχή όλα τα αντιδημοκρατικά στοιχεία, που ήταν  πρόμαχοι της παλιάς φεουδαρχικής αριστοκρατίας και των προνομίων της. Την πήραν όμως και οι εκπρόσωποι της μπουρζουαζίας, που θέλανε είτε να κρατήσει ή να δημιουργήσει προνόμια.

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ 

Η Θεωρία των κατακτητών

Η γεωπολιτική, ένας νεότατος επιστημονικός κλάδος, που πηγάζει από τις γεωγραφικές και ιδιαίτερα τις ανθρωπογεωγραφικές έρευνες, επιδιώκει να εξηγήσει όλη την ανθρώπινη ιστορία και τη διαμόρφωση της ανθρώπινης ζωής προπάντων από τις συνθήκες του φυσικού περί κόσμου, που μέσα σ' αυτόν ζει ο άνθρωπος.

Πώς οι συνθήκες του φυσικού περί κόσμου επηρεάζουν βαθιά τη ζωή όλων των οργανισμών, που ζούνε μέσα σ' αυτό, είτε φυτά είναι είτε ζώα, είναι ένα πόρισμα διαπιστωμένο της βιολογικής έρευνας. Όλος ο αγώνας για την ύπαρξη γίνεται ανάλογα με τις συνθήκες αυτές, που κάθε αλλαγή τους έχει βαθιά αποτελέσματα στη ζωή των ενόργανων όντων, και η ανθρώπινη λοιπόν ζωή στις συνθήκες του γεωφυσικού περίγυρου χρωστάει όχι μόνο τη διαμόρφωση των φυλών, παρά και όλες τις σημαντικές αλλαγές, που έγιναν στη διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας απάνω στη γη, σύμφωνα με τούτη τη θεωρία.

Γεωπολιτικές συνθήκες εξηγούν π.χ τη διαμόρφωση του ασσυριακού, του βαβυλωνιακού, του αιγυπτιακού πολιτισμού, τις προαιώνιες και αδιάκοπες μετακινήσεις των λαών(νομάδες) από την Ασία προς την Ευρώπη, τη συγκέντρωση γύρω από τη Μεσόγεια θάλασσα, την ανάπτυξη γύρω απ' αυτήν όλων των μεγάλων πολιτισμών της αρχαιότητας.

Γεωπολιτικές συνθήκες εξηγούν και τον κινέζικο και τον ινδιάνικο πολιτισμό και γενικά όλη την ανθρώπινη ιστορία και στην αρχαιότητα και στο μεσαίωνα και στους νεώτερους χρόνους.

Σύμφωνα με τη γεωπολιτική θεωρία, οι πόλεμοι είναι ένα απαραίτητο επακόλουθο από την κίνηση των ανθρώπων γύρω από τις γεωπολιτικές συνθήκες.

Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν και γεωπολιτικός, επίσης ιδεολογικός και οικονομικός αγώνας μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κράτησε από το 1947, μέχρι την πτώση του τείχους του Βερολίνου στις 11 Νοεμβρίου 1989 και λίγο αργότερα την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στα άλλα κράτη επιρροής της ΕΣΣΔ.

Για αυτό η θεωρία του γεωπολιτικού ντετερμινισμού (είναι η άποψη ότι η κατάσταση του κόσμου σε κάθε στιγμή καθορίζει ένα μοναδικό μέλλον και ότι η γνώση όλων των θέσεων των πραγμάτων και των κυρίαρχων φυσικών δυνάμεων θα επέτρεπε σε κάποια διάνοια να προβλέψει τη μελλοντική κατάσταση του κόσμου.) έχει βέβαια κάποιες βάσεις επιστημονικές και πρέπει να μην ξεχνιέται ο γεωπολιτικός συντελεστής στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ζωής. Δεν μπορούμε όμως, όταν πρόκειται για τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία, να πιστεύουμε στον απόλυτο γεωπολιτικό ντετερμινισμό.

Στις ίδιες χώρες και με το ίδιο φυσικό περίγυρο η τεχνική και η οικονομική εξέλιξη δημιουργεί τις πιο διαφορετικές συνθήκες ζωής με το πέρασμα των αιώνων.

Η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία άλλαξαν ολότελα μορφή και επιρροή στην ιστορική ζωή από την αλλαγή των οικονομικοτεχνικών όρων. Οι γεωπολιτικοί λοιπόν όροι πρέπει να εξετάζονται πάντα σε συνδυασμό με τους οικονομικοτεχνικούς, που αυτοί οι τελευταίοι παίρνουν ολοένα μεγαλύτερη σημασία, όσο περισσότερο ο άνθρωπος με την ανάπτυξη της τεχνικής και την κυριαρχία απάνω στη φύση, γίνεται πιο ανεξάρτητος, αντιδρά ριζικότερα και αποτελεσματικότερα στο φυσικό του περί κόσμου και δημιουργεί αυτός πια τους αντικειμενικούς όρους της ζωής του.

Μπορούμε λοιπόν να πούμε για να εκτιμήσουμε σωστά τους γεωπολιτικούς όρους, πως όσο ανεβαίνουμε στην προϊστορία η σημασία τους είναι μεγαλύτερη, όσο κατεβαίνουμε στους ιστορικούς χρόνους, η σημασία τους γίνεται μικρότερη και πρωταρχικό ρόλο παίζουν ολοένα περισσότερο οι οικονομικοτεχνικοί όροι.

Τώρα πια είναι φανερό, πως βρισκόμαστε σ' έδαφος πιο στερεό, πλησιάζουμε ολοένα και περισσότερο προς την επιστημονική ανάλυση των δεδομένων της ανθρώπινης ζωής και μπορούμε να καθορίσουμε ασφαλέστερα τους πραγματικούς όρους που δημιουργούνε και τον πόλεμο και να διαγράψουμε την προοπτική για την υπερνίκησή του.

Σαν επίλογο θα πω ότι και οι δυο παραπάνω απόψεις έχουν κοινές συνιστώσες διότι…

Πολεμήσαμε για «τα μάτια της ωραίας Ελένης» και για την «τιμή του Μενέλαου», πολεμήσαμε για «τα ιερά των θεών και τους τάφους των προγόνων», πολεμήσαμε για «τη δόξα και την τιμή του βασιλιά», πολεμήσαμε για «τη δόξα και το μεγαλείο της πατρίδας», πολεμήσανε για «την πίστη, τα άγια ή τον Χριστό», πολεμήσαμε «για τη δικαιοσύνη και τη λευτεριά».

Ακόμα και οι πιο ειλικρινείς, οι Αργοναύτες, είπανε μια φορά και έναν καιρό με ποιητική αλληγορία πως πήγανε στην Κολχίδα για το «Χρυσόμαλλο Δέρας». Και όμως «το χρυσόμαλλο δέρας» στάθηκε πάντα η βασική αίτια όλων των πολέμων που στην πάροδο των χρόνων έγινε (Χρυσόμαλλο Τέρας).

Όλοι οι πόλεμοι με οποιαδήποτε συνθήματα και με οποιαδήποτε ψυχοκινητικά σύμβολα και αν παρουσιάστηκαν, έχουνε για βασικό τους κίνητρο την αύξηση ή την εξασφάλιση των υλικών αγαθών.

Οι πνευματικές και οι ηθικές αξίες, που σχεδόν πάντα υψώνονται για σύμβολα και ως ένα σημείο γίνονται προσχήματα ή και αφορμές για τους πολέμους, αν και παρουσιάζονται πάντα για πρωτογενή αίτια για να κινούν τα πλήθη, κρύβουνε πάντα στο βάθος το βασικό εκείνο κίνητρο, από  θρησκευτικά συνθήματα που παράγουνε πόλεμο, δυναστικά συνθήματα που παράγουνε πόλεμο, εθνικά συνθήματα που παράγουνε πόλεμο, φυλετικά συνθήματα που παράγουνε πόλεμο, είναι σχηματισμοί παράγωγοι στο οργανωτικό και συνειδησιακό εποικοδόμημα, που έχουνε γι' αρχική τους αφετηρία υλικά συμφέροντα.

Αυτά τα ίδια τα συμφέροντα, σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζονται στο προσκήνιο σαν άμεσες αιτίες και αφορμές των πολέμων απέναντι στα αδαή πλήθη!

<<Άνευ αιτίου ουδέν εστί>>.  Αριστοτέλης

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ