Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

«Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την

πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου».  

Πλάτων          

Αξιοπρέπεια και σεβασμός, δυο έννοιες ταυτόσημες η μια προς την άλλη.

Η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός έχει να κάνει με τον ίδιο σου τον εαυτό, πρώτα και κρίνεται με τις σχέσεις σου ως προς τους άλλους και μέσα από το περιβάλλον σου. Η αξιοπρέπεια είναι τις περισσότερες φορές άμεσα συνδεδεμένη με την ανατροφή του, την παιδεία που λαμβάνει κάθε άτομο από την παιδική ηλικία καθώς και από τα ιδιαίτερα χαρακτηρίστηκα του κάθε άτομου.

Το να διατηρείς και να πρεσβεύεις αξιοπρέπεια συνεπάγεται το να μην εκθέτεις τον εαυτό σου, φθείροντας τον και υποδουλώνοντας τον σε καταστάσεις «φθηνές». Κινητήριοι μοχλοί για την διατήρηση της αξιοπρεπείας είναι η αυτοεκτίμηση και ο ορθολογισμός που σε κρατάνε μακριά από τον υπερβολικό εγωισμό.

Η  αξιοπρέπεια είναι ένα βαθύ αίσθημα δικαιοσύνης που δεν σου επιτρέπει να υπερβαίνεις τις ηθικές αρχές σου και πάνω από όλα τον αυτοσεβασμό σου. Όλα είναι θέματα καλλιέργειας και ατομικής παιδείας.

Συνδέοντας την αξιοπρέπεια με τον σεβασμό, βγαίνει το συμπέρασμα ότι είναι η έμπρακτη αναγνώριση της αξίας ενός ανθρώπου, ενός άτομου, μιας ιδέας ή ενός αντικείμενου.

Οι παγιωμένες, βολικές και υπεραπλουστευμένες  πεποιθήσεις ατόμων και κοινωνικών ομάδων για τον σεβασμό, προσωπικά με αφήνουν αδιάφορο.

Ο όρος «Σεβασμός» αποπνέει μέσα από την εκτίμηση που τρέφει κανείς για ένα πρόσωπο, για το κύρος του και την συμπεριφορά του.

Σήμερα αν δεν έχουν ανατραπεί όλα τα παραπάνω, τελούν υπό διαπραγμάτευση. Ο σεβασμός απορρέει από το ίδιο το πρόσωπο σαν οντότητα και από την ηλικία.

Ευνουχίζουν και καταπατούν κάθε έννοια ως προς αυτήν. Ο σεβασμός έχει ατομική βούληση και όχι εξαναγκασμό. Είναι πηγαίος, είναι αντίληψη είναι έμφυτος και τρόπος ζωής. Ο σεβασμός, δεν αποδεικνύεται  αξιωματικά, είναι προσόν του καθενός και κερδίζεται με το σπαθί, της συναίνεσης, της ειλικρινείας και της ουσιαστικής παιδείας.

Δεν χρειαζόμαστε άτομα με φαρμακωμένη σκέψη, δηλητηριασμένη επιβολή και κρίση. Θέλουμε δομημένη και λογική επιχειρηματολογία. Η έλλειψη σεβασμού στρατολογεί αδιάφορους και αλαζόνες πολίτες, φίλους, συγγενείς, συνεργάτες, εργοδότες, ανδρόγυνα και σχέσεις.

Από την άλλη τώρα ,η ενέργεια του προσβάλλω λεκτικά, ηθικά, είτε φυσικά, μεταφράζεται σε βιαιοπραγία που σκοπό έχει να υποτιμήσει το πρόσωπο, την υπόληψη του, το κύρος του. Απαξιώνοντας λοιπόν τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια, αυτομάτως δημιουργούνται συνθήκες προσωπικών αναταραχών και είναι μια πράξη απολύτως συνειδητή.  Αξιοπρεπής λογίζεται αυτός που είναι συνεπής στις αξίες και τα ιδανικά του, τα οποία καθορίζονται από την ηθική του, την συγκρότηση του και την αυτοεκτίμηση του. Κάποιοι μπερδεύουν  την «Αξιοπρέπεια» με τον «Καθωσπρεπισμό».

Ο «Καθωσπρεπισμός» είναι μια υποκριτική στάση που επιβάλει κάποιος στον εαυτό του η στους άλλους και υιοθετείτε συνήθως από άτομα συνειδητής υποκρισίας για να γίνουν αρεστοί προς τους άλλους. Την  χρησιμοποιούν δηλαδή  ως «μέσον» για να γίνουν κοινωνικά αποδεκτοί, δείχνοντας μια άλλη προσωπικότητα για να επωφεληθούν  καταστάσεις.

Ο σεβασμός ανήκει στα ευγενή  αισθήματα και δεν έχει να κάνει με άτομα «ρηχά» και «δήθεν».

Στις μέρες μας ο σεβασμός ψυχορραγεί απέναντι στην αγένεια, ιδίως στις νέες γενιές. Καλή είναι η θεωρία του «σέβομαι και εκτιμώ» στα  λόγια, αλλά ως προς την ουσία της πράξης υπάρχει χάος.

Είμαστε καθημερινοί μάρτυρες μιας απογοητευτικής κατάπτωσης των κοινωνικών ηθών και των συνειδήσεων. Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια διαμορφώνει κοινωνίες, κατευθύνει ιδεολογικά, μεγαλώνει ανθρώπους άξιους και ακομπλεξάριστους χωρίς σύνδρομα κατωτερότητας, αξιώνοντας έντιμους  πολίτες. Δεν κατασπιλώνει υπολήψεις, ούτε κατασυκοφαντεί την τιμή των ανθρώπων για χάρη μιας δήθεν και εφήμερης τρόπον τινά εξουσίας. Δεν προσβάλει πρόσωπα σωστά και έντιμα και δεν κάνει βορά τα του οίκου του, έναντι του  νεανικού και ανώριμου χαρακτήρα του, προς τέρψη προσωπικών φιλοδοξιών.

Το να είσαι «τίποτα» (ιεραρχικά) σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα ότι είσαι «κάτι» (καλαμοκαβαλημενος).

Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις η βρίσκεσαι σε κάποια «θέση». Η ματαιοδοξία τους  οδηγεί στο να υποβαθμίζουν και να εξευτελίζουν έννοιες και άτομα που έρχονται να «σταθούν εμπόδιο» στα μίζερα όνειρα τους.

Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια είναι άρρηκτα δεμένες έννοιες με την ελευθερία του «σκέπτεσθαι και πράττειν».

Ο άνθρωπος που κομίζει αξιοπρέπεια και ήθος χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια, εγκράτεια, χαμηλό προφίλ, κρατημένη και ισορροπημένη συμπεριφορά, μακριά από αλαζονείες και επάρσεις. Εν κατακλείδι, ο άνθρωπος παγιδεύεται εύκολα γύρω από τις πλάνες του, βλέποντας τον εαυτό του ως ατελή και να τον προικίζει με φανταστικές ιδιότητες, θέτοντας τον εαυτό του σε λάθος ιεραρχία από την θέση που έτυχε να του δώσουν. Έτσι, με την ισχνή και παροδική «εξουσία» που πήρε τιμωρεί αλλήλους σε υποδεέστερες θέσεις.

Ο Νίτσε είχε πει.

«Όποιος  τιμωρείται ,δεν είναι πια εκείνος που έχει κάνει την πράξη. Είναι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος.»   

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ