ΑΠΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ... ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ!

Και κάπως έτσι γίνεται ο άνθρωπος κομμουνιστής…

 

Πώς γίνεται κάποιος κομμουνιστής!

Το πως μπορεί να γίνει κάποιος κομμουνιστής είναι μια απλή διαδικασία. Συνήθως, δεν παίρνει χρόνο. Ακολουθεί σχεδόν πάντα μια πατέντα, μια διαδικασία στην οποία, αφού μπουν τα θεμέλια, χτίζεις τα πατώματα μέχρι που φτάνεις στην κορυφή. Ορισμένες φορές η διαδικασία είναι τέτοια που δεν την καταλαβαίνει ούτε ο εμπλεκόμενος. Δεν λέει δηλαδή "αύριο θα γίνω κομμουνιστής", ούτε έχει μια ημερομηνία σταθμό την οποία γιορτάζει ως τα γενέθλια της αριστερής του ζωής. Η μετατροπή της κάμπιας σε κομμουνιστική πεταλουδίτσα είναι μια διαδικασία την οποία σας παρουσιάζουμε.

Στάδιο πρώτο: Τα θεμέλια

Κάποτε σε μικρή ηλικία, όταν είσαι εντελώς εύπλαστος, διαβάζεις στα βιβλία της ιστορίας του δημοτικού για τις ψευτιές των αριστερών περί Πολυτεχνείου, εθνικής αντίστασης κ.τ.λ. Δυναμικές αναπαραστάσεις του τρόπου με τον οποίο, αν και πάντα λιγότεροι, κατάφερναν να εξουδετερώνουν όλους τους πανίσχυρους εχθρούς τους. Η οικογένεια σου σε καμαρώνει για τις ιδέες σου που σου φύτευαν οι ίδιοι και έπιασαν τόπο. Ενδιάμεσα σου παραβάλλονται οι ενδείξεις της κοινωνικής σου ανωτερότητας και κουλτούρας.

Έχεις φωτογραφίες του Μαρξ, του Στάλιν και του Λένιν, της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και κάπου εκεί αρχίζεις να ερωτοτροπείς με το σφυροδρέπανο μέσα από έναν παιδικό αριστερισμό. Βλέπεις τον εαυτό σου σαν έναν επόμενο Ζαχαριάδη, έναν καπετάν Γιώτη, έναν Γλέζο και δηλώνεις περήφανος για τα κατορθώματα τους και πρόθυμος να θυσιαστείς για την Μαμά Ρωσία.

Στάδιο Δεύτερο: Η εφηβεία

Στην εφηβεία έχεις ήδη κατασταλάξει στο κόμμα που υποστηρίζεις με φανατισμό. Θέλεις να βλέπεις κρεμασμένη στα περίπτερα την ΑΥΓΗ, πρωτοσέλιδα που μιλάνε για την οπαδική σου μαγκιά και την ανωτερότητα σου από τους άλλους. Η αυξημένη σου λίμπιντο δεν κατευνάζεται με χειροπρακτικές μεθόδους, χρειάζεσαι κι άλλο. Βρίσκεις εκτόνωση στην βία με τους συμμαθητές σου. Γουστάρεις να ακούς ιστορίες από «πεσίματα» με κράνη, καδρόνια και μαχαίρια απέναντι στους «άλλους». Τα παιδιά από τον αριστερό σύνδεσμο του ΚΚΕ στα μάτια σου φαντάζουν μάγκες, και η παρέα μαζί τους σε κάνει και εσένα μάγκα. Με την ομάδα και την παλιοπαρέα να σου τρώνε πολύ χρόνο από τη ζωή σου δεν έχεις κουράγιο να ασχοληθείς και πολύ με γκόμενες.

Στάδιο τρίτο: Η ενηλικίωση

Αφού είδες κι απόειδες να τελειώσεις το σχολείο, έστω και με το ζόρι, πρέπει να δεις τι θα κάνεις στη ζωή σου. Ως άτομο διατηρείς ακέραιες τις βάσεις της μαζικής κουλτούρας της αριστεράς που συνήθισες να καταναλώνεις. Η τηλεόραση είναι το αγαπημένο σου μέλος της οικογένειας και αυτό γιατί βλέπεις εκεί τα συντρόφια να τα χώνουν σε δεξιούς και εθνικιστές, ενώ το διαδίκτυο βοηθάει σε όλα τις αριστερές φιλοδοξίες σου που είναι μάθημα για σένα. Όχι, εσύ δεν είσαι  ρατσιστής, αλλά δεν μπορείς να κάνεις και παρέα με γύφτους (είπαμε, άλλα όχι κι έτσι). Μπορεί να είπες και στον κολλητό σου που έκατσε πολλές ώρες κάτω από τον ήλιο ότι έγινε σκούρος σαν «γυφτάκι», αλλά πλάκα έκανες.

Αλλά ρατσιστής δεν είσαι.

Στάδιο τέταρτο: Η εργασία

Πήγες για δουλειά κι εσύ κάποια στιγμή όπως όλοι. Κακοπληρωμένος κι ανασφάλιστος, αλλά δεν πειράζει. Πρέπει να είσαι εργατικός. Έτσι λένε όλο οι αριστεροί εργατοπατέρες συνδικαλιστές. Άλλωστε, η εργατικότητα είναι ένα παράσημο που πρέπει ο άνδρας να διαθέτει όταν παίρνει καρέκλα συνδικαλιστή τεμπέλη. Είναι πιο σημαντικό κι από την αξιοπρέπεια. Το αφεντικό είναι καλό, αφού σου χτυπάει καμιά φορά την πλάτη φιλικά. Ενδιαφέρεται αυθεντικά για σένα και σου είπε ότι θα σε κάνει κάποια μέρα υπεύθυνο, αρκεί να συνεχίσεις να δουλεύεις σκληρά και ρουφιανεύοντας τους συνάδελφους σου.

Κάποτε είδες έναν περίεργο τύπο, μάλλον συνδικαλιστή, να σου λέει ότι πρέπει να πας στην απεργία. Δεν άφησες την πρόκληση αναπάντητη: «και βέβαια θα πάω στην απεργία και ας χάσω το μεροκάματο, άλλα αν το μάθει το αφεντικό?» κι ύστερα γύρισες το κεφάλι και συμφώνησες με τον παλιότερο που σου είπε ότι οι συνδικαλιστές θα πρέπει να είναι το πρότυπο για σένα. Άλλωστε η Αριστερά  είναι εδώ ενωμένη δυνατή με 3%(εδώ γελάμε). Είδαμε και τον κομμουνισμό που μόλις έπεσε γέμισαν τα κωλόμπαρα της Ελλάδας μας Ρωσίδες γκομενάρες, άρα έγινε για καλό! (Μας σκέφτεται η μάνα Ρωσία).

Στάδιο πέμπτο: Η κρίση

Όλα κυλούν καλά. Συνεχίζεις να ψηφίζεις το κόμμα που σου υπέδειξε αυτός που σε «μόρφωσε» πολιτικά, σε έβαλε στη δουλειά και τον εμπιστεύεσαι. Συνεχίζεις να αδιαφορείς για την πολιτική και να κοιτάς την πάρτη σου. Όταν κάθεσαι στο μετρό ή στο λεωφορείο παρακαλάς, όμως, να μην κάτσει στην άδεια θέση δίπλα σου εκείνος ο σκουρόχρωμος που βρωμάει. Κάποια στιγμή παρατηρείς ότι είναι πολλοί. "Πώς την κατάντησαν έτσι την Ελλάδα;". Με ξένους δεν κάνεις παρέα. Εντάξει, δεν είναι όλοι κλέφτες, υπάρχουν και ορισμένοι νοικοκυραίοι που σέβονται την χώρα μας, αλλά όχι και να μας πάρουν τις δουλειές μας.

Εδώ αρχίζει η αλλαγή...

Έρχεται η κρίση και το αφεντικό σου, γεμάτο αληθινό «πόνο», σου ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να σε κρατήσει άλλο στη δουλειά γιατί δεν βγαίνει. Τα κέρδη του μειώθηκαν και αν μπορούσε να σε κρατήσει θα το έκανε, όμως τα πράγματα ζόρισαν. Αν αλλάξει κάτι, θα σε ειδοποιήσει, όμως, τώρα θα προτιμήσει να κρατήσει τους δύο Πακιστανούς που τους έχει να δουλεύουν με 300 ευρώ το μήνα, ανασφάλιστους και παράνομους. Του λες "ευχαριστώ" που σου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψεις και τον αποχαιρετάς.

 Κάτι αρχίζει να σαλεύει. Εσύ που τόσα χρόνια εργαζόσουν ακατάπαυστα και ήξερες τη δουλειά να πετιέσαι έξω από δυο ξυπόλητους βρομιάρηδες; Αυτοί φταίνε. Τι δουλειά έχουν εδώ; Να πάνε στη χώρα τους. Εμείς δεν αντέχουμε άλλους. Πρέπει να φύγουν. Όμως ποιος θα τους διώξει; Ένα δυνατό blog που διάβασες προχτές έγραφε ότι όλοι οι πολιτικοί είναι προδότες και έχουν ξεπουλήσει με μυστικές συμφωνίες την χώρα. Πείθεσαι ότι αυτοί οι λαθρομετανάστες δεν ήρθαν από μόνοι τους. Τους έφεραν κάτι μεγάλα κεφάλια, που κατά σύμπτωση είναι Έλληνες Εβραίοι, για να καταστρέψουν την χώρα σου. Κάτι πρέπει να γίνει όμως.  

 Οι πολιτικοί δεν μπορούν να το κάνουν, γιατί είναι όλοι πουλημένοι. Οι λογαριασμοί τρέχουν και από τον ΟΑΕΔ δεν είχες κανένα νέο, ενώ είδες διάφοροι σκουρόχρωμοι να πληρώνονται. Και εκείνος ο δημοτικός σύμβουλος που σου έλεγε ότι θα σε βολέψει κάπου, δεν απαντά στα τηλέφωνα να πας, έστω και σκουπιδιάρης. Ο χρόνος πιέζει. Οι ξένοι ηγέτες -συμμορίτες μας κοροϊδεύουν. Ποιος θα δώσει τη λύση; Τους χρειάζεται ένα μάθημα, ένας Στάλιν ας πούμε.

 Το βραδάκι κάθεσαι να δεις ειδήσεις. Βρίζεις την Τρέμη και τον Πρετεντέρη όταν σου λένε ότι πρέπει να πληρώσεις το χαράτσι. Όταν σου λένε ότι δεν πρέπει να απελαθούν οι λαθρομετανάστες κατά σύμπτωση συμφωνείς μαζί τους. Δεν θέλεις να ακούσεις τίποτα άλλο. Πρέπει να γίνει κάτι. Τώρα. Δεν σε νοιάζει ποιος και πως θα το κάνει. Αρκεί να γίνει. Να φύγει ο βρομιάρης που σου πήρε τη δουλειά. Να πάει στον αγύριστο.

Ναι, σου ξυπνάει την νοσταλγία του Στάλιν που κατέγραψε την Σοβιετική Ένωση, που βίασε και σκότωσε τους ομοεθνείς του. Λεπτομέρειες. Τώρα έχουμε κρίση, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε με την ιστορία. Άλλωστε, δεν είδαμε προκοπή από τους αριστερούς. Γιατί να μη δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό;

Στάδιο έκτο: Το πέρασμα στη δράση

 Στις πρώτες εκλογές, δειλά-δειλά ψήφισες Εθνικιστικό κόμμα. Μιλώντας με τους φίλους σου, επέμενες ότι ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε και καταθέτεις στοιχεία. Η Παπαρήγα είναι βολεμένη, η Κανέλλη έχει βίλα στην Εκάλη, ο Σαμαρας έφερε όλο το λαθρομεταναστευτικό και ο Τσίπρας τους υποστηρίζει, ενώ ο Καμμένος ήταν για χρόνια στην ΝΔ, όπως και ο Καρατζαφέρης. Σε δημόσιες συζητήσεις αποκηρύσσεις τη βία, αλλά ήθελες να φάει ένα χαστούκι ο Πάγκαλος. Έκοψες και την καλημέρα που έλεγες με τον για χρόνια Αλβανό γείτονά σου και κρυφοχάρηκες όταν έμαθες ότι απολύθηκε κι αυτός και μάλλον θα πάει πίσω στην Αλβανία. "Δεν είμαι ρατσιστής, αυτοί με έκαναν" επαναλαμβάνεις μονότονα, ίσως από τύψεις. Απολαμβάνεις το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη. "Καλά της έκανε" λες!

Ο συναγωνιστής της γειτονιάς είναι καλό παιδί. Βοηθάει τον κόσμο όπως μπορεί, φροντίζει για την ασφάλειά της περιοχής και μας ενημερώνει για τα πολιτικά πράγματα. Πολύ θα ήθελες κι εσύ να του μοιάζεις. Να μοιράζεσαι κι εσύ τις γνώσεις του για την Αρχαία Ελλάδα, ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο φέρονταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στους εχθρούς και τους προδότες.

 Ενδίδεις στις παραινέσεις του να κατέβεις κι εσύ σε μια συγκέντρωση που θα γίνει για λίγους φίλους. Εκεί θα μας μιλήσει ένας συναγωνιστής που ξέρει πολλά γιατί ήταν στους καταδρομείς και είδε από μέσα τι παίζεται. Πηγαίνεις από συγκέντρωση σε συγκέντρωση και ξαφνικά νιώθεις πιο δυνατός. Το πνεύμα σου έχει γαλουχηθεί από τις ιστορίες που ακούς.

 Ένα δεύτερο σχολείο.

 Εκεί συναντάς και κάτι παλιόφιλους από το Αριστερό Σύνδεσμο. Τότε που την πέφτατε μαζί σε κάνα πιτσιρίκι για να του πάρετε το κασκόλ της αντίπαλης ομάδας. Νιώθεις το σώμα σου να δυναμώνει κάθε φορά που φοράς ένα εθνικιστικό μπλουζάκι που σου χάρισε ο νέος σου φίλος για ενθύμιο. Στις δεύτερες εκλογές είσαι πια σίγουρος για την επιλογή σου. Εθνικιστικό κόμμα στα σίγουρα. Να μάθουν αυτοί οι αριστεροί και οι προδότες. Στο κάτω κάτω, αν αγαπάνε τόσο πολύ τον κομμουνισμό, ας πάνε να ζήσουν μόνιμα στη Ρωσία. Αγαπημένη σου φράση πια το «αν γουστάρεις τους λαθρομετανάστες να τους πάρεις σπίτι σου». Κάποτε έκαιγες την Ελληνική σημαία και τώρα την βάζεις στο μπαλκόνι σου, ενώ έμαθες και τον Εθνικό Ύμνο!

 Αν πετύχεις κανέναν αλλοδαπό κοντά στη γειτονιά σου, μπορεί να πάρεις την πρωτοβουλία να του δώσεις και καμιά κλωτσιά, εφόσον σου έφαγε την δουλειά σου.

Στάδιο έβδομο: Η ολοκλήρωση

 Αγαπάς την χώρα σου παθολογικά. Εκνευρίζεσαι όταν βλέπεις να την ξεπουλάνε στους ξένους, μισείς όποιον την επιβουλεύεται. Πιστεύεις ότι είσαι πια Εθνικιστής πατριώτης. Γιατί να το κρύψεις άλλωστε. Είσαι εθνικιστής περήφανος και αγέρωχος. Καταβροχθίζεις τα βιβλία που από χρόνια έπρεπε να είχες διαβάσει και αρχίζεις να παίρνεις μέρος ενεργά στις συζητήσεις. Είσαι πια σίγουρος για κάποια πράγματα. Αν όλα αυτά σε κάνουν φασίστα, τότε ναι είσαι φασίστας. Με κάθε ευκαιρία προσπαθείς να ανοίξεις πολιτική συζήτηση με φίλους, γνωστούς και άγνωστους. Να τους εντυπωσιάσεις με τις αποκαλύψεις που τόσο γρήγορα έμαθες, να τους διαφωτίσεις για το πόσο λάθος ήσουν πριν. Δεν δέχεσαι αντιρρήσεις. Αν κάποιος πάει να σου πει κάτι, περνάς αμέσως στην αντεπίθεση: «καλύτερα θα ήταν να διαβάσεις».

 Η ολοκλήρωση έρχεται όταν πείσεις έναν φίλο σου κομμουνιστή να βρει κι αυτός τη λύτρωση. Να ακολουθήσει την δική σου εξέλιξη...

...και κάπως έτσι γίνεται ο άνθρωπος από κομμουνιστής Εθνικιστής!

Και τότε, γιατί να μπεις στο κόπο να γίνεις πρώτα κομμουνιστής?

Απλά γιατί ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ήσουν μέσα σου πάντα, αλλά δεν το ήξερες!

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ