ΑΝΗΦΌΡΑ (ίσoν) ΚΑΤΗΦΌΡΑ και Ε.Ε.

 Ευρωπαϊκή  Ένωση-Ε.Ε (ίσον) Ευρωπαϊκή   Εξαπάτηση-Ε.Ε!

Το προκαθορισμένο σχέδιο απ’ τους αόρατους διαχειριστές εις βάρος της Ελλάδας δεν έχει τέλος. Η ιστορία θα έχει και επόμενο στάδιο.

 Μιλάμε για την ευρωπαϊκή πολιτική ένωση, που σκοπό θα έχει την Ευρώπη ως μία ομοσπονδία με ευρωπαϊκά κόμματα ιδίων συμφερόντων και αποχρώσεων, και όχι εθνικά κόμματα, που θα ορίζουν εθνική και οικονομική αυτάρκεια και κυριαρχία. Αυτό έχει σκοπό τα μεγάλα κράτη να φάνε τα μικρά, όπως το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.

 Η Τρόικα και οι τοκογλύφοι εταίροι θα μας έχουν ως ενέχυρο απέναντι στο ευρωπαϊκό τραπεζικό ομοσπονδιακό σύστημα. Έτσι κάθε χώρα, ανάλογα του πόσο «μεγάλη» είναι, θα παίρνει και τον όροφο που της αντιστοιχεί στην «ευρωπαϊκή πολυκατοικία», που θα αποτελείται από υπόγεια (βλέπε Ελλάδα) μέχρι ρετιρέ (βλέπε Γερμανία). Το κόλπο είναι καλό, δυνατό και σίγουρο.

 Η τραπεζοοικονομική κρίση για την διαχείριση των εθνικών κεφαλαίων θα φανεί ως επιτακτική ανάγκη λύτρωσης του κακού. Άλλωστε, ο γάλλος Ζαν Μονέ, το 1947, το είχε πει ξεκάθαρα:

«Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική τους κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν την συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή.»

 Για την ιστορία, ο Ζαν Μονέ είναι ο ηθικός αυτουργός και ο εμπνευστής της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1950, με συνεργάτη του τον τότε γάλλο υπουργό εξωτερικών, Ρομπέρ Σουμάν.

 Έτσι, από τότε, το όνειρο του Μονέ έγινε πραγματικότητα και για μας ένας κακός εφιάλτης. Εξάλλου, σε πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντάγκι, συμπίπτουν απόλυτα με τον μακαρίτη Μονέ.

 «Είμαι βέβαιος ότι, αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε την αξιοπρέπεια στην Ευρωζώνη, οι χώρες θα πρέπει να εκχωρήσουν μέρος της κυριαρχίας τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι κυβερνήσεις έλαβαν αποφάσεις, οι οποίες, πριν από ένα χρόνο, θα ήταν αδιανόητες. Αυτή είναι μία πρόοδος, αλλά δεν αρκεί.»

 Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να καταθέσουμε κοινά σημεία του Ζαν Μονέ με τον «κουφό εθνάρχη» Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Μονέ, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν πήγε να υπερασπιστεί την πατρίδα του, διότι είχε «λόγους υγείας». Αλλά, η υγεία του ήταν μια χαρά, όταν άρχισε να πουλάει όπλα και να έχει άνετη πρόσβαση στο πρωθυπουργικό γραφείο. Επίσης, η Γαλλία, το 1919, τον τίμησε για τις «μεγάλες υπηρεσίες» του με τον βαθμό του αναπληρωτή Γ.Γ. της Ένωσης των Εθνών. Ο δικός μας Καραμανλής επικαλέστηκε «λόγους υγείας» ότι ήταν κουφός στο ένα αυτί, για να μην υπηρετήσει την πατρίδα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρ’ όλα αυτά, η υγεία του ήταν μια χαρά, όταν μας έβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και καταδίκασε την Ελλάδα σε θάνατο. Τον αποκάλεσαν και «εθνάρχη», ξεπουλώντας και την Κύπρο, και έτσι έδεσε το γλυκό. Εξάλλου, ο Καραμανλής ήταν γαλλόφιλος και αυτό συνδέεται με την ιδιαίτερη φιλία του με τον τότε Γάλλο πρόεδρο, Βαλερί Ζισκάρ Ντ Εστεν.

 Στον παρόντα χρόνο, ο δημόσιος λόγος είναι παρακμιακός, με αντιφατικές ερμηνείες και εννοιολογικά θραύσματα.

 Η θυματοποίηση της κοινωνίας εκπορεύεται μέσα από χυδαίο, λαϊκίστικο λόγο και μοτίβο. Η σαθρότητα των θεσμών και η ανεπάρκεια των πολιτικών δημιουργεί μια φαυλότητα σε όλα τα επίπεδα. Ολοκληρωτική καταισχύνη.

 Ο καπιταλισμός της ανάπτυξης και της καταστροφής χρειάζεται αγελιοποιημένο, φθηνό εργατικό και ανθρώπους - σκουπίδια. Η παραγωγική διαδικασία είναι στο μηδέν. Οι λαθροβρωμιάρηδες βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να δουλέψουν στη θέση των Ελλήνων, αφού τα μεροκάματα γι’ αυτούς, σε σχέση με τη χώρα τους, είναι υπέρογκα και, επιπλέον, δεν πληρώνουν τίποτα από φόρους, έχοντας και όλα τα δικαιώματα με αυτούς που πληρώνουν. Το «πειραματόζωο» Ελλάδα για δημιουργική καταστροφή αποτελεί το μέλλον των λαθροσιχαμένων σαν διαθέσιμο εργατικό δυναμικό. Η ξεφτισμένη ρητορική των πολιτικών και η αλληλεγγύη για τους λαθροκουρελήδες θα φέρει πολύ γρήγορα την οργή, όχι του Θεού, αλλά του λαού. Ο ελλοχεύων κίνδυνος παραμονεύει.

 Όταν χρειαστεί να λογοδοτήσουμε στις επόμενες γενιές, τι θα πούμε; Ότι ήμασταν ακοινώνητοι ιδιώτες μιας ηθικοθεσμικής απραξίας; Όχι βέβαια.

 Μια στάλα ελπίδας υπάρχει μέσα στα σκουπίδια και τα λύματα που μας περιβάλλουν. Οι αυτοκτονίες των συμπολιτών μας περνούν στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων, η ζωή και ο θάνατός μας δεν αφορούν κανέναν.

 Η καθημερινότητά μας και η διαβίωσή μας βρίσκεται προς εκποίηση. Η αξία της αναπνοής μας θα φορολογηθεί και αυτή.

 Η ζωή μας, η ύπαρξή μας έχει αξία και πρέπει να το αποδείξουμε σε αυτούς πολεμώντας με νύχια και με δόντια. Δεν είμαστε μνημόνιο, ούτε νομοσχέδιο, ανάθεμά μας. Έλληνες είμαστε με ψυχή, καρδιά και φιλότιμο. Μην αφήσουμε την πατρίδα να μικρύνει, οι λέξεις «φιλότιμο» και «παλικάρι» δεν υπάρχουν σε άλλη γλώσσα. Για τους παραπάνω λόγους και μόνο, δεν πρέπει να φοβόμαστε τίποτα.   Είμαστε οι «μικροί ήρωες» ενός ηρωικού έθνους. Δεν είμαστε το προτεκτοράτο της Ευρώπης, δεν είμαστε οι πολύμορφοι δούλοι της διεθνοσιωνιστικής σύμπραξης.

 Είμαστε Έλληνες, είμαστε εθνικιστές, ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΠΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ.

 Βρισκόμαστε σε μια ανηφόρα που μπορούμε να την κάνουμε κατηφόρα.

«Χρωστάμε σε όσους πέρασαν, θα ‘ρθουνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι και οι νεκροί.»

Κωστής Παλαμάς                                                       ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ