ΕΔΩ ΠΟΛΥ-ΤΕΧΝΕΙΟ... ΨΕΜΑΤΩΝ!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ!

Νο 1 ΨΕΜΑ. Μετά τη μεταπολίτευση, έχει καθιερωθεί κάθε χρόνο να εορτάζεται, και μάλιστα τρεις ημέρες, 15-16-17 Νοεμβρίου, σαν «εθνική γιορτή» η εξέγερση του Πολυτεχνείου.

 Πολιτικοί, στρατιωτικοί, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.λ.π.  τιμούν τους «νεκρούς φοιτητές του Πολυτεχνείου». Οι επίσημοι καταθέτουν στεφάνια, ενώ αρκετοί συμπολίτες μας σπεύδουν συν γυναιξί και τέκνοις, γονυπετείς να αφήσουν ένα λουλούδι στην ασώματη κεφαλή του Νίκου Σβορώνου...! (καθηγητού πανεπιστημίου - αριστερός ) που το έφτιαξε ο γλύπτης Μέμος Μακρής (επίσης αριστερός και φίλος του Σβορώνου), συγχέοντας τους και αναφερόμενους στην μαρμάρινη παραπλανητική πλάκα (φοιτητές που έπεσαν επί κατοχής) με τους ανύπαρκτους νεκρούς σπουδαστές στο πολυτεχνείο. Σημείωση-(προτείνω το παρόν χαλκοκέφαλο δημιούργημα να εορτάζεται όχι την ημέρα του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου, αλλά των Αγίων Ασωμάτων στις 8 Νοεμβρίου, κοντά πέφτει!)

 Οι επίσημες «εκδηλώσεις» γίνονται πάντα βέβαια εν μέσω ύβρεων, χλευασμών, ασχημιών, εκτοξεύσεως νεραντζιών, και άλλων απρεπών πράξεων.  Με τους συμμετέχοντες να δέρνονται μεταξύ τους, την  Αθήνα να καίγεται, περιουσίες πολιτών να λεηλατούνται, να στήνονται οδοφράγματα, να πυρπολούνται αυτοκίνητα και σημαίες να βεβηλώνονται, ενώ πρωτίστως περιφέρουν και καλά την δήθεν  «ματωμένη» σημαία της εξέγερσης απο την ΠΑΣΠ (φοιτητική παράταξη του ΠΑΣΟΚ) που την έχει «ιδιοκτησία» της. Τα σχόλια δικά σας!

 Ο ίδιος ο τότε πρύτανης στο βιβλίο, που εξέδωσε το 1982, με τίτλο «Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου», στη σελ. 119 γράφει «Μετά τα γεγονότα, με σύντομη προσπάθεια  έρευνας  στο  Ε.Μ.Π.  πιστοποιήσαμε ότι κανένας σπουδαστής μας δεν είχε σκοτωθεί. Αργότερα, εξακριβώθηκε ότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν είχε σκοτωθεί κανένας φοιτητής ή άλλος πολίτης».

 Υπ όψιν ότι ο πρύτανης είχε συλληφθεί και είχε  κρατηθεί στην Ε.Σ.Α. μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και θα είχε κάθε λόγο να υπερβάλει ή να δραματοποιήσει τα γεγονότα.

 Ο κ. εισαγγελέας ζήτησε, επίσης, από τη Σύγκλητο του Ε.Μ.Π. να του γνωρίσει πόσοι ήταν οι νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο και η Σύγκλητος με την υπ’ Αριθ. 33437 αναφορά της, την 11/10/1974, τον ενημερώνει ότι κανένας σπουδαστής δε σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο κατά το τριήμερο 14-17/ Νοεμβρίου 1973.

Νο 2 ΨΕΜΑ. Ο Γιάννης Ηλιόπουλος, ο οποίος, έχοντας τη φωτογραφία μιας ωραίας κοπέλας, ισχυριζόταν ότι χάθηκε «το βράδυ της σφαγής του Πολυτεχνείου». Στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες υπαρκτών και ανύπαρκτων νεκρών που γέμισαν το κτίριο, ήταν και το σκίτσο μιας ωραίας κοπέλας. «Τη λένε Ελένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της, αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της, ας με πληροφορήσει».

 Το «δράμα» το πήραν οι εφημερίδες, η «Αυγή» δε, έγραψε κατά λέξη, τα εξής κάτω από το σπαραξικάρδιο τίτλο: «ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΕ Η ΕΛΕΝΙΑ ΜΟΥ; Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ» και τον υπότιτλο: «Ελένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρη από σφαίρα. Τι απόγινε;»

 Το σκίτσο της μικρής κοπέλας με το τραγικό ερώτημα κρεμόταν από τα κλαδιά της ελιάς που φυτεύτηκε στο χώρο του Πολυτεχνείου.

Aριστερά η φωτογραφία της  «Ηλένιας» στο χώρο του Πολυτεχνείου και δεξιά η αυθεντική φωτογραφία).

 Αργότερα,  τοποθετήθηκε κι αλλού, κι αλλού, ανάμεσα στα λουλούδια. Με το ίδιο πάντα ερώτημα «Τι απέγινες». Πώς, όμως, αφηγήθηκε ο ίδιος την ιστορία; «Ήμασταν μαζί με την Ελένια μέσα στο Πολυτεχνείο. Μετά την εισβολή, βγήκαμε δίπλα – δίπλα από την έξοδο της Στουρνάρη. Ένας οπλισμένος τη σημάδεψε εν ψυχρώ και οι σφαίρες τη βρήκαν στην πλάτη. Ακούμπησε πάνω μου βγάζοντας αίμα από το στόμα κι έπειτα έπεσε. Με συλλάβανε και στην Ασφάλεια μού πήραν το πουλόβερ μου, που ήταν κόκκινο από το αίμα της. Δεν τους μίλησα καθόλου για την Ελένια, για να την προφυλάξω, αν ζούσε. Όταν με άφησαν, το Φλεβάρη του ’74, πήγα στο Χαλάνδρι, όπου έμενε με την οικογένειά της. Οι γονείς της με το μικρότερο αδερφό της είχαν εξαφανιστεί και στο σπίτι έμεναν άγνωστοι. Όσο κι αν ρώτησα, δεν ήξεραν τίποτα. Ούτε κι από το σχολείο της, το Κολέγιο Αγ. Παρασκευής, έβγαλα άκρη. Ίσως οι γονείς της φοβήθηκαν για το δεύτερο παιδί τους κι εξαφανίστηκαν. Όλα αυτά δεν τα κατέθεσα στον κ. Τσεβά, γιατί φοβόμουν».

 Σε λίγο, όμως, αποκαλύφθηκε πως το σκίτσο της «δολοφονημένης» Ελένιας, ήταν παρμένο από διαφήμιση σαμπουάν της αγγλικής εταιρίας «BREK» και είχε δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του τριμηνιαίου «VOGUE». Το σκίτσο της διαφήμισης είναι «παστέλ», το φιλοτέχνησε ο Άγγλος ζωγράφος Νίκολας Ήγκον και ως μοντέλο πόζαρε η Νεοζηλανδή Νάνσυ Κρίντλαντ, γνωστό και πανάκριβο φωτομοντέλο της εποχής, που από ηλικίας 4 χρονών ζούσε στο Λονδίνο.

 Μετά τη διαπίστωση της απάτης, παραπέμφθηκε  σε δίκη ο Ηλιόπουλος, και καταδικάστηκε, στις 18/02/75, σε φυλάκιση οκτώ μηνών.

Νο 3 ΨΕΜΑ.  Άλλη περίπτωση είναι ο τότε Δήμαρχος  Ζωγράφου,  Δ. Μπέης, ο οποίος βεβαίωνε με μεγαλειώδη σοβαρότητα ότι οι νεκροί ήταν τόσοι πολλοί, ώστε η Χούντα τους έθαψε σε ομαδικούς τάφους με μπουλντόζες έξω από το νεκροταφείο του Ζωγράφου.

 Ακόμα ψάχνει να βρει τους ομαδικούς τάφους.

 Ο Παπαδάτος Γρηγόριος, ο οποίος όταν κλήθηκε από τον εισαγγελέα Τσεβά να καταθέσει και να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, (ότι δηλαδή υπήρχαν πολλοί νεκροί στο Πολυτεχνείο) ουδέν στοιχείο κατέθεσε και, όπως γράφει στο πόρισμά του ο ανωτέρω εισαγγελέας, (σελ 18) «ειδικώς υφ’ ημών κληθείς όπως προσκομίσει ή κατονομάσει έστω στοιχεία ενισχυτικά των απόψεών του, ουδέν περί του αντικειμένου τούτου κατέθεσεν».

 Υπήρχαν και άλλες ανάλογες περιπτώσεις ατόμων που διατείνονταν ότι γνωρίζουν ή έχουν καταστάσεις με ονόματα νεκρών που δολοφονήθηκαν τη νύχτα του Πολυτεχνείου όπως του Μπάμπη Γεωργούλια, στελέχους της οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος», με 77 ονόματα, τα περισσότερα χωρίς το μικρό όνομα, άρα μη ταυτοποιήσιμα. Ο κατάλογος αυτός καθίσταται αναξιόπιστος, καθώς στον αριθμό 4 αναγράφεται το όνομα της νεκρής «μαϊμού» Ηλένιας Ασημακοπούλου.

 Η πρώτη κυβέρνηση, μετά τη μεταπολίτευση, αυτή της ΝΔ του Κ. Καραμανλή, με την υπ Αριθ. 1868/5-9-1974 εντολή του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, αναθέτει στον εισαγγελέα Τσεβά να διερευνήσει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και να βρει επιτέλους πόσοι σκοτώθηκαν την ημέρα εκείνη.

 Ο Τσεβάς, μετά από ενδελεχή έρευνα που έκανε, εξετάζοντας πλήθος μαρτύρων, συνέλεξε έγγραφα, ενήργησε αυτοψίες, άκουσε μαγνητοταινίες και παρακολούθησε την προβολή κινηματογραφικών ταινιών, οι οποίες αναφέρονταν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, (όπως ο ίδιος στο προοίμιο του πορίσματος αναφέρει) συνέταξε και υπέβαλε την 14^η Οκτωβρίου αυτού του έτους, πολυσέλιδο πόρισμα.

 Στις καταθέσεις που έλαβε είναι και αυτή του πρύτανη του Πολυτεχνείου, Κονοφάγου Κωνσταντίνου, ο οποίος καταθέτει ότι μέσα στο Πολυτεχνείο δε σκοτώθηκε κανείς φοιτητής. Το ίδιο λέει και στην κατάθεσή του στις 20/1/1975, στο πενταμελές εφετείο Αθηνών ότι «μέσα στο Πολυτεχνείο δε σκοτώθηκε κανείς φοιτητής». (Τις καταθέσεις αυτές τις ζήτησα δύο φορές, εγγράφως, από την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών αλλά, παρά και τις κατ’ επανάληψη τηλεφωνικές μου κλήσεις, δεν πήρα καμία απάντηση).

Υ.Γ - Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό που ξεκίνησε πρωτίστως ως φοιτητικό κίνημα, αργότερα αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό στελεχωμένο από μη-φοιτητές, μερικοί από τους οποίους ανήκαν στην άκρα αριστερά και σε άλλα εντελώς ξένα συμφέροντα.  Ένα άλλο παράξενο αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε με την εξέγερση ήταν τελικά η εγκατάσταση ενός νέου πρωθυπουργού που κατά γενική ομολογία υπήρξε επιβεβαιώμενος «άνθρωπος» των Αμερικανών.

 Μάλιστα, ο τότε Βρετανός πρεσβευτής, Sir Robin Hooper, έγραφε ότι, σύμφωνα με τα αθηναϊκά κουτσομπολιά, ο νέος πρωθυπουργός, Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, ήταν πράκτορας της CIA, ο ίδιος ο πρέσβης συμπλήρωνε πως είναι βέβαιο ότι οι Αμερικανοί συνδέονται κατά κάποιο τρόπο με το πραξικόπημα Ιωαννίδη.

«Όποιος  ενδιαφέρεται ειλικρινά να μάθει το τι συνέβη στο Πολυτεχνείο, ας το κρατήσει αυτό το κείμενο!»

*Πηγές

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ