Η "ΑΡΡΩΣΤΙΑ" ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Γιατί η πίστη τους στα ιδανικά της φυλής και του Έθνους δεν προέρχεται από ξένα πρότυπα αλλά από το αίμα και τους αγώνες των προγόνων. Έτσι και σήμερα που ο Μαρξισμός με το νεοταξικό του προσωπείο και οι παραφυάδες του προσπαθούν αυτές τις ανεπανάληπτες στιγμές Ελλήνων Εθνικιστών να τις παραμερίσουν.

 Κατ’ αρχήν να ξεκινήσουμε με την εξήγηση της λέξης κομμουνισμός (common) που σημαίνει ότι τα πάντα είναι κοινά. Δηλαδή δεν μιλάμε για μια απλή «αρρώστια», αλλά για μία «επιδημία».

 Ας αναλύσουμε λοιπόν αυτή την «αρρώστια». Πολύ απλά και με λίγα λόγια ο κομμουνισμός ομιλεί για απαγόρευση της ατομικής ή εθνικής περιουσίας και ιδιοκτησίας. Δεν υπάρχουν τάξεις (ταξικές διαφορές), δεν υπάρχει κράτος με την έννοια του Συντάγματος, δεν υπάρχουν νόμοι και τροποποιήσεις αυτών, δεν υπάρχει ατομικός πλουτισμός, προσωπικό κεφάλαιο, ανοικτή και ελεύθερη αγορά, εισαγόμενα αγαθά και υλικά πράγματα. Δεν υπάρχει θρησκεία, θεϊκή πίστη, λατρεία και προσηλυτισμός.

 Πιστεύει στην ισότητα, πράγμα που απ’ τη φύση και μόνο καταρρίπτεται, διότι όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε σε καμιά περίπτωση ίδιοι, με τις ίδιες ικανότητες, δεξιότητες, είτε σωματικές, είτε πνευματικές, είτε μορφωτικές, με αποτέλεσμα να καταρρίπτει την αξιοκρατία και την υπερίσχυση. Για τον κομμουνισμό η ατομική περιουσία είναι ατομικός εγωισμός και ιδιοτέλεια. Το να ζουν στην Εκάλη και στο Ψυχικό, όμως, οι εγχώριοι κομμουνιστές δεν πειράζει. Η θεωρία του κομμουνισμού λέει ότι οι άνθρωποι είναι ίσοι και απολαμβάνουν τα ίδια οφέλη, δηλαδή… τίποτα. Η θεωρία του κομμουνισμού επίσης λέει ότι είναι το ιδανικό σύστημα για όλους. Δηλαδή, θέλει να μας πει ότι δεν βλέπει σ’ αυτό το σύστημα αδικίες, εκμετάλλευση, δέσμευση και φτώχια; Όλη αυτή η κοινωνικοοικονομική θεωρία του κομμουνισμού που καταργεί την ατομική ιδιοκτησία και δημιουργεί κοινωνική ισότητα με το ζόρι δεν είναι άλλο από μία δουλοκτητική κατάσταση των εργατών που στην πραγματικότητα δουλεύουν για τους ολίγους, δηλαδή για τους βολεμένους αξιωματούχους;

 Έχουμε να κάνουμε με την ολοκληρωτική οικονομική, πνευματική, κοινωνική και ηθική καταπίεση μιας αναπόφευκτης ταπείνωσης των μαζών. Οι τότε κομμουνιστικές κοινωνίες της Σοβιετικής Ένωσης, της Κίνας, των Βαλκανίων, κλπ., έφερε την κατάρρευση του καθεστώτος. Το τρικ που κάνουν τώρα οι κομμουνιστικές προπαγάνδες είναι ότι πάνε να μπολιάσουν τον κομμουνιστικό θάνατο με τον ιδεολογικό σοσιαλισμό για να απαλύνουν τις πληγές τους με όρους (Δημοκρατική Αριστερά, Κεντροαριστερά, κλπ.). Ας πούμε μερικά παραδείγματα.

 Στον κομμουνισμό έχεις δύο κότες που κάνουν αρκετά αυγά. Έρχεται η κυβέρνηση, σου παίρνει και τις δύο μαζί με τα αυγά και σου δίνει δυο-τρία για να τραφείς.

 Στο σοσιαλισμό έχεις δύο κότες και το κράτος σου παίρνει τη μία, αυτή που κάνει τα πιο πολλά αυγά και σου αφήνει την άλλη που κάνει πιο λίγα.

 Στον καπιταλισμό έχεις δύο κότες, σου παίρνει και τις δύο και σου δίνει ένα κόκορα που δεν γεννά.

 Στο ελληνικό κράτος έχεις δύο κότες, στις παίρνουν ενώ τις χρωστούσες ακόμη και πληρώνεις και χαράτσι που τις είχες.

 Στον κομμουνισμό οι «ρεβιζιονιστές (ανυπάκουοι)» θεωρούνται αιρετικοί, βλάσφημοι και αφορισμένοι. Διότι στον κομμουνισμό δεν υπάρχουν περιθώρια σκέψης και οφείλεις να πιστεύεις τυφλά χωρίς αντίρρηση και χωρίς συζήτηση. Ο μαρξισμός τα απαγορεύει όλα και ζητά πιστά την κοσμική θρησκεία του Μαρξ. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η Κίνα που, όταν έφτασαν οι σπόροι του μπολσεβικισμού εκεί απ’ τους Εβραίους, μία λέξη είχε την απόλυτη έννοια, η φρίκη. Ο κομμουνισμός στην Κίνα επέφερε το θάνατο σε πάνω από 50.000.000 ανθρώπους που είχαν αντίρρηση προς το καθεστώς.

 Ο Μάο Τσε Τουνγκ έλεγχε τα πάντα στην κοινωνία και την εργασία, ακόμα και πόσα παιδιά θα γεννιόντουσαν, δεν υπήρχε καμία ελευθερία, καμία ευημερία, κι έτσι καταδικάστηκε ένα ολόκληρο έθνος στο όνομα του κομμουνισμού και των μπολσεβίκων.

 Για τους κομμουνιστές θρησκεία είναι μόνο ο ίδιος ο κομμουνισμός. Δεν πιστεύουν στο Θεό, διότι η θρησκεία, όπως λένε, σκλαβώνει τον άνθρωπο. Ενώ ο κομμουνισμός τον ελευθερώνει; Εδώ γελάμε.

 Δηλαδή την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου για πίστη ο κομμουνισμός τη θεωρεί θεϊκή παρέμβαση και ατομική ακυβερνησία. Η μπολσεβίκικη επανάσταση του 1917 διακήρυξε το αθεϊστικό καθεστώς, ενώ ο Λένιν είχε πει: Κάθε ιδέα περί Θεού είναι μια ανείπωτη ατιμία και η πιο επικίνδυνη και απαίσια μόλυνση.

 Η δεύτερη περίοδος κατά της θρησκείας ήταν το 1922 επί Στάλιν με το περίφημο «διαίρειν και βασίλευε».    

 Η τρίτη περίοδος κατά της θρησκείας ήταν το 1929, πάλι επί Στάλιν,  κατά την οποία η θρησκεία ποινικοποιείται και 50.000 ιερείς θανατώνονται, ενώ 75.000 ναοί καταστρέφονται μαζί με πολλά ιστορικά θρησκευτικά μνημεία. Οι έξυπνοι μπολσεβίκοι το έστησαν καλά το κόλπο με το κόμμα να είναι κατοχυρωμένο συνταγματικά, προνόμιο των ολίγων, φτιάχνοντας το κομμουνιστικό καθεστώς να είναι ενεργό για πολλά χρόνια με πολλά οδυνηρά αποτελέσματα. Κι αν κάποιοι τολμούν να πουν ότι η κομμουνιστική ιδέα-Μαρξισμός δε λειτούργησε όπως θα έπρεπε, έχω να πω τι ήταν αυτό που τους εμπόδισε κοντά 80 χρόνια; Τίποτα και κανένας, απλά αυτό ήθελαν.

 Σε γενικές γραμμές, τελειώνοντας, δυσκολεύομαι να βρω χώρα που εφάρμοσε τον κομμουνισμό και έχει να θυμάται καλές στιγμές και ωραίες μέρες.

«Εκείνο που δεν κατάλαβαν ακόμα ούτε οι Άγγλοι φίλοι μας, ούτε οι Αμερικάνοι, εκείνο που το μαθαίνουν σιγά-σιγά και απελπιστικά αργά με σπατάλη του ελληνικού άσματος, είναι τούτο: Πως ο σλαβικός κομμουνισμός δεν είναι μια κοινωνική θεωρία απλώς, ούτε ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα. Είναι κάτι περισσότερο, κάτι φοβερότερο απ' αυτά. Είναι μια μέθοδος σατανική για την κατασκευή μιας νέας φυλής. Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής, παύει να είναι Έλληνας.»

(1946-1947)

ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ