ΔΡΙΜΥ ΚΑΤΗΓΟΡΩ... για εθνικη αναξιοτητα

ΔΡΙΜΥ ΚΑΤΗΓΟΡΩ...για εθνικη αναξιοτητα!

<<Πρέπει να νιώθει κανείς την ανάγκη να γίνει δυνατός, αλλιώς δεν πρόκειται να γίνει ποτέ!>>

Φ. Νίτσε

Η Ζωή και η πατρίδα, μας ανήκει και με όρκο προς τους προγόνους μας συνεχίζουμε να προασπιζόμαστε το ΕΘΝΟΣ.

Χωρίς να γίνουμε επίορκοι και λαμβάνοντας υπ όψιν μας τις γενιές που έρχονται θα πρέπει να οραματιστούμε πριν να είναι πολύ αργά την ζωή των παιδιών μας και της επόμενης από αυτά.

Θα πρέπει να αποτιναχτεί το σάπιο σαθρό πολιτικό σύστημα των τελευταίων 40 χρόνων που εμείς η κοινωνία επιλέξαμε και καρποφόρησε, βρίσκοντας την δύναμη να ανασυνταχτούμε έστω και τώρα στα στερνά μιας ξεψυχισμένης χώρας με ένα ξεψυχισμένο παρόν και ένα μέλλον έτοιμο για ταφή.

Μας φέρανε σε αυτό το απέραντο και θλιβερό <<μηδέν>> και μας φόρτωσαν αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη, με τον πιο βίαιο και επαίσχυντο τρόπο, με αυτή την αυθαίρετη καταδίκη των πολιτών, αυτοί οι αφανιστές της ελληνικής περιουσίας και οικογένειας.

Κατασκευαστές του ολέθρου της συμφοράς οι πρόδηλοι πατριδοπροδότες και πανάθλιοι εξουσιαστές της διαπλοκής. Αυτοί που σύρανε τον κόσμο και την κοινωνία σε συσσίτια ντροπής και ταπείνωσης, αυτοί που σύρανε ολόκληρες οικογένειες σε υποσιτισμό δημιουργώντας παιδιά που δεν έχουν να φάνε ένα κουλούρι στο σχολείο.

Αυτά τα αιμοδιψή τέρατα, οι άθλιοι απόγονοι του <<Εφιάλτη>> προδότη στις Θερμοπύλες. Αυτοί οι γενοκτόνοι αφαιμακτές στο Πραιτόριο του Καϊάφα. Εντολοδόχοι των ξένων συμφερόντων και χειροκροτητές του σιωνισμού. Δημιουργοί του Ελλαδιστάν, με εμάς ιθαγενείς στην ίδια μας την χώρα.

Εφιαλτικές καταιγίδες της ολοκληρωτικής απόγνωσης και αποκυήματα της αρρωστημένης σας φαντασίας. Κοινωνικοί εξαθλιωτές και ατιμωτές των προγόνων μας.

Το επόμενο βήμα σας είναι να φέρεται την χώρα σε εμφύλιο σπαραγμό και σε συμμοριτοπόλεμο χαμένης αξιοπρέπειας.

Φέρατε 3 μνημόνια (μνημόσυνα) στην Ελλάδα που θάψατε, (έρχεται και τέταρτο) πίνοντας νερό στην Μέρκελ και την Τρόικα.

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Κατηγορώ του πολιτικούς για την πολιτική υπέρ των τραπεζών, του εγχωρίου και παγκόσμιου κεφαλαίου, την φτωχοποίηση των Ελλήνων για τον καθεστωτικό μονόδρομο μέσα από τα Μ.Μ.Ε, για την ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ της πλουτοκυριαρχίας.

Για την επέλαση των Τροϊκανών στην χώρα μας, για την δανειακή σύμβαση - ταφόπλακα εις βάρος του λαού, για την παράδοση της εθνικής κυριαρχίας σε προτεκτοράτο τοκογλύφων, για την εξώθηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού στην ανεργία, τους απελπισμένους σε αυτοκτονία, για την κατάλυση κοινωνικών και εργασιακών προνομίων.

Για όλα αυτά που μας οδηγούν στον Καιάδα του νεοφιλελεύθερο-καπιτα-ληστρικού συστήματος και όχι μόνο.

Για όλους αυτούς τους πολιτικούς εγκληματίες του τόπου, όμως,  φταίει ο λαός, ο κόσμος.

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Έτσι, κατηγορώ τον ελληνικό λαό που εδώ και 39 χρόνια τρέφει το σαθρό πολιτικό σύστημα των ρεμπεσκέδων και πολιτικών <<τζακιών>> του ίδιου συστημικού καθεστώτος. Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που για χρόνια ψήφιζε τα σκουπιδοκόμματα εξουσίας με πλήρη επίγνωση και συνείδηση.

Τον κατηγορώ διότι έβλεπε την εξαπάτηση του σαθρού πολιτικού συστήματος και ξαναέδινε ψήφο σε αυτούς τους ανθέλληνες και δυνάστες της κοινοβουλευτικής κομματοκρατίας.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό και τον καθένα ξεχωριστά, που ενώ όλοι θέλουν να ισοπεδώσουν την βουλή μαζί με τους  τριακόσιους αθλιοκηφήνες,  κανείς δεν έκανε την υπέρβαση.

Τον κατηγορώ διότι ενώ έβλεπε τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, εκείνος  απαξιούσε διότι τον έθρεφε το ίδιο πολιτικό-κομματικό χέρι προς ίδιο όφελος.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που ενώ έβλεπε ένα σάπιο σύστημα υγείας και ένα σαθρό ασφαλιστικό σύστημα, έρμαιο στα <<φακελάκια>> , αυτός σώπαινε!

Τον κατηγορώ ακόμα που έβλεπε ένα υποταγμένο σύστημα παιδείας στα χέρια αριστερών, συνδικαλιστών και κομματόσκυλων, προκαλώντας στο  εκπαιδευτικό σύστημα <<by pass>> κάθε χρόνο από τον έκαστο αρμόδιο υπουργό, εκείνος… <<αγρόν ηγόραζε>> (επιδειχθείσα αδιαφορία).

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό διότι όταν ο εθνοπροδότης Κ. Καραμανλής το 1974 ερχόμενος ως << σωτήρας>> ξεπούλησε την ΚΥΠΡΟ με τον ΑΤΤΙΛΑ-2 λέγοντας ότι <<Η Κύπρος κείται μακράν>>,  τον ανακήρυξαν και <<Εθνάρχη>>.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που όταν ο Α. Παπανδρέου λαΐκιζε  <<έξω οι Αμερικανικές βάσεις>> και ο λαός τον πίστευε, από την άλλη κανόνιζε την μεταφορά τους στο Ακτίο Πρεβέζης που λειτουργούν έως σήμερα.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που εθελοτυφλούσε στο <<Σκάνδαλο Κοσκωτά>> (τον μεγαλοϋπάλληλο του Α. Παπανδρέου, βαρόνο των MIDIA της εποχής και μεγάλο-απατεώνα), κάνοντας υπεξαίρεση 34 δις δραχμές εις βάρος πολιτών.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό για την συναίνεση στην <<βρώμικη>>  συγκυβέρνηση του 1989 με σκοπό την κάθαρση των πολιτικών σκανδάλων, που επί της ουσίας τα ενίσχυσαν.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που επέλεξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1990 και που έφερε όλο το λαθρομεταναστευτικό παραλήρημα στη χώρα μας δια μέσω του τότε <<αποστάτη >> και σημερινού πρωθυπουργού Σαμαρά και επίσης με το άδειασμα του ονόματος των Σκοπίων σε <<Μακεδονία>> και με την ανακοίνωση ότι «σε δέκα χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει», προκαλώντας την οργή του λαού, άλλα έτερον ουδέν.

 

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που έφερε την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ το 1993 με έναν τελειωμένο Παπανδρέου να κινείται και να φέρεται κάτω από το εσώρουχο της Λιανή βάζοντας την  διευθύντρια του πρωθυπουργικού του γραφείου και έτσι αυτή η << τσόντα >> να κουμαντάρει ένα έθνος ηλιθίων και ανήθικων εξευτελίζοντας τον τόπο.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που ενώ έβλεπε την ομαδική ληστεία του 2000 στο χρηματιστήριο της Αθηνάς εκείνος το ξεπέρασε σαν να μην συνέβη τίποτα.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που, ενώ τότε με την υπόθεση των Ιμίων και τους στρατιωτικούς που έπεσαν νεκροί από λάθος των  χειρισμών των πολιτικών και έχοντας τον σιωνιστή Σημίτη πρωθυπουργό, ταπείνωσε ένα ολόκληρο Έθνος με τα << ευχαριστώ >> προς τους αμερικανούς, ενώ ο λαός χειροκροτούσε κιόλας που μας << έσωσε >> ο «Κινέζος».

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που, ενώ πήραμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 και κατασπαταλήθηκε ολόκληρη η εθνική οικονομία προς όφελος των << ολίγων >>, εκείνος το είδε ως επιτυχία.

Κατηγορώ τον ελληνικό λαό που με την άθλια αμορφωσιά του και τον ωχαδερφισμό του και το << βόλεμα >> του, φτάσαμε σε τροϊκανική διοίκηση ξενόφερτων υπάλληλων και για μια ακόμη φορά παραδίδει τη χώρα μας στα κέντρα εξουσίας, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές κατά του Έθνους.

Τώρα με σκυφτό το κεφάλι ως <<αποτυχημένοι - διεφθαρμένοι >>, ως κράτος περίγελων γουρουνιών (όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν), οφείλουμε να εξακολουθήσουμε τον ευρωπαϊκογερμανικό ολοκληρωτισμό, καταργώντας την εθνική μας κυριαρχία, παραδίδοντας την στους διεθνιστές πολιορκητές και κάτω από τη γερμανική Wehrmacht (Βέρμαχτ) και υπό των απειλών της πτώχευσης και της εξόδου από την ΟΝΕ και την ΕΕ .

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Έτσι, ο ελληνικός λαός, παθητικός και εξαγορασμένος από τις κυβερνήσεις μνημονίου, ταπεινωμένος και εξαθλιωμένος, εγκλωβισμένος και ηθικά καταρρακωμένος θα φτωχοποιηθεί ακόμα πιο πολύ έως να έρθει ο εκμηδενισμός του και η ισοπεδωτική του ομοιογένεια (και για να τα πούμε και με την ευρωπαϊκή γλώσσα η Ελληνίδα θα γίνει η… contessa de la foukaratsa και ο Έλληνας ο… los peinaleos doulos ).

Η ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ : Ένοχοι δίχως ελαφρυντικά είναι η εθνικιστική ετυμηγορία για τους πολιτικούς και για τον ελληνικό λαό !

<<Κύριοι , δυστυχώς  επτωχεύσαμεν >>

 Χαρίλαος Τρικούπης (1889)!

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ

ΑΣΤΥΦΙΛΙΑ-ΕΠΑΡΧΙΩΤΙΣΜΟΣ-ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΑΣΤΥΦΙΛΙΑ-ΕΠΑΡΧΙΩΤΙΣΜΟΣ-ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ

«Στην Ελλάδα η λέξη Βλάχος

 (με κεφαλαίο Β) χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τους ομιλούντες την Βλάχικη γλώσσα <<Αρμάνοι>>( και  μάλλον για αυτό τους αρέσει να  φοράνε Armani), ή τους ομιλούντες την Βλαχομογλενίτικη. Με την υποχώρηση της γλώσσας που παρατηρήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, η λέξη αναφέρεται πλέον και σε όσους προέρχονται από βλαχόφωνες οικογένειες χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν και να ομιλούν τη βλάχικη.

Σε κάποιες περιοχές των Βαλκανίων η λέξη  Βλάχος σήμαινε γενικά τον ορθόδοξο χριστιανό, ανεξαρτήτως γλώσσας.

Στην καθημερινή γλώσσα ο βλάχος (με μικρό β) αποτελεί γενικευμένο όρο για όσους κατάγονται από βουνίσια ή αγροτική περιοχή, και αναφέρεται σε κάποιον που μιλάει με χωριάτικη προφορά. Συνήθως είναι υποτιμητικός χαρακτηρισμός και υποδηλώνει έλλειψη μόρφωσης και συμπεριφοράς. Χρησιμοποιείται κυρίως μεταφορικά για κάποιον απολίτιστο, αμόρφωτο και χωρίς τρόπους.»

Θα ξεκινήσω με την ατάκα που λέει ο κάθε επαρχιώτης-αστιφυλολάτρης όταν πρόκειται να πάει το Πάσχα  στην ιδιαίτερη πατρίδα του… «θα πάου στου χουριό»  και βέβαια έχει δίκιο!

Έχει δίκιο διότι αυτός ο άνθρωπος ενώ θα έπρεπε να κατοικεί μόνιμα στο χωριό του στην επαρχία του, από λάθος χειρισμών του κράτους βρίσκεται στο «άστυ», στην πρωτεύουσα, την Αθήνα. Έλεγα, λοιπόν, πώς αυτοί οι άνθρωποι - και είναι πάρα πολλοί -  επισκέπτονται το χωριό τους πολύ συχνά σε αργίες, εορτές, και καλοκαίρια, ενώ θα έπρεπε να ζουν μόνιμα εκεί.

Το φαινόμενο της αστυφιλίας είναι παλιό και ιδίως φούντωσε όταν η βιομηχανοποίηση άκμαζε και υπήρχε η ανάγκη για εργατικό δυναμικό. Έτσι άνθρωποι της επαρχίας  και του χωριού εγκατέλειψαν την ύπαιθρο και κατέφυγαν στις μεγαλουπόλεις και ιδίως στην Αθήνα, την πρωτεύουσα. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν προβλήματα που επέφεραν αδιάκοπα καινούρια προβλήματα και στα δυο μέρη (το χωριό και το άστυ). Έτσι, σε μια πόλη όπως η Αθήνα, που η πληθυσμιακή της δυνατότητα ήταν να φιλοξενεί 1.500.000-2.000.000 κόσμο, έχουμε το φαινόμενο του μισού πληθυσμού της χώρας να διαμένει στο κέντρο, μαζί με 1.500.000  αλλοδαπούς. Δηλαδή, στα προβλήματα που αναφέρθηκα πριν, προσθέστε και αυτό και αυτόματα έχουμε πολλαπλασιασμό προβλημάτων και ανοχών!

Ωστόσο, η εσωτερική μετανάστευση ενισχύθηκε σοβαρά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την ενίσχυση των τότε πολιτικών συγκυριακών λόγων. Από εκεί και μετά, το αστυφιλικό ρεύμα ήταν ραγδαίο και ασταμάτητο. Έτσι, το έκαστο πολιτικό κράτος αντί να δώσει κίνητρα και προϋποθέσεις στον κόσμο της επαρχίας για να κάτσει στον τόπο του, μοίραζε υποσχέσεις για εύκολη ζωή, για γρήγορο πλουτισμό και φανταχτερό άστυ, για απολαύσεις  και ηδονές.

Ο χωριάτης πια είχε μπει στα <»χωράφια» (και ξέρει καλά από χωράφια) του αστού και  αμέσως έγινε εχθρός του.

Οι χωριάτες έπιασαν δουλειά στην μεγαλούπολη ως «υπηρέτες» των αστών, και όσο και αν προσπάθησαν να μάθουν «τρόπους» ή να αποβάλλουν το επαρχιώτικο-τοπικιστικό «αξάν», δεν τα κατάφεραν εντελώς.  Ακόμα και για να ψηφίσουν στο «χουριό» έτρεχαν και έτσι  βγαίνει εύκολα το συμπέρασμα ότι ο επαρχιώτης δεν απογαλακτίστηκε ποτέ από το τόπο του. Απλά «πουλούσε ως μούρη»  την διαμονή του εις τας Αθήνας, στα συγγενικά του επαρχιωτάκια  που είχε αφήσει πίσω!

Κακά τα ψέματα είμαστε αυτό που γεννηθήκαμε και δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε, διότι γίνεται αστείο και πολλές φορές γελοίο.

Ούτε ανισότητα υπάρχει, ούτε τίποτα! Δεν φταίω εγώ που κάποιοι γεννηθήκαν στην επαρχία και κάποιοι στην πρωτεύουσα. Ας μην άκουγαν τον εύκολο, ρηχό και ανεδαφικό υποσχόμενο λόγο των πολιτικών, για να έρθουν στην Αθήνα. Καταλαβαίνω ότι η φτώχεια είχε σαρώσει την Ελλάδα και ιδίως την επαρχία μετά από δυο βαλκανικούς και δυο παγκόσμιους πόλεμους, αλλά τουλάχιστον η επαρχία είχε την γη της, για να έχει την απαραίτητη αυτάρκεια αγαθών σε σχέση με την πρωτεύουσα, που όταν ήρθε δεν είχε ο επαρχιώτης κρεβάτι να κοιμηθεί και διέμενε μέσα στο ίδιο το κατάστημα που δούλευε.

Η Ελλάδα μόνιμα διαιρεμένη από κάτι, που μπορεί να ήταν από κόμματα, από εμφύλιους, από ομάδες, εύκολα διαιρέθηκε σε Βλάχους και Αθηναίους. Έτσι, ο επαρχιώτης «πετραδάκι- πετραδάκι» έκτιζε το δικό του σπιτικό, κάπου στα Άνω Λιόσια ή στο Πέραμα για να στεγάσει τα καινούρια του «όνειρα».

Για μένα, ήταν μέγα λάθος όλο αυτό που έγινε. Ήρθε ο έκαστος επαρχιώτης του «τίποτα» στην Αθήνα και στην συνέχεια  πουλούσε βλαχογκλαμουριά με χυδαίο τρόπο επαρχιωτισμού, αποθεώνοντας την μπουζουκοκλαρινομανία του μέσα από τον εύκολο πλουτισμό που του προσφέρθηκε, γιατί είχε «μπάρμπα στην Κορώνη». Πολύ γρήγορα η πονηρή και βλάχικη σκέψη του, έγινε όργανο του και παίρνοντας  εξουσίες στα χέρια του έγινε «τιμωρός» των Αθηναίων.

Λόγο ύπαρξης είχαν μόνο αυτοί οι επαρχιώτες που έπρεπε αναγκαστικά να έρθουν στην πρωτεύουσα για σπουδές και να μορφωθούν και στη συνέχεια  να απορροφηθούν στην μεγαλούπολη και μερικοί άλλοι ως απαραίτητο ,και το τονίζω, δυναμικό… και κανείς άλλος.

Τούτη την στιγμή στον παρόντα χρόνο, συμβαίνει το αντίθετο…

Θέλουν να πάνε όλοι στην επαρχία να ζήσουν εκεί και να κάνουν δουλειές ! Δυστυχώς ο Έλληνας δεν είναι καλά…!

Τώρα που το καράβι «άστυ» βουλιάζει, οι δουλειές μας και οι ευκαιρίες είναι μηδενικές, τώρα που το άδικο της ατομικής περιούσιας χτυπιέται ανηλεώς, που η πολυτέλεια του εύκολου πλουτισμού μας χαιρέτησε και η δυστυχία πολλαπλασιάζεται, τώρα όλοι θέλουν να πάνε στα χωριά τους. Εγώ λέω να πάνε στο κάλο!

Από την άλλη, τώρα, η δουλοπρέπεια είναι ένα σύνδρομο του Έλληνα τελικά! Έχει βαθιές ρίζες και είναι υπεύθυνη για μεγάλα κακά στον τόπο. Εκφραστές και πρωτοστάτες για ακόμη μια φορά οι πολιτικοί. Το να κάνεις  πάντα το «καλό παιδί» δεν είναι θεμιτό και δεν έχει πάντα επιτυχία.

Λέγοντας αυτά θέλω να συνδέσω την αστυφιλία με την δουλοπρέπεια αλλά σε συγκεκριμένη διάσταση. Θα γυρίσω λίγο πίσω στην αρχή του κειμένου, για να πω ότι αν τότε, στην ορμή της μεγάλης αστυφιλίας είχε το κράτος, η έκαστη πολιτική αρχή, το όραμα μιας άλλης Ελλάδας, αποκεντρωτικής, με ισχυρό κέντρο αλλά και ισχυρή επαρχία, με όραμα μιας άλλης κατεύθυνσης και όχι μια μονοπωλιακή ισχυρή πρωτεύουσα αλλά μοιρασμένη στα ίσια η «πίτα» των ευκαιριών, θα υπήρχε μια άλλη Ελλάδα, εύπορη χωρίς διεθνείς νταβατζήδες  τοκογλύφους και απέναντι τους εμείς δουλοπρεπείς και ταπεινωμένοι.

Υπήρχαν περιθώρια διαφυγής από μια επερχόμενη ταξική καταστροφή.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, τότε το κράτος και το κοινωνικό του πρόσωπο έπρεπε να δώσει όλα τα εχέγγυα,  την απόλυτη και ουσιώδη στήριξη στους ανθρώπους της επαρχίας και του χωριού. Το αποτέλεσμα θα ήταν να μην υπάρξει μαζική φυγή, πάρα να είχαν οργανωθεί, δημιουργώντας, με την βοήθεια και την αρωγή του κράτους, δυνατούς συνεταιρισμούς προς το γενικότερο συμφέρον της ελληνικής υπαίθρου. Μια δημιουργική πολιτική προσαρμογή – κατεύθυνση επί της ουσίας, ούτως ώστε να ανδρωθεί το τοπικιστικό συμφέρον μέσα από τα χέρια των ιδίων των αγροτών.

Δεν χρειαζόταν το κράτος να «διώξει» τον επαρχιώτη από τον τόπο του και να τον κάνει «κοσμοπολίτη» βλάχο  και περίγελο των Αθηναίων πρωτευουσιάνων. Με αυτό τον τρόπο, τον μετέτρεψε σε έναν δουλοπρεπή εσωτερικό μετανάστη, έρμαιο στα χέρια της νομενκλατούρας και του νεποτισμού.

Το σάπιο από τότε πολιτικό καθεστώς δεν φρόντισε καλά τους πολίτες του, και έτσι, σύντομα τους έκανε πελάτες των πολιτικών τους γραφείων, πουλώντας όνειρα που θα εκπληρωνόντουσαν στην «Γη της Επαγγελίας», την Αθήνα. Τους πήρε από την άνεση του χωριού τους και τους στρίμωξε μέσα στα τσιμεντένια κλουβιά-διαμερίσματα σαρδελοποιημένους, έχοντας τους και υποχρέωση για το «καλό» που τους έκαναν.

Τα πράγματα είναι απλά! Και αναφέρομαι στο ότι ο καθένας μας θα έπρεπε να κάνει την εργασία του, την δουλειά που θα του άρεσε  (όχι την δουλεία) και όλα θα είχαν εξελιχθεί μια χαρά (έκαστος εφ ω ετάχθη). Το κράτος, επιπροσθέτως, θα έπρεπε να βοηθά τον κάθε υποψήφιο επαγγελματία να δημιουργεί την εργασία που επιθυμεί και του ταιριάζει, και όχι να τον εξωθεί σε υποχρεωτική δουλεία λόγω συνθηκών.

Η δουλειά είναι καλό πράγμα, αρκεί να κάνεις εκείνο που επιθυμείς.

Η δουλεία όμως είναι κάτι το κακό, το δυσμενές, το ανήθικο.

Αν η δουλεία ήταν κάτι καλό δεν θα μας πλήρωναν, απλά θα το κάναμε από ευχαρίστηση και μόνο.

Εν κατακλείδι, έχω να πω ότι η εμφανής ανάκαμψη της οικονομίας εκεί, στην δεκαετία του 50-60, και η  βελτίωση των οικονομικών δεδομένων από τη φτώχεια της κατοχής της χώρας, έδωσε στους επαρχιώτες την ευκαιρία μέσα από την αστυφιλία, το έναυσμα για να εξομαλύνουν πολλά τοπικιστικά τους προβλήματα, που, όμως, εδώ και χρόνια φαίνεται το τραγικό λάθος των τότε επιλογών τους.

Χαρακτηριστικά να πω ότι μαζικοποιηθήκαμε, κονσερβοποιηθήκαμε, χάσαμε το οξυγόνο μας, γεμίσαμε καυσαέριο και καρκίνο, καρδιοπάθειες και εγκεφαλικά. Κατέστρεψαν μια Αθήνα σύμβολο πολιτισμού σε βλαχοπαροικία επαρχιωτισμού και κανιβαλισμού, ασέλγησαν περιβαλλοντολογικά και υποδουλωθήκαμε στην μετάβαση της παραγωγικής δουλειάς σε δουλεία.

Η αγροτική κοινωνία και  οικονομία, εδώ και χρόνια, ανίσχυρη και λαβωμένη από τους ίδιους τους επαγγελματίες επαρχιώτες, ταβλαδόρους και πρεφάκηδες, που μοναδικό σκοπό έχουν να μοστράρουν το jeep τους στο κλεινών άστυ του Κολωνακίου, κάτω από τα κοροϊδευτικά-ειρωνικά χαμόγελα των πρωτευουσιάνων, οι οποίοι αφήνουν τα χωράφια τους να τα δουλεύουν αλλοδαποί και παράνομοι.

Τελειώνοντας, καταθέτω την γνώμη του Ανδρέα Λασκαράτου,  σατιρικού ποιητή, για τους επαρχιώτες.

«Ο νους του επαρχιώτη, κατ’ αντίθεσιν τον πρωτευουσιάνο, έχει μικρόν ορίζοντα. Επειδή μικρή είναι και η κοινωνία μέσα στην οποία θρέφεται και αναπτύσσεται. Είναι όθεν και μικροπρεπής κάποτε, αναλόγως με τη μικρότητα των επαρχιακών πραγμάτων. Ευρισκόμενος εις την Πρωτεύουσα, πασχίζει να μιμείται τους πρωτευουσιώτας, τους οποίους θεωρεί ως θέσει-ανώτερούς του. Είναι δε από τα ελαττώματα που αρχίζει, σαν οπού εκείνα είναι τα προφανέστερα και τα πλέον ευκολομίμητα.»