ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΠΑΛΙΚΑΡΙΩΝ

Οι πρόσφατες απώλειες των συνελλήνων Γεωργίου Φουντούλη και Εμμανουήλ Καπελώνη μόνο ως πολιτικός φόνος δεν ορίζεται.

 Είναι εκτέλεση, είναι φόνος εν ψυχρώ, είναι ειδεχθές έγκλημα.

 Στον αντίποδα αυτού του γεγονότος ελπίζω και εύχομαι να μην γίνουν τηλεοπτικές κηδείες και περιφορές στα ονόματα των παιδιών. Είναι προφανές ότι η πίστη για την εθνικιστική ιδέα περί αντίληψης για τη χώρα, ή αλλιώς το πατριωτικό συναίσθημα, εμπίπτουν στο δικαίωμα της προσωπικής ελευθερίας και επιλογής ως ύψιστη ατομική έκφραση. Και τούτο διότι η δυνατότητα αυτή που έχει ο καθένας μας απορρέει ως άνευ άλλου από το συνταγματικό δικαίωμα της ελληνικής ελευθερίας.

 Τώρα, τούτες τις στιγμές, τα λόγια είναι φτωχά και γίνονται μικρά μπροστά στο αναντικατάστατο της ύπαρξής τους. Δεν θα διεξάγουμε και ούτε θα διανθίσουμε μεγαλόστομους επικήδειους λόγους που θα ιστορούν τις αρετές των δύο παλικαριών και θα επαληθεύουν ποικιλοτρόπως το μέγεθος της απουσίας των. Αυτό είναι υποχρέωση των δικών τους οικογενειών.

 Εμείς σαν Εθνικιστικό Φως αποχαιρετούμε τους νεκρούς με τούτο ‘δω το στίχο:

 «Πρώτη του μήνα ήτανε και ‘σεις σαν τον ανθό.

Ψυχρός βοριάς εφύσησε, σας πήγε στο χαμό.

Στη γη που ανδρωθήκατε και παλικάρια γίνατε

Μαζί σας πήρατε παντοτινό καημό.

Σκληρός είναι ο θάνατος, να μην τον γευτούν άλλοι

Στο χώμα που θα γείρετε, το Ελληνικό...

Τιμή μεγάλη!»

 Μην κλαίτε εσείς, Έλληνες, μην κλαίτε, πατριώτες

Τα παλικάρια μας ζουν, μα ζουν και οι προδότες. 

ΠΕΤΡΟΣ ΤΡΑΝΟΣ