Οδυσσέας Ελύτης: ...επίκαιρος όσο ποτέ! - Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική (Ελύτης)

Μια παλιά και σπάνια συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στο Ρένο Αποστολίδη, 
που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελευθερία» στις 15 Ιουνίου του 1958, 
όπως τουλάχιστον είχε πει ο μεγάλος Έλληνας ποιητής, δείχνει ότι από τότε 
δεν έχουν αλλάξει και πολλά...

Δείτε τι είχε πει τότε.

- Ζητείται η γνώμη σας κύριε Ελύτη, η εντελώς ανεπιφύλακτη και αδέσμευτη, επάνω σε ό,τι θεωρείτε ως κακοδαιμονία του τόπου. Από τι κυρίως πάσχουμε, τι πρωτίστως μας λείπει;

«Από τι πάσχουμε κυρίως; Θα σας πω αμέσως: Ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του “ήθους” που χαρακτηρίζει το βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού, στο σύνολό του».

- Α! Αρχίσαμε!.. Μόνιμος, πλήρης και κακοήθης ασυμφωνία!..

«Βεβαίως! Αλλ’ αφήστε με να συνεχίσω: Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία. Είναι όμως μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες του τόπου αυτού. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος, έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις θα έλεγε κανείς ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την ανεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της. Σημειώστε ότι δεν βλέπω το πρόβλημα από την αποκλειστική κοινωνική του πλευρά, ούτε κάμω δημοκοπία».

 
- Δημοκοπία ασφαλώς όχι. Πολιτική όμως ναι. Το εντοπίζετε δηλαδή κυρίως μέσα στο χώρο της πολιτικής ή κάνω λάθος; Στο κέντρο μάλιστα του δικού της χώρου. Εκεί μας πάει το πρόβλημα που θέσατε, των σχέσεων μεταξύ λαού και ηγεσίας.

«Μα ναι. Γιατί είναι βασικό, είναι “πρώτο” – κι ας είμαι ποιητής, εγώ που το λέω, μακριά πάντα από την “πολιτική”. Κοιτάξτε. Ο λαός αυτός, κατά κανόνα εκλέγει την ηγεσία του. Και όμως, όταν αυτή αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας – είτε την αριστοκρατία εκπροσωπεί , είτε την αστική τάξη, είτε το προλεταριάτο – κατά ένα μυστηριώδη τρόπο αποξενώνεται από τη βάση που την ανέδειξε, και ενεργεί σαν να βρισκόταν στο Τέξας ή στο Ουζμπεκιστάν!» 

- Στο Τέξας και στο Ουζμπεκιστάν; Ή μήπως θέλετε να πείτε: «…Σα να βρισκόταν στη χώρα του εκάστοτε ρυθμιστικού «ξένου παράγοντα»; Του εκάστοτε «προστάτη» μας; Μήπως εκεί ακριβώς βρίσκεται το κακό;

«Το είπα με τρόπο αλλά βλέπω ότι το θέλετε γυμνό. Και δεν έχω αντίρρηση να το πω φανερά και πιο έντονα: Ένας από τους κυριότερους παράγοντες των «παρεκκλίσεων» της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας, είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω «προστατευτική» κατεύθυνση. Αποτέλεσμα και αυτό της απώλειας του έρματος «παράδοση». 

Αντιλαμβάνομαι ότι στην εποχή μας η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων είναι τόση που η πολιτική δεν μπορεί να αγνοήσει, ως ένα βαθμό, αυτό που θα λέγαμε «γενικότερη σκοπιμότητα». Όμως υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην «προσαρμοστική πολιτική» και στη δουλοπρέπεια. Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο σημείο του ελληνικού λαού., το «τιμιώτατόν» του! Και αυτό του καταπατούν συνεχώς, κατά τον εξοργιστικότερο τρόπο οι εκπρόσωποί του στην επίσημη διεθνή σκηνή!». 

 
- Κι ο «επίσημος» όρος της δουλοπρέπειας αυτής, κύριε Ελύτη; Μήπως είναι υποκριτικότερος από το «προσαρμοστική πολιτική»; Εξοργιστικότερος;

«Δε μ’ ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ’ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω «Ψευδοφάνεια». Έχουμε δηλαδή την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε. 

Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη γνησιότητας. Το κακά πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο απ’ έξω και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως-όπως επάνω σ’ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής». 

- Ώστε, λοιπόν, ζητάτε «δικούς μας όρους αναπνοής»!

«Και δεν πρόκειται βέβαια για προγονοπληξία. Τα λέω άλλωστε αυτά εγώ, που σ’ έναν τομέα όπως ο δικός μου, κήρυξα με φανατισμό την ανάγκη της επικοινωνίας μας με το διεθνές πνεύμα, και που σήμερα με εμπιστοσύνη αποβλέπω στη διαμόρφωση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού σχήματος, όπου να έχει τη θέση της η Ελλάδα.

Με τη διαφορά ότι ο μηχανισμός της αφομοιώσεως των στοιχείων της προόδου πρέπει να λειτουργεί σωστά, και να βασίζεται σε μια γερή και φυσιολογικά ανεπτυγμένη παιδεία. Ενώ σε μας, όχι μόνο δε λειτουργεί σωστά, αλλά δεν υπάρχει καν ο μηχανισμός αυτός για να λειτουργήσει! Και με τη διαφορά ακόμη ότι, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, η ηγετικά μας τάξη, στο κεφάλαιο της ελληνικής παιδείας, έχει μαύρα μεσάνυχτα!

Κοιτάξτε με προσοχή τα έντυπα που εκδίδει η ίδια ή που προτιμά να διαβάζει, τα διαμερίσματα όπου κατοικεί, τις διασκεδάσεις που κάνει, τη στάση της απέναντι στη ζωή. Ούτε μια σταγόνα γνησιότητας. Πως λοιπόν να αναθρέψει σωστά τη νέα γενεά; Από τα πρώτα διαβάσματα που θα κάνει ένα παιδί ως τα διάφορα στοιχεία που θα συναντήσει στο καθημερινό του περιβάλλον, και που θα διαμορφώσουν το γούστο του, μια συνεχής και αδιάκοπη πλαστογραφία και τίποτε άλλο! 

Θα μου πείτε: είσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, και βλέπεις τα πράγματα από τη μεριά που σε πονάνε. Όχι, καθόλου! Και να μου επιτρέψετε να επιμείνω. Όλα τα άλλα κακά που θα μπορούσα να καταγγείλω – η έλλειψη ουσιαστικής αποκεντρώσεως, η έλλειψη προγραμματισμού για την πλουτοπαραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξωτερική μας πολιτική – είναι ζητήματα βαθύτερης ελληνικής παιδείας! 

Από την άποψη ότι μόνον αυτή μπορεί να προικίσει ένα ηγέτη με την απαραίτητη ευαισθησία που χρειάζεται για να ενστερνισθεί, και αντιστοίχως να αποδώσει, το ήθος του λαού.

Γιατί αυτός ο λαός, που την έννοιά του την έχουμε παραμορφώσει σε σημείο να μην την αναγνωρίζουμε, αυτός έχει φτιάξει ό, τι καλό υπάρχει –αν υπάρχει κάτι καλό σ’ αυτόν τον τόπο! Και αυτός, στις ώρες του κινδύνου, και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπάθειας των αρχηγών του, αίρεται, χάρις σ’ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα!

Όσο λοιπόν και αν είναι λυπηρό, πρέπει να το πω: ο Ελληνισμός, για την ώρα, επέτυχε ως Γένος, αλλ’ απέτυχε ως Κράτος! Και παρακαλάω νύχτα-μέρα το Θεό, και το μέλλον να με διαψεύσουν».

                      ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΩΣ

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ «Όλοι ήταν μαζί μας επί χούντας»

ΕΘΝΙΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Ιστορικού Ερευνητή

Συνέντευξη-ντοκουμέντο, του κορυφαίου κινηματία πρωταγωνιστή Αξιωματικού της 21ης Απριλίου, 1967, του Ταξίαρχου τότε Στυλιανού Παττακού, ο οποίος μιλά για όλα όσα συνέβησαν εκείνη την εποχή, χωρίς φόβο και με θάρρος στον ιστορικό ερευνητή, Νίκο Γ. Θεοδώρου.

Ο Στ. Παττακός μιλάει για τους καλλιτέχνες της εποχής και το πώς ξαφνικά με την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος έγιναν όλοι αντιχουντικοί. Επίσης αναφέρετε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, και πως αυτά ανέτρεψαν, όπως δηλώνει, όλους τους σχεδιασμούς και μας οδήγησε στην Κυπριακή τραγωδία. Ο Στ. Παττακός είναι σήμερα 102 χρόνων και από το 1974, η μεταπολίτευση αρνείται να του παράσχει σύνταξη αλλά ούτε και υγειονομική περίθαλψη.

-Με τους ανθρώπους της Τέχνης, τους ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, το στρατιωτικό καθεστώς τι σχέση είχε; Τι στάση κρατήσατε κ. Παττακέ; Αρκετοί ηθοποιοί και τραγουδιστές μετά το 1974 δηλώνουν αντιστασιακοί και πολέμιοι της “Χούντας”. Ποιοι συμμετείχαν στην πρώτη εορταστική επέτειο-εκδήλωση της 21ης Απριλίου; Τα έχετε ζήσει, τα ξέρετε και ως αντιπρόεδρος που ήσασταν γνωρίζετε πάρα πολλά.
Α, πολύ ωραία ερώτησις. Ουδείς μας αντιστάθηκε, ουδείς μας επολέμησε όταν ήμασταν στην εξουσία.

Ε, μετά το 1974 ας λένε ότι θέλουνε. Την αλήθεια σας λέγω όπως κάνω πάντα. Εκεί που όλοι ήταν με την Επανάσταση, στις 24 Ιουλίου 1974, γίνανε όλοι αντιστασιακοί και αντιχουντικοί!

Οι ηθοποιοί ήτο στο πλευρό μας. Η μακαριστή Αλίκη Βουγιουκλάκη αρκετές φορές διασκέδαζε εις τα κέντρα διασκεδάσεως με τον αρχηγό της ΚΥΠ Ρουφογάλη μετά της συζύγου αυτού Ντέλας. Παρών ήτο και ο Δημήτριος Ιωαννίδης, με τον οποίον η Αλίκη είχε φιλικές σχέσεις. Η αείμνηστη Αλίκη κατά την διάρκεια της κατοχής είχε μείνει ορφανή από πατέρα. Οι κομμουνιστές τον εδολοφόνησαν Χριστούγεννα του 1943 και βρήκε φρικτό θάνατο. Τον εβασάνισαν πριν πεθάνει. Ήτο Νομάρχης εις την Πελοπόννησον και εθνικόφρων.

Η Βίκυ Μοσχολιού μας αγαπούσε πολύ και είχε συγγένεια με τον Ιωάννη Λαδά. Ήτο κουμπάροι. Κάθε χρόνο τραγουδούσε τον ύμνο της 21ης Απριλίου, τώρα λένε ότι δεν το τραγουδούσε. Πόσο μικρόψυχοι είναι! Ουδέποτε το έκρυψε και μετά το 1975 μας επισκεπτότανε και στη φυλακή. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, που τον παρουσιάζουνε σήμερα ότι είναι κομμουνιστής, ήτο φίλος του Γεωργίου Παπαδοπούλου και στην πρώτη επέτειο της 21ης Απριλίου το 1968 συμμετείχε ενεργά στις εκδηλώσεις. Ουδείς τους επίεσε να έρθουν με το ζόρι. Συμμετείχαν επειδή το θέλανε.

-Να σταθώ στον αξέχαστο Γρηγόρη Μπιθικώτση. Είναι αλήθεια ότι τραγουδούσε τα τραγούδια της 21ης Απριλίου; Και αληθεύει το γεγονός ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είχε διαφωνίσει με τον Μπιθικώτση και είχε πικραθεί μαζί του;
Θα σας πω. Εδώ παιδί μου λένε ότι η Σοφία Βέμπο υπήρξε κομμουνίστρια, θα τους γλύτωνε από το βούρκο και τα ψεύδη της «μεταπολιτεύσεως» ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης; Έχουνε διαστρεβλώσει τα πάντα μετά το 1974. Ψέμα, ψέμα, ψέμα, ψέμα, ε πόσο ψέμα, φτάνει ποια!

Η Σοφία Βέμπο η οποία εθαύμαζε τον Ιωάννη Μεταξά, λένε τώρα ότι υπήρξε κομμουνίστρια! Λοιπόν, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ναι, είναι αλήθεια αυτό που λέτε, ότι είχε πικραθεί ο Μίκης μαζί του, τραγουδούσε τον ύμνο της Επαναστάσεως και σε κάθε εκδήλωση της 21ης Απριλίου τραγουδούσε όλα τα τραγούδια. Ο Μπιθικώτσης τραγουδούσε σε ρυθμό εμβατηρίου το παρακάτω τραγούδι που έγινε ο ημιεπίσημος ύμνος της Επαναστάσεως μας.

Το τραγούδι είναι, «Μέσα στ Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη, αγκαλιασμένη, δυνατή, μ’ εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο τον στρατιώτη. Τραγούδι αγάπης αντηχεί, γελούν όλα τα χείλη και σμίγουν μέσα στην ψυχή, του Εικοσιένα η εποχή κι η Εικοσιμιά του Απρίλη. Μες στις καρδιές μπαίνει ζεστή του Απριλιού η λιακάδα και έχουν στα στήθια τους κλεισθεί θρησκεία, οικογένεια και πάνω απ όλα Ελλάδα».

Αυτό παιδί μου τραγουδούσε ο λεβέντης Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο θαυμαστής του Μεταξά και της 4ης Αυγούστου τότε, Μίκης Θεοδωράκης και σήμερα υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, του έστειλε ένα γράμμα, το οποίο έπεσε στα χέρια τα δικά μας, σας το παραδίδω και παρακαλώ πολύ να το δημοσιεύσετε. Το γράμμα χρονολογείται από τον Ιούλιο του 1967 και έγραφε τα εξής.

Μίκης προς Γρηγόρη, «Γρηγόρη. Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα «Δειλινά» τον ‘’Ύμνο της Επαναστάσεως’’. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθησε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μη γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλλήκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά. Υπογραφή Μίκης Θεοδωράκης, Αθήναι, Ιούλιος 1967».
Αυτά έγραψε λοιπόν ο Μίκης προς τον Γρηγόρη. Θέλετε να σας πω τι έγινε; Ο λεβέντης Γρηγόρης Μπιθικώτσης, δεν έκατσε σπίτι του, ούτε έκανε τον άρρωστο, ούτε πήγε στο εξωτερικό να συναντήσει την Μελίνα, η οποία κατηγορούσε την Ελλάδα στους ξένους, έγραψε τον Μίκη Θεοδωράκη στα παλιά του τα παπούτσια και τραγούδησε κανονικά και λεβέντικα τον ύμνο της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου! Αυτός ήταν ο Γρηγόρης, ένας ΛΕΒΕΝΤΗΣ, μπράβο του.

Ο Μίκης μικρός ήτο στην ΕΟΝ του Μεταξά και έγραψε και το ποίημα, «έχω πίστη στο χριστούλη σεβασμό στο βασιλιά, σα μεγάλο πατερούλη αγαπώ το Μεταξά»! μετά πήγε στο εγκληματικό ΕΑΜ, μετά στην ΕΔΑ, το 1974 είπε το Καραμανλής ή τανκς και το 1990 πήγε στη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη. Τους γύρισε όλους δηλαδή. Ναι, σπουδαίος μουσικός, αλλά και … σπουδαίος πολιτικός γυρολόγος!

-Ο Γιώργος Νταλάρας τι στάση κράτησε; Ήτο εναντίον της 21ης Απριλίου;
Θα σας πω σιγά-σιγά, έχετε υπομονή. Ο Θανάσης Βέγγος συμμετείχε και αυτός στις εορταστικές εκδηλώσεις. Ο Γιάννης Βογιατζής ο ηθοποίος, το ίδιο. Ο τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής μας αγαπούσε πάρα πολύ. Ακόμα και τώρα το λέει, που είσαι Παπαδόπουλε. Ο λεβέντης ο Κώστας Πρέκας ο οποίος γύρισε και τις υπέροχες πολεμικές ταινίες, επειδή ήτο υπέρ της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, κυνηγήθηκε πολύ απ’ το 1974 και μετά. Να πάτε να τους βρείτε να σας πούνε την αλήθεια. Λάμπρος Κωνσταντάρας, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Μάρω Κοντού, η Αρώνη, η Λυβικού, ο Βουτσάς, Ζωή Λάσκαρη, Δήμητρα Σερεμέτη, Παντελής Ζερβός, Νικήτας Πλατής, ο Φέρμας, ο αξεπέραστος Γιώργος Οικονομίδης και άλλοι ηθοποιοί και τραγουδιστές ήτο με την Επανάσταση. Τότε κάνανε λεφτά όλοι τους.

Ο Κωνσταντάρας πολέμησε στην Αλβανία το 1940, ο δε Παπαγιαννόπουλος ήτο αξιωματικός του Εθνικού Στρατού κατά την διάρκεια του συμμοριτοπολέμου και πολεμούσε σκληρά τους συμμορίτες κομμουνιστές στο Γράμμο και στο Βίτσι. Όποτε με έβλεπε μου έλεγε, επιτέλους βάλατε μια τάξη και βρήκαμε την ησυχία μας, μας εσώσατε από το χάος, την αναρχία και τους κομμουνιστάς.

Ο Πάριος, ο Βοσκόπουλος, ο Πουλόπουλος, όλοι τότε γίνανε μεγάλα ονόματα. Ο αδελφικός φίλος του Παπαδόπουλου ο Γιώργος Ζαμπέτας μας αγαπούσε πολύ και τραγουδούσε πάντα τον ύμνο της 21ης Απριλίου και έλεγε και το τραγούδι, κυρά Γιώργαινα ο Γιώργος σου που πάει. Όλοι ήταν μαζί μας. Με την ‘’μεταπολίτευση΄΄ ήρθε και το ψέμα.

Και τώρα ας μιλήσουμε για τον Νταλάρα που με ρωτήσατε ενωρίτερα.

 Ο Γιωργάκης μας. Όταν ήμασταν στην εξουσία ουδέποτε έκαμε μίαν δήλωση κατά του στρατιωτικού καθεστώτος.

 Το 1970 με 1971 κάπου στην Αθήνα, στο μουσικό κέντρο Στορκ αν ενθυμούμαι καλώς, τραγουδούσε με κορυφαία στελέχη της Επαναστάσεως τραγούδια υπέρ του στρατού και εθνικά εμβατήρια.

 Αυτή είναι η αλήθεια παιδί μου, αν έχει το θάρρος και την εντιμότητα ας με διαψεύσει.

 Γίνανε όλοι αντιστασιακοί μετά… θάνατον της χούντας!
ΠΗΓΗ news,Επικαιρότητα και Κοινωνία

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΩΣ

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ...ΠΑΚΙΣΤΑΝΩΝ!

Ελεγκτές στο σταθμό ΜΕΤΡΟ Σύνταγμα κάνοντας έλεγχο σε 30 περίπου άτομα που εξέρχονταν από το τραίνο, εντόπισαν δύο Έλληνες και 3 Πακιστανούς που δεν...
είχαν πληρώσει εισιτήριο στο ΜΕΤΡΟ. Τους είχαν βάλει στην άκρη και ανέμεναν περιπολικό για να συλλάβει τους… Έλληνες!!

“Συλλάβετε και τους αλλοδαπούς”, υπεδείκνυε ο κόσμος στους ελεγκτές!

Ποια ήταν η απάντησή τους; “Έχουμε άνωθεν εντολή να αφήνουμε ελεύθερους τους Πακιστανούς”!
Και τελικά συνέλαβαν τους δύο Έλληνες, τους οποίους προσήγαγαν, ενώ άφησαν ελεύθερους τους δυο Πακιστανούς!!!
Έχουν, όπως είπαν, εντολή από την προϊσταμένη τους αρχή!
Δηλαδή από το Υπουργείο Μεταφορών τούς εντέλουν να συλλαμβάνουν τους Έλληνες αλλά να αφήνουν ελεύθερους τους αλλοδαπούς-λαθρομετανάστες που δεν έχουν εισιτήριο;
Διωγμός των Ελλήνων μέσα στο ίδιο τους το σπίτι από την Πολιτεία!
Είσαι Έλληνας και δεν έχεις εκδώσει εισιτήριο; Συλλαμβάνεσαι και αν αντισταθείς μπορεί και να χάσεις τη ζωή σου, όπως ο 19χρονος.
Είσαι Πακιστανός ή άλλος λαθρομετανάστης; Περνάς ελεύθερα!!

Πηγή : radiooropos.blogspot.gr

 Δικαστής σε κατηγορούμενη λαθρομετανάστρια: «Να πάτε στις πατρίδες σας, εδώ είστε μόνο για να κλέβετε»

Μία δικαστής στην Πάτρα καταφέρθηκε απαξιωτικά εναντίον των μεταναστών λέγοντας ότι ο μόνος σκοπός για τον οποίο βρίσκονται στην Ελλάδα είναι για να κλέβουν.


«Να πάτε στις πατρίδες σας, είστε εδώ μόνο για να κλέβετε...», είπε από έδρας η δικαστής στην νεαρή που βρισκόταν στο εδώλιο και η οποία δικαζόταν γιατί αφαίρεσε δυο γυναικείες μπλούζες από πολυκατάστημα.

Δικηγόροι οι οποίοι εκείνη την ώρα βρίσκονταν στην αίθουσα όπου εκδικαζόταν η δίκη κατήγγειλαν το γεγονός στον Δικηγορικό Σύλλογο ζητώντας να υπάρξει άμεση αντίδραση.

Ανάρμοστη και έξω από τα ειωθότα χαρακτήρισαν την συμπεριφορά της γυναίκας μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου σε σημερινή τους συνεδρίαση.

Όπως αναφέρουν πληροφορίες του thebest.gr το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου προτίθεται να προχωρήσει σε δημόσια αντίδραση για την συμπεριφορά της δικαστή.

ΠΗΓΗ: zougla.gr

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΩΣ

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ(ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΛΑΡΑΣ)ΤΟ ¨ΚΑΜΑΡΙ¨...! ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

«…Μετά την απόλυσή του από τον στρατό προσλήφθηκε για βοηθητικές εργασίες στον παράνομα τότε εκδιδόμενο “Ριζοσπάστη”. Στο μεταξύ όμως, από την ηλικία των 20 ετών επιδόθηκε και σε άλλου είδους δραστηριότητες, όπως κλοπές, πλαστογραφίες, ψευδορκίες και άλλες αξιόποινες πράξεις. Ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο δεύτερος στην κομματική ιεραρχία του ΚΚΕ, αναφέρει στο βιβλίο του «Αναμνήσεις», ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν μεταξύ άλλων και πορτοφολάς

Το 1938, στη διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, συνελήφθη από την αστυνομία, κατηγορούμενος για ανατρεπτική δράση και καταδικάστηκε σε 4ετή φυλάκιση. Αρχικά εγκλείστηκε στις Φυλακές της Αίγινας και τον επόμενο χρόνο στις Φυλακές της Κέρκυρας.

Εκεί ακριβώς απαρνήθηκε και αποκήρυξε την 

κομμουνιστική ιδεολογία, καταδίκασε σαν αντεθνικό το ΚΚΕ και υπέγραψε δήλωση μετανοίας για το προηγούμενο αντεθνικό παρελθόν του.

 Μετά απ’ αυτό αφέθηκε ελεύθερος. Από τότε διαγράφτηκε από το κόμμα του και συγκαταλέχθηκε από τους ”συντρόφους” του, μεταξύ των ανεπιθύμητων, χαρακτηρισθείς με το ατιμωτικό στίγμα του ”δηλωσία”. Όπως αναφέρει ο Ιωαννίδης: «ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε…». Και συμπληρώνει: «Ο Άρης πάντα ήταν νταής, ωσότου να κάνει τη δήλωση. Όταν ένιωθε την πλάτη του εξασφαλισμένη, σ’ αυτά τα πράγματα πάντα ήταν εντάξει. Όμως πάντα είχε το αλήτικο στοιχείο πάνω του. Τον ξέραμε, είχε μια τάση προς την αλητεία. Μ’ αυτόν γνωριστήκαμε αργότερα όταν μπήκα στο Πολιτικό Γραφείο. Αυτούς τους ήξερε καλά ο Ζαχαριάδης από τη νεολαία. Κάτι τέτοιους τύπους τους μάζευε ο Ζαχαριάδης, γιατί μ’ αυτούς μπορούσε να κάνει και φασαρίες κτλ. Αυτός τους κρατούσε. Τον χρησιμοποιούσαμε σε ορισμένες παράνομες δουλειές.

 Να παρακολουθήσουν κανέναν για τον οποίον είχαμε υποψίες ότι είναι χαφιές για να τον πιάσουν στα πράσα. Η δουλειά αυτή ήταν μέσα στη φύση του, μέσα στο αίμα του. Τον πιάσαν, τον βάλανε φυλακή (1936), έκανε τη δήλωση και βγήκε. Τάκανε δηλαδή μούσκεμα. Αυτός ο άνθρωπος τώρα, βρέθηκε στο βουνό, επικεφαλής του αντάρτικου. Μπορούσες νάχεις εμπιστοσύνη; Δεν μπορούσες….»

Παρά την επαναστατική δράση του δεν μπόρεσε να αποσπάσει τη συμπάθεια κανενός ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ (Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη κ.λ.π.), οι οποίοι του καταλόγιζαν συχνά την ευθύνη για διάφορες εγκληματικές ενέργειες. Ο ίδιος δεν μπορούσε να αντιδράσει σε αυτό, διότι τον βάρυνε πάντα η κατηγορία του δηλωσία…

Εκτός από λωποδύτης, τρία άλλα σοβαρά ελαττώματά του, για τα οποία μιλούν πολλοί γνωστοί του, ακόμα και ”σύντροφοί” του και στενοί συνεργάτες του, ήταν ότι υπήρξε μέθυσος, σαδιστής και κίναιδος. Για παράδειγμα ο Βρετανός λοχαγός Ντένις Χάμσον, μέλος της Βρετανικής ομάδος καταδρομέων, που ρίχτηκε με αλεξίπτωτα τη νύκτα της 30ης Σεπτεμβρίου 1942 στην Ελλάδα, με αποστολή την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γράφει στο βιβλίο του «Με τους Έλληνες στον Γοργοπόταμο» τα εξής: «Η πρώτη μου εντύπωση από τον Άρη – ο οποίος αργότερα θα ήταν τόσο φιλικός μαζί μου, όσο δεν ήταν ποτέ με οποιονδήποτε ξένο – ήταν δυσάρεστη. Μέσα σ’ εκείνες τις στιγμές κατάλαβα κάπως το ποιόν του – ήταν κάποιος που δεν σεβόταν τους ανθρώπους, ένας σκληρός, ψυχρός άνδρας.

 Νομίζω πως ήταν ο πιο αδίστακτος άνδρας που γνώρισα ποτέ, ο πιο σκληρός, ο πιο ψύχραιμος. Ήταν ένας πρώην δάσκαλος, που είχε καταδικαστεί στην Ελλάδα για ομοφυλοφιλικά αδικήματα. Ένας έξυπνος, ικανός άνδρας, χωρίς καρδιά, χωρίς ανθρώπινη συμπόνια, ένας φανατικός αρχηγός. Αργότερα, όταν τον γνώρισα καλύτερα, δεν είχα καμία αμφιβολία πως μετά από οινοποσία μαζί μου μιας ολόκληρης μέρας, μέσα στην πιο φιλική ατμόσφαιρα, θα με είχε κυριολεκτικά γδάρει ζωντανό, αν νόμιζε ότι αυτό τον συνέφερε. Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήταν φανερό, γιατί είχε σχεδόν μυθική φυσιογνωμία – ήταν πολύ γενναίος – και πέθανε από βίαιο θάνατο το 1945, όταν ένας οπαδός του τον σκότωσε, αυτόν και το αγόρι σύντροφό του (Τζαβέλλα) με μια χειροβομβίδα.

 Τα κεφάλια τους τα είχαν καρφώσει σε πασσάλους και τα είχαν εκθέσει στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Ήταν μια ζωηρή και σημαντική φυσιογνωμία σ’ αυτή την περίοδο της ελληνικής αντιστασιακής ιστορίας.»

Ο ίδιος Άγγλος λοχαγός υπαινίσσεται καθαρά στην αγγλική έκδοση του βιβλίου του «We Fell Among Greeks» πως ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ομοφυλόφιλος: «Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήτο αξιοσημείωτο ότι είχε πάντοτε ως έμπιστον ακόλουθο έναν όμορφον νεαρόν, με ρόδινα μάγουλα…»

Τα ίδια επαναλαμβάνει και ο αριστερός συγγραφέας Ανδρέας Κέδρος στο βιβλίο του ”Η Ελληνική Αντίσταση”, τόμος Α’ : Κυκλοφορούσε γι’ αυτόν η φήμη πως ήταν ομοφυλόφιλος. Βασιζόταν η φήμη στο ότι τον συνόδευε πάντοτε ένας υπασπιστής, «όμορφο παλικάρι με ρόδινα μάγουλα».

 Από την άλλη μεριά ο Βρετανός συνταγματάρχης Νίκολας Χάμμοντ, ο σύνδεσμος με τον ΕΛΑΣ, που γνώρισε προσωπικά τον Άρη, γράφει γι’ αυτόν στο βιβλίο του «Με τους αντάρτες 1943-44» τα εξής: «Ο Άρης, ο πρώτος ”καπετάνιος” του ΕΛΑΣ, ήταν διάσημος για την γενναιότητα, αλλά και την σκληρότητά του.

 Αιμοβόρος και σαδιστής, διεκπεραίωνε τη ”βρώμικη δουλειά” του κομμουνιστικού αγώνα. Είχε δολοφονήσει πολλούς συμπατριώτες του. Αντιπροσώπευε τον βασικά τουρκικό τύπο του τραμπούκου στην ελληνική του εκδοχή».

Ο κομμουνιστής καθηγητής Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, που διατέλεσε και βουλευτής της ΕΔΑ, παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στην ”ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” της 5ης Μαρτίου 1980 ότι: «άσχετα προς τα αίτια, όμως, της παθήσεως, συνάγεται πως ο ελαττωματικός ”πρωτοκαπετάνιος” θανάτωνε, για να επιδεικνύει τον ανδρισμό του ή για να εκδικείται το ελάττωμά του». «Σαν τελικό συμπέρασμα που μπορώ να πω, είναι ότι ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν μια δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα. Υπέφερε από ψυχικά τραύματα, π.χ. από ισχυρό πλέγμα μειονεξίας, λόγω της διαγραφής του από το Κ.Κ.Ε., εξαιτίας μιας ”δηλώσεως μετανοίας” που είχε κάνει στο απώτερο παρελθόν. Υπέφερε ακόμη και από άλλα, ειδικής φύσεως απωθημένα, δημιουργημένα από ορισμένη λειτουργική ανεπάρκεια, που του είχε προκαλέσει ο παρατεταμένος βασανισμός του με πάγο, που τον είχαν υποβάλει, κατά την ομολογία του ίδιου. Εξάλλου, η λειτουργική ανεπάρκειά του, για την οποία μου είχε μιλήσει ο ίδιος, του προκαλούσε αντισταθμιστική ψυχική αντίδραση και τότε φαίνεται ότι γινότανε ένας επιθετικός, σκληρός και αδυσώπητος άνθρωπος, όπως κυκλοφορούσε η φήμη στο αντάρτικο και στον πληθυσμό».Αυτά!

                   ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΩΣ

ΠΕΡΙ ΡΑΣΟΥ

 Κυρίες και κύριοι του καθωσπρεπισμού της ιεράς συνόδου και της εσταυρωμένης παρέλασης. Άρχοντες του ραββινισμού, δοσίλογοι και διπρόσωποι ιεραπόστολοι, καλοσυνάτοι άνθρωποι της μεταμέλειας και της εξομολόγησης της δουλοπρέπειας. Μαζάνθρωποι του οχλοπατημένου επιταφίου. Άθλιοι τροπαιοφόροι της πίστης, δεσποτάδες με χρυσοκέντητα άμφια των χιλιάδων ευρώ. Λιμουζινάτοι προφήτες, μεγαλόκαρδοι χρυσοθήρες των ταμάτων και παγκαροφύλακες των κερμάτων από το έλεος των φοβισμένων και θρησκευτικά εκβιασμένων πιστών.

Ξεδιάντροποι και ανήθικοι μαυροφόροι, γυναικοντυμένοι μέσα από τα άμφια, θεομπαίχτες του λιβανίσματος και νηστειοπλάνοι των σαράντα ημερών.

 Κήρυκες της ψευτιάς και έμποροι του «τιμίου» σταυρού που τον έχετε μοιράσει σε εκατομμύρια κομμάτια για να τα πουλάτε για φυλαχτά στους πιστούς. Οπαδοί της ψευτοδιδασκαλίας και εικονολάτρες των ζωγραφιστών «αγίων».

 Εύσπλαχνοι ομοϊδεάτες των θρησκευτικών οραμάτων και επίγειοι άγγελοι των θαυμάτων. Διδάσκαλοι του κατηχητισμού, πεφωτισμένοι αντιπρόσωποι του Θεού.

Τούτη εδώ τη στιγμή με την ταπεινή μου γραφή και την ταπεινή μου φωνή, σε τόνους αυξημένους, με λέξεις κοφτερές ελπίζοντας ότι θα βρούνε κάποια ανταπόκριση.

 Δείτε λίγο στα σοβαρά με μια άλλη ματιά, σε μια άλλη διάσταση τα πράγματα.

 Δεν επιμένω να αλλάξει κανείς, αλλά ούτε θα ορφανέψει ο τόπος διαβάζοντας αυτά, ούτε θα σβηστεί απ’ το χάρτη αυτό που λέγεται Θεός, Χριστός, ιεροσύνη και πίστη σε αυτά. Απλά δείτε ότι όλο αυτό το οικοδόμημα που λέγεται εκκλησία ότι το έχουν μετατρέψει σε ένα φτηνό εμπόριο ψυχών και επιτρέψτε στον εαυτό σας να σκεφτεί και μια άλλη άποψη.

 Χρόνια τώρα μας θεωρούν και μας θέλουν,  πρόβατα οδηγημένα προς τη στάνη της θρησκευτικής εξουσίας και δεν σας επιτρέπουν να δείτε τίποτε άλλο. Μην αφήσετε να μπει ο θάνατος της ελεύθερης γνώμης,της ελεύθερης άποψης και της ελεύθερης βούλησης και μην καταδικάζετε τον γράφοντα εις θάνατον.

 Δεν πούλησα εγώ τον Χριστό για τριάντα αργύρια, ο μαθητής του το έκανε. Δεν πλούτισα εγώ από πωλήσεις δημοσίων κτημάτων του Αγίου Όρους. Οι ρασοφόροι πνευματικοί αντιπρόσωποι του Θεού το έκαναν.

 Κάποια στιγμή πρέπει να τραβήξουμε τα ρολά, τα στόρια του μαύρου δωματίου και να ανοίξουμε τα παραθυρόφυλλα της ψυχής μας, των ματιών μας και της καρδιάς μας για να μιλήσουμε ελεύθερα με πραγματικότητες, με αλήθειες και όχι με εικασίες, τεχνάσματα και τερατουργήματα.

Κόψτε τα σκοινιά, διαρρήξτε τα λουκέτα της υποκρισίας, του αποχαυνισμού και της υποτέλειας. Βγείτε στο καθαρό αέρα, ξεφύγετε απ’ τα βρωμερά χνώτα του μαυροντυμένου κήρυκα. Μην παραδίδεστε πίσω από ύποπτα ρεύματα, από θεοφοβισμούς  και δήθεν τιμωρίες στο όνομα ενός καλού χριστιανού.

 Μην εικονολατρείτε, μην γονατίζετε, μην γονιπερπατείτε και μην ευτελίζετε την πίστη σας ως προς τον εαυτό σας. Μην αφήνετε εσάς και όλους όσους αγαπάτε πάνω σε μία μαύρη νάρκη, σε ένα ύπουλο ύπνο, σε μια μακροχρόνια και βαριά αφασία. Μην στέκεστε αμίλητοι και σκυφτοί εν ονόματι ενός Θεού που ένας θεός ξέρει που βρίσκεται…

Μην γίνεστε ραχιτικοί πάνω σε ένα σάπιο φέρετρο με ένα σαπισμένο σώμα που το αποκαλούν εκκλησία. Την εκκλησία την αποτελείται εσείς οι ίδιοι όπου και όταν σταθείτε. Μην συναλλάσσεστε με άτομα ευτελισμένα, προδοτικά, ανήθικα που σας προσφέρουν μόνο ένα θρησκευτικό εκβιασμό και μια τιμωρία στη κόλαση, αν είσαι αμαρτωλός, ή μια ωραία θέση στον παράδεισο, αν είσαι ενάρετος. Μην μένετε θεοφάνταστοι και χριστοφοβούμενοι.

 Ο Χριστός δεν φοβήθηκε τίποτα απ’ τους τότε θρησκευτικούς άρχοντες Ιουδαίους και Ρωμαίους εξουσιαστές. Δεν έγινε υποχείριο κανενός και κούνησε συθέμελα το θρησκευτικό καθεστώς των Ιουδαίων-Εβραίων.

 Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για τις δικές σας, όπως λένε, αμαρτίες, σταυρώθηκε για τις δικές του συμπεριφορές και επιλογές και δεν έσκυψε το κεφάλι απέναντι σε κανέναν.

 Μην μπαίνετε στο μίζερο λογαριασμό ενός ατομικού συμφέροντος και της μαζικής καθοδήγησης. Μην μαραγκιάζετε την ψυχή σας, τις ιδέες σας, την καρδιά σας και σταθείτε όρθιοι σε μια κίβδηλη πίστη που σας προσφέρουνε και που σας πουλάνε οι κίβδηλοι έμποροι και μεταπράτες ψυχών. Μην σερνόσαστε στη θλιβερή μιζέρια σας που αυτοί σας θέλουν σαν ένθετα τεύχη του προσηλυτισμού της πίστης.

 Ας ξεκινήσει τώρα η μπόρα του θρησκευτικού γιαουρτιού πάνω στα πανάκριβα τους χρυσοκέντητα άμφια και ας τιμωρηθούμε όχι απ’ το Θεό, αλλά από το Νόμο 4000 περί τεντιμποϊσμού, κοινώς  αλητεία. Τουλάχιστον θα έχουμε ελευθερωθεί απ’ τα δεσμά και απ’ το στίγμα της μεγαλύτερης κοινωνικοθρησκευτικής διαφθοράς. Πάψτε να είστε τα εκκλησιαστικά πελατάκια του ράσου και του παγκαριού, πάψτε να είστε ρασοφοβούμενοι και σφουγγοκωλάριοι των ιερέων.

 Πρέπει να ωριμάσει ο άνθρωπος για να μάθει τι είναι ευτυχία και σε τούτο εδώ το σημείο θα δανειστώ κάποιες λέξεις από ένα πολύ μεγάλο καλλιτέχνη και άνθρωπο.

Τελικά, ευτυχία δεν είναι ο ιερέας, ο ρασοφόρος, ο καλόγηρος, ο Χριστός και ο Θεός.

 Ευτυχία είναι δύο ζευγάρια χέρια, δύο χέρια και μόνο. Αυτά που θα σ’ αγκαλιάσουν, θα σε φιλήσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σου φέρουν ένα ποτήρι νερό, θα σου δώσουν μια σφιχτή και δυνατή χειραψία και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια δεν τα χρειαζόμαστε γιατί απλά τα πολλά χέρια θα σε κατσιάσουν. Χάσιμο χρόνου, χάσιμο πίστης προς τους ανθρώπους, χάσιμο ειλικρίνειας.

Δύο χέρια αρκούν…

<<Εκείνος που περισσότερο μοιάζει με Θεό είναι εκείνος που δεν εξαρτάται από τίποτα>>

Σωκράτης

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ & ΒΑΣΙΛΟΜΗΤΩΡ ΘΕΑΝΩ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ !!

Το 1994 η κρατική Βιβλιοθήκη της Βαυαρίας απέκτησε σε δημοπρασία ένα σπάνιο χειρόγραφο του 10ου αιώνος, το “Βασιλικό Προσευχητάριο του Όθωνος Γ΄”.

Ο Όθων Γ΄, υιός του Όθωνος Β΄ και της πριγκιπίσσης του Βυζαντίου Θεοφανούς, χρίστηκε Γερμανός Βασιλεύς σε ηλικία 3 ετών, τα Χριστούγεννα του 983. Αμέσως μετά την χρίση του στο Aachen της Γερμανίας έφθασε η είδηση του θανάτου του πατέρα του, Όθωνος Β΄, από τη Ρώμη, όπου βρισκόταν σε εκστρατεία εναντίον Ιταλών επαναστατών.

Για να μη χαθεί η διαδοχή και να μην αναρριχηθεί στον θρόνο ο Heinrich, ο δούκας της Βαυαρίας και Καρεντίας, ο ξάδελφος του Όθωνος Β΄, ανέλαβε η Θεοφανώ την διακυβέρνηση του υπολείμματος της πάλαι ποτέ ενδόξου ‘‘Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Γερμανικού Έθνους” του Καρλομάγνου, στη θέση του κοιμηθέντος συζύγου της και του ακόμα ανηλίκου υιού της, τον οποίον όμως προετοίμασε συστηματικά για τη διαδοχή του θρόνου, εξασφαλίζοντάς του μια για τα τότε δεδομένα – ιδιαίτερα στη Δύση – εξαιρετική μόρφωση και εμπνέοντάς του φόβο Θεού και βαθιά ευλάβεια.

Με αυτόν τον “εξοπλισμό” ο Όθων Γ΄, σε ηλικία μόλις 12 ετών, μετά τον θάνατο της μητέρας του, κυβέρνησε την αυτοκρατορία για μια δεκαετία, μέχρι τον πρώιμο θάνατό του το 1002, σε ηλικία 21 ετών.

Ένα από τα σπουδαία βοηθήματα που έδωσε η Θεοφανώ στον γιό της μεταξύ του 983 και του 990 είναι το μοναδικό γνωστό βασιλικό Προσευχητάριο, με ψαλμούς και προσευχές, τις οποίες επέλεξε ή και συνέγραψε η ίδια η Θεοφανώ μαζί με τον Πνευματικό της, τον τότε επικεφαλής της Εκκλησίας της Γερμανίας, τον Αρχιεπίσκοπο του Mainz, Willigis. Το Προσευχητάριο αυτό είναι γραμμένο σε μοσχαρίσια περγαμηνή με χρυσό μελάνι σε πορφυρό φόντο. Θα παραθέσουμε εδώ την ειδικά για τον νεαρό βασιλιά γραμμένη πρωινή προσευχή, η οποία αναγράφεται στο φύλο 35 του προσευχηταρίου σε μετάφραση από το Λατινικό πρωτότυπο: «Προσευχήσου· Το πρωί, όταν σηκώνομαι, κατεύθυνε το βλέμμα Σου σε μένα, Κύριε, και κυβέρνησε όλες τις πράξεις μου και τα λόγια και τις σκέψεις μου, για να περάσω όλην την ημέρα σύμφωνα με το θέλημά Σου. Δως μου, Κύριε, εν τω φόβω Σου μετάνοια καρδίας, ταπεινότητα φρονήματος, καθαρότητα συνειδήσεως, για να περιφρονώ τα γήινα, για να ατενίζω τα ουράνια, για να μισώ την αμαρτία και να αγαπώ την δικαιοσύνη. Αφαίρεσε από εμένα, Κύριε, λαιμαργία, σφοδρή επιθυμία σαρκικών ορμών, φιλοχρηματία, καταστροφική δύναμη της οργής, λύπη του νυν αιώνος, ακηδία νοός και κενή και μάταια ευδαιμονία». 
Τον καιρό που βασίλευε ο Αυτοκράτωρ Νικηφόρος Φωκάς (963 – 969), ο οποίος μη ξεχνάμε ελευθέρωσε την Κρήτη από τους Άραβες (και είχε το προσωνύμιο «pallida mors saracenorum», δηλαδή «ο χλωμός θάνατος των Σαρακηνών»), ήρθε στην Κωνσταντινούπολη απεσταλμένος από τον Γερμανό ηγεμόνα της εποχής Όθωνα (otto der grosse 962- 973) ένας επίσκοπος για να ζητήσει από τον Αυτοκράτορα την Βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ για σύζυγο του γιου του, Όθωνος Β’. 

Πολύ ωραία παραθέτει τα γεγονότα ο Γάλλος ιστορικός Γουσταύος Σλουμπερζέ: 
«Ήρθε λοιπόν ο απεσταλμένος στην Κωνσταντινούπολη, είδε τον Αυτοκράτορα και του είπε: «Ο Αυτοκράτωρ της Γερμανίας Όθων, θέλει την πριγκίπισσα Θεοφανώ για σύζυγο του γιού του…». 

Ο Νικηφόρος Φωκάς τον διέκοψε στα λατινικά: «incredible audito», δηλαδή «απίστευτο που το ακούω..» Και μετά συνέχισε στα ελληνικά. «Αυτοκράτωρ είμαι μόνο εγώ. Ο Όθων είναι αρχηγός βαρβάρων…» Και έριξε στη φυλακή τον επίσκοπο. 

Μετά από καιρό, ο διάδοχος του Νικηφόρου, ο Ιωάννης Τσιμισκής για πολιτικούς λόγους συναίνεσε στο γάμο… (Τη Θεοφανώ) συνόδευσαν στη Γερμανία πλήθος Ελλήνων επιστημόνων, τεχνικών, π.χ. υποδηματοποιοί, ράπτες, χρυσοχόοι, οικοδόμοι, ζωγράφοι, νομικοί, γιατροί κ.τ.λ.. 

Δηλαδή η τεχνολογία και ο πολιτισμός της εποχής, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στα ανάκτορα που έκτισε στη Θεοφανώ (δημιουργός του ονομαζόμενου «Γοτθικού ρυθμού», που είναι βυζαντινός περισσότερο μυτερός, για να γλιστρούν τα χιόνια) και τους οποίους παρακολουθούσαν και εδιδάσκοντο οι Γερμανοί.

Η Θεοφανώ, ωραιοτάτη και πολύ μορφωμένη, διαπαιδαγώγησε το γιό της Όθωνα Γ’ τόσο ώστε απεκλήθη «θαύμα του κόσμου» (mirabilia mundi).

Στη νέα πατρίδα της όχι μόνο Πανεπιστήμιο ανάλογο προς το περίφημο Πανδιδακτήριο της Κωνσταντινουπόλεως δεν υπήρχε, αλλά ήταν σπάνιο φαινόμενο να συναντήσει κανείς άνθρωπο μορφωμένο.

Ελάχιστοι ανώτεροι κληρικοί ήξεραν ανάγνωση και γραφή, οι δε ευγενείς ζούσαν σε ερημικούς πύργους και ασχολούνταν μόνο με τις πολεμικές ασκήσεις και το κυνήγι.

Και οι πόλεις σε έναν κάτοικο της Κωνσταντινουπόλεως έδιναν την εντύπωση μεγάλων αλλά φτωχών χωριών.

Ο αυτοκράτορας (του Βυζαντίου) είχε στείλει ως συνοδούς της πριγκίπισσας μερικούς Έλληνες σοφούς, οι οποίοι για πρώτη φορά δίδαξαν τα ελληνικά γράμματα στους αμαθείς Γερμανούς και τους άλλους υπηκόους του Όθωνα.

Όταν δε οι κάτοικοι της Δύσεως μπόρεσαν να μελετήσουν τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, άρχισαν να παρουσιάζουν μικρή στην αρχή και μεγαλύτερη αργότερα πνευματική πρόοδο.

Η Γερμανία ήταν πλέον γι’ αυτή η πατρίδα, για την οποία όφειλε να μην υπολογίζει ούτε κόπους ούτε χρήματα.

Για να πετύχει το μεγάλο σκοπό της η Θεοφανώ, έπρεπε να ζητάει διαρκώς τη βοήθεια της πρώτης πατρίδας της, του Βυζαντίου.

Αλλά χρειαζόταν και ανθρώπους, που θα βρίσκονταν εκεί. Κάλεσε λοιπόν από την Κωνσταντινούπολη σοφούς και οργανωτές των διαφόρων υπηρεσιών και  των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων.

Τα καλά αποτελέσματα του εκπολιτιστικού έργου της Θεοφανώς δεν άργησαν να φανούν.

Οι λαοί της Δύσεως και μαζί με αυτούς όλοι οι σημερινοί λαοί του κόσμου, που αργότερα φωτίστηκαν από τη Δύση, πόση ευγνωμοσύνη οφείλουν στην Ελληνίδα πριγκίπισσα και βασίλισσα της Γερμανίας, Θεοφανώ!

Και εμείς οι Έλληνες τιμούμε το όνομα της αντάξιας αδελφής του Βασιλείου Βουλγαροκτόνου, γιατί ως πραγματική Χριστιανή και Ελληνίδα υπήρξε μία μεγάλη ευεργέτης της ανθρωπότητας.

                                  ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΩΣ