ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ(ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΛΑΡΑΣ)ΤΟ ¨ΚΑΜΑΡΙ¨...! ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

«…Μετά την απόλυσή του από τον στρατό προσλήφθηκε για βοηθητικές εργασίες στον παράνομα τότε εκδιδόμενο “Ριζοσπάστη”. Στο μεταξύ όμως, από την ηλικία των 20 ετών επιδόθηκε και σε άλλου είδους δραστηριότητες, όπως κλοπές, πλαστογραφίες, ψευδορκίες και άλλες αξιόποινες πράξεις. Ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο δεύτερος στην κομματική ιεραρχία του ΚΚΕ, αναφέρει στο βιβλίο του «Αναμνήσεις», ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν μεταξύ άλλων και πορτοφολάς

Το 1938, στη διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, συνελήφθη από την αστυνομία, κατηγορούμενος για ανατρεπτική δράση και καταδικάστηκε σε 4ετή φυλάκιση. Αρχικά εγκλείστηκε στις Φυλακές της Αίγινας και τον επόμενο χρόνο στις Φυλακές της Κέρκυρας.

Εκεί ακριβώς απαρνήθηκε και αποκήρυξε την 

κομμουνιστική ιδεολογία, καταδίκασε σαν αντεθνικό το ΚΚΕ και υπέγραψε δήλωση μετανοίας για το προηγούμενο αντεθνικό παρελθόν του.

 Μετά απ’ αυτό αφέθηκε ελεύθερος. Από τότε διαγράφτηκε από το κόμμα του και συγκαταλέχθηκε από τους ”συντρόφους” του, μεταξύ των ανεπιθύμητων, χαρακτηρισθείς με το ατιμωτικό στίγμα του ”δηλωσία”. Όπως αναφέρει ο Ιωαννίδης: «ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε…». Και συμπληρώνει: «Ο Άρης πάντα ήταν νταής, ωσότου να κάνει τη δήλωση. Όταν ένιωθε την πλάτη του εξασφαλισμένη, σ’ αυτά τα πράγματα πάντα ήταν εντάξει. Όμως πάντα είχε το αλήτικο στοιχείο πάνω του. Τον ξέραμε, είχε μια τάση προς την αλητεία. Μ’ αυτόν γνωριστήκαμε αργότερα όταν μπήκα στο Πολιτικό Γραφείο. Αυτούς τους ήξερε καλά ο Ζαχαριάδης από τη νεολαία. Κάτι τέτοιους τύπους τους μάζευε ο Ζαχαριάδης, γιατί μ’ αυτούς μπορούσε να κάνει και φασαρίες κτλ. Αυτός τους κρατούσε. Τον χρησιμοποιούσαμε σε ορισμένες παράνομες δουλειές.

 Να παρακολουθήσουν κανέναν για τον οποίον είχαμε υποψίες ότι είναι χαφιές για να τον πιάσουν στα πράσα. Η δουλειά αυτή ήταν μέσα στη φύση του, μέσα στο αίμα του. Τον πιάσαν, τον βάλανε φυλακή (1936), έκανε τη δήλωση και βγήκε. Τάκανε δηλαδή μούσκεμα. Αυτός ο άνθρωπος τώρα, βρέθηκε στο βουνό, επικεφαλής του αντάρτικου. Μπορούσες νάχεις εμπιστοσύνη; Δεν μπορούσες….»

Παρά την επαναστατική δράση του δεν μπόρεσε να αποσπάσει τη συμπάθεια κανενός ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ (Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη κ.λ.π.), οι οποίοι του καταλόγιζαν συχνά την ευθύνη για διάφορες εγκληματικές ενέργειες. Ο ίδιος δεν μπορούσε να αντιδράσει σε αυτό, διότι τον βάρυνε πάντα η κατηγορία του δηλωσία…

Εκτός από λωποδύτης, τρία άλλα σοβαρά ελαττώματά του, για τα οποία μιλούν πολλοί γνωστοί του, ακόμα και ”σύντροφοί” του και στενοί συνεργάτες του, ήταν ότι υπήρξε μέθυσος, σαδιστής και κίναιδος. Για παράδειγμα ο Βρετανός λοχαγός Ντένις Χάμσον, μέλος της Βρετανικής ομάδος καταδρομέων, που ρίχτηκε με αλεξίπτωτα τη νύκτα της 30ης Σεπτεμβρίου 1942 στην Ελλάδα, με αποστολή την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γράφει στο βιβλίο του «Με τους Έλληνες στον Γοργοπόταμο» τα εξής: «Η πρώτη μου εντύπωση από τον Άρη – ο οποίος αργότερα θα ήταν τόσο φιλικός μαζί μου, όσο δεν ήταν ποτέ με οποιονδήποτε ξένο – ήταν δυσάρεστη. Μέσα σ’ εκείνες τις στιγμές κατάλαβα κάπως το ποιόν του – ήταν κάποιος που δεν σεβόταν τους ανθρώπους, ένας σκληρός, ψυχρός άνδρας.

 Νομίζω πως ήταν ο πιο αδίστακτος άνδρας που γνώρισα ποτέ, ο πιο σκληρός, ο πιο ψύχραιμος. Ήταν ένας πρώην δάσκαλος, που είχε καταδικαστεί στην Ελλάδα για ομοφυλοφιλικά αδικήματα. Ένας έξυπνος, ικανός άνδρας, χωρίς καρδιά, χωρίς ανθρώπινη συμπόνια, ένας φανατικός αρχηγός. Αργότερα, όταν τον γνώρισα καλύτερα, δεν είχα καμία αμφιβολία πως μετά από οινοποσία μαζί μου μιας ολόκληρης μέρας, μέσα στην πιο φιλική ατμόσφαιρα, θα με είχε κυριολεκτικά γδάρει ζωντανό, αν νόμιζε ότι αυτό τον συνέφερε. Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήταν φανερό, γιατί είχε σχεδόν μυθική φυσιογνωμία – ήταν πολύ γενναίος – και πέθανε από βίαιο θάνατο το 1945, όταν ένας οπαδός του τον σκότωσε, αυτόν και το αγόρι σύντροφό του (Τζαβέλλα) με μια χειροβομβίδα.

 Τα κεφάλια τους τα είχαν καρφώσει σε πασσάλους και τα είχαν εκθέσει στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Ήταν μια ζωηρή και σημαντική φυσιογνωμία σ’ αυτή την περίοδο της ελληνικής αντιστασιακής ιστορίας.»

Ο ίδιος Άγγλος λοχαγός υπαινίσσεται καθαρά στην αγγλική έκδοση του βιβλίου του «We Fell Among Greeks» πως ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ομοφυλόφιλος: «Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήτο αξιοσημείωτο ότι είχε πάντοτε ως έμπιστον ακόλουθο έναν όμορφον νεαρόν, με ρόδινα μάγουλα…»

Τα ίδια επαναλαμβάνει και ο αριστερός συγγραφέας Ανδρέας Κέδρος στο βιβλίο του ”Η Ελληνική Αντίσταση”, τόμος Α’ : Κυκλοφορούσε γι’ αυτόν η φήμη πως ήταν ομοφυλόφιλος. Βασιζόταν η φήμη στο ότι τον συνόδευε πάντοτε ένας υπασπιστής, «όμορφο παλικάρι με ρόδινα μάγουλα».

 Από την άλλη μεριά ο Βρετανός συνταγματάρχης Νίκολας Χάμμοντ, ο σύνδεσμος με τον ΕΛΑΣ, που γνώρισε προσωπικά τον Άρη, γράφει γι’ αυτόν στο βιβλίο του «Με τους αντάρτες 1943-44» τα εξής: «Ο Άρης, ο πρώτος ”καπετάνιος” του ΕΛΑΣ, ήταν διάσημος για την γενναιότητα, αλλά και την σκληρότητά του.

 Αιμοβόρος και σαδιστής, διεκπεραίωνε τη ”βρώμικη δουλειά” του κομμουνιστικού αγώνα. Είχε δολοφονήσει πολλούς συμπατριώτες του. Αντιπροσώπευε τον βασικά τουρκικό τύπο του τραμπούκου στην ελληνική του εκδοχή».

Ο κομμουνιστής καθηγητής Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, που διατέλεσε και βουλευτής της ΕΔΑ, παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στην ”ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” της 5ης Μαρτίου 1980 ότι: «άσχετα προς τα αίτια, όμως, της παθήσεως, συνάγεται πως ο ελαττωματικός ”πρωτοκαπετάνιος” θανάτωνε, για να επιδεικνύει τον ανδρισμό του ή για να εκδικείται το ελάττωμά του». «Σαν τελικό συμπέρασμα που μπορώ να πω, είναι ότι ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν μια δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα. Υπέφερε από ψυχικά τραύματα, π.χ. από ισχυρό πλέγμα μειονεξίας, λόγω της διαγραφής του από το Κ.Κ.Ε., εξαιτίας μιας ”δηλώσεως μετανοίας” που είχε κάνει στο απώτερο παρελθόν. Υπέφερε ακόμη και από άλλα, ειδικής φύσεως απωθημένα, δημιουργημένα από ορισμένη λειτουργική ανεπάρκεια, που του είχε προκαλέσει ο παρατεταμένος βασανισμός του με πάγο, που τον είχαν υποβάλει, κατά την ομολογία του ίδιου. Εξάλλου, η λειτουργική ανεπάρκειά του, για την οποία μου είχε μιλήσει ο ίδιος, του προκαλούσε αντισταθμιστική ψυχική αντίδραση και τότε φαίνεται ότι γινότανε ένας επιθετικός, σκληρός και αδυσώπητος άνθρωπος, όπως κυκλοφορούσε η φήμη στο αντάρτικο και στον πληθυσμό».Αυτά!

                   ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΩΣ